บทที่ 12 สัญญาคู่นอน

พูดจบ หรัญก็สะบัดมือเสี่ยโชติทิ้งอย่างขยะแขยง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนของอตีญาที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดตัวสั่นเทาอยู่ข้างโต๊ะ ออกแรงดึงร่างบางให้เดินตามเขาออกไปจากห้องวีไอพีอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงเรียกหรือคำขอโทษที่ดังตามหลังมาเลยแม้แต่น้อย

"ทะ... ท่านประธาน ปล่อยดิฉันนะคะ!" อตีญาร้องประท้วงเสียงหลง พยายามแกะนิ้วเหล็กกล้าที่เกาะกุมต้นแขนของเธอออก แต่หรัญกลับยิ่งบีบแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหนอีก

ชายหนุ่มกึ่งลากกึ่งจูงเลขาในชุดเมดกระต่ายออกมาย่านโถงทางเดินด้านนอกที่ค่อนข้างเงียบสงบ ลับตาคน เขาผลักแผ่นหลังบางของเธอให้ชนกับผนังบุผนังบุกำมะหยี่อย่างแรง ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงกักขังร่างของเธอไว้ตรงกลาง ไม่ให้มีหนทางหนีรอด ระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงไม่ถึงคืบ อตีญาได้กลิ่นวิสกี้ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่คุ้นเคยโชยมาจากตัวเขา หน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ แทบจะเบียดเสียดกับแผงอกแกร่งของเขา ความใกล้ชิดที่มากเกินไปประกอบกