บทที่ 5 เลขาคู่ใจ

ข้อกล่าวหาที่ไร้สติทำให้พนักงานที่แอบดูอยู่ซุบซิบกันเสียงขรม อตีญาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรักษาระดับอารมณ์ให้เป็นมืออาชีพที่สุด

"ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ คุณกำลังเข้าใจผิด" อตีญาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น "คืนนั้นดิฉันเดินทางกลับบ้านทันทีที่ส่งท่านประธานขึ้นรถ ดิฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปแอบถ่ายรูปคุณ และกรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาอาละวาด"

"ไม่ต้องมาตอแหล! คืนนั้นแกแอบตามฉันขึ้นไปที่ชั้น 28 ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว แกนั่นแหละที่ขายข่าวให้พวกนักข่าว!" ลลิตาที่กำลังหน้ามืดตามัวไม่ฟังเหตุผลใดๆ เธอพุ่งเข้าไปหาอตีญาอีกครั้ง เงื้อมือขึ้นหมายจะตบซ้ำให้หายแค้น

แต่ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะกระทบใบหน้าของเลขาหสาว...

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ ลลิตา!!!"

เสียงตวาดกร้าวทรงพลังดังลั่นมาจากหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดอ้าออก หรัญก้าวพรวดออกมาด้วยความเร็วที่ไม่มีใครคาดคิด เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของลลิตาไว้แน่นจนเธอเจ็บจี๊ด ก่อนจะสะบัดออกอย่างแรงจนร่างของหญิงสูงศักดิ์เซถลาถอยหลังไปหลายก้าว

ประธานหนุ่มก้าวเข้ามายืนขวางหน้าอตีญาไว้อย่างปกป้อง แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังร่างบางของเธอจนมิด ดวงตาคมกริบที่มักจะเยือกเย็น บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัดจนน่าขนลุก เขาจ้องมองลลิตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"พี่หรัญ... ปล่อยลิตานะคะ! ลิตาจะจัดการนังเลขาขี้อิจฉาคนนี้ มันเป็นคนปล่อยภาพลิตา!" ลลิตายังคงโวยวาย น้ำตาแห่งความโกรธและอับอายไหลอาบแก้ม

"หยุดบ้าได้แล้ว!" หรัญตอกกลับเสียงเย็นชา "คนที่ถ่ายรูปคุณคือปาปารัสซี่ที่ตามสืบเรื่องของกวินมาเป็นเดือนแล้ว ไม่ใช่คุณอตีญา! ภาพพวกนั้นถูกตั้งกล้องถ่ายจากฝั่งตรงข้ามโรงแรม คุณหัดใช้สมองคิดบ้างสิว่าเลขาของผมจะไปมีปัญญาจ้างช่างภาพมืออาชีพมาดักถ่ายคุณตอนไหน!"

"แต่... แต่มันแอบตามลิตาขึ้นไป..."

"ถึงเธอจะตามไปดู มันก็เป็นสิทธิของเธอ ในฐานะคนที่ต้องคอยดูแลผลประโยชน์ให้ผม!" หรัญสวนกลับทันควัน "อตีญารู้เรื่องนี้มาสามวันแล้ว แต่เธอไม่เคยปริปากพูดเรื่องนี้กับผมเลยสักคำ เธอเลือกที่จะปกปิดความเน่าเฟะของคุณเพื่อรักษาเกียรติของคุณด้วยซ้ำ แต่คุณกลับบุกมาทำร้ายเธอถึงในบริษัทของผม!"

คำพูดของหรัญทำให้ลลิตาหน้าซีดเผือด เธอเถียงไม่ออก ได้แต่ยืนตัวสั่น

"รปภ.!" หรัญตะโกนเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมา "เชิญคุณลลิตาออกไปจากตึกนี้ และห้ามให้เธอเหยียบเข้ามาที่นี่อีกเด็ดขาด! และฟังให้ดีนะลลิตา... ถ้าคุณกล้าแตะต้องคนของผมอีกแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะให้ทีมทนายของผมฟ้องร้องคุณข้อหาทำร้ายร่างกายและบุกรุกให้ถึงที่สุด ถึงตอนนั้น อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้าผู้ใหญ่ก็แล้วกัน!"

ลลิตาถูกรปภ. สองคนเชิญตัวออกไปอย่างทุลักทุเล เธอส่งเสียงกรีดร้องและด่าทอไปตลอดทางจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง เมื่อตัวการความวุ่นวายจากไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมฟลอร์อีกครั้ง หรัญหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาทันที อารมณ์โกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างที่เขาเองก็ไม่เคยเป็นมาก่อน

สายตาของเขาจับจ้องไปที่รอยนิ้วมือสีแดงเถือกที่ประทับอยู่บนแก้มเนียนขาวของอตีญา ผมที่เคยรวบตึงหลุดลุ่ยลงมาปรกหน้า และที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรงคือหยาดเลือดสีสดที่ซึมออกมาจากมุมปากของเธอ ความรู้สึกเจ็บปวดปะทุขึ้นในอก มันแปลบปลาบและรุนแรงจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกตบเสียเอง หรัญไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกโกรธแค้นแทนเธอได้มากขนาดนี้ เขาบอกตัวเองว่า ‘มันเป็นเรื่องธรรมดา... เจ้านายที่ดีก็ต้องโกรธที่ลูกน้องคนเก่งถูกทำร้ายสิ เธอคือเลขาคนสำคัญของฉัน ฉันต้องปกป้องเธอ’ ชายหนุ่มหลอกตัวเองด้วยเหตุผลของหน้าที่การงาน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาที่เขามองเธอนั้น... มันเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปไกลลิบแล้ว

"คุณ... เจ็บมากไหม"

เสียงทุ้มที่เคยดุดันอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด หรัญยกมือขึ้นช้าๆ หมายจะสัมผัสรอยแดงบนแก้มนั้นเพื่อสำรวจบาดแผล ปลายนิ้วของเขาสั่นเล็กน้อย ทว่าก่อนที่มือของเขาจะแตะโดนผิวของเธอ... อตีญากลับขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว เป็นการรักษาระยะห่างอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ฝ่ามือของหรัญชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เขามองหน้าเธอด้วยความรู้สึกชาวาบในอก

"ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ" อตีญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีเรื่องรุนแรงเกิดขึ้น เธอยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากลวกๆ ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม "ขอบพระคุณท่านประธานมากค่ะที่เข้ามาช่วย... ดิฉันต้องขอประทานโทษด้วยที่ทำให้เกิดความวุ่นวายในหน้าห้องทำงานของท่าน ดิฉันจะรีบจัดการเก็บเอกสารและให้แม่บ้านมาทำความสะอาดเดี๋ยวนี้ค่ะ"

พูดจบ เธอก็ย่อตัวลงเก็บแฟ้มเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆ ซ่อนแววตาสั่นไหวและหัวใจที่เต้นระส่ำไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบตึง... เมื่อครู่แผ่นหลังกว้างที่กางกั้นปกป้องเธอไว้ มันทำให้เธอเผลอรู้สึกอบอุ่นจนเกือบจะร้องไห้ออกมา แต่สติที่ยังเหลืออยู่ก็ย้ำเตือนอย่างโหดร้ายว่า... เขาทำไปเพราะเธอคือพนักงาน ของเขาเท่านั้น

หรัญยืนมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของด้วยความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านในใจอย่างบอกไม่ถูก กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมามันหนาจนเขาเริ่มรู้สึกรำคาญใจ ทำไมเธอถึงต้องทำตัวห่างเหินขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมอ่อนแอให้เขาเห็นบ้าง

ก็แค่ไม่อยากให้พนักงานคนเก่งต้องมาเจ็บตัวเพราะเรื่องงี่เง่าของเขา... ใช่... เขาแค่อยากดูแลเธอในฐานะเจ้านายเท่านั้นเอง ชายหนุ่มพยายามย้ำคิดในใจ แต่ลึกๆ แล้ว เขาเองก็เริ่มสงสัยว่า... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เลขาหน้าห้องคนนี้ เข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากถึงเพียงนี้.

ความเย็นเยียบของกระเบื้องหินอ่อน ภายในห้องน้ำหญิงระดับผู้บริหาร ไม่ได้ช่วยลดทอนความปวดร้าวบนพวงแก้มของอตีญาลงได้เลย หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เปิดน้ำก๊อกปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำไหลผ่านมือ ก่อนจะแตะลงบนมุมปากที่ยังคงมีรอยเลือดซึมจางๆ ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววเด็ดเดี่ยวอยู่เสมอ บัดนี้ทอดมองเงาของตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งเหนื่อยล้า ทั้งอดสู แต่ก็ต้องเก็บซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด

เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะถูกผลักออก ร่างของมินตราก้าวเข้ามาภายใน ใบหน้าที่เคยแสร้งทำเป็นใสซื่อและหวาดกลัวเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้เชิดขึ้นอย่างถือดี ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสดเหยียดยิ้มเยาะหยันเมื่อเห็นสภาพของเลขาหน้าห้องที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์ของคุณหญิงลลิตามาหมาดๆ

"เจ็บมากไหมคะ... พี่อตีญา" น้ำเสียงของมินตราไม่ได้มีความห่วงใยเจือปนอยู่แม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด หญิงสาวรุ่นน้องเดินนวดไปยืนพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ กอดอกมองคนเจ็บด้วยสายตาเหยียดหยาม

อตีญาดึงกระดาษทิชชูมาซับหน้าอย่างใจเย็น ไม่แม้แต่จะหันไปมองคนที่กำลังหาเรื่อง

"ดิฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณที่ถาม หากคุณมินตราไม่มีธุระอะไร ดิฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อน"

"เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะ" มินตราขยับตัวเข้ามาขวางทาง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนจัดลอยปะทะจมูก "ฉันแค่อยากจะมาแสดงความยินดีด้วย ที่วันนี้แผนการของฉันมันออกมาสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก เห็นหน้ายัยลลิตานั่นตอนเต้นแร้งเต้นกาเป็นคนบ้า แล้วก็เห็นแกโดนตบจนเลือดกลบปาก... มันสะใจจนฉันแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เลยล่ะ"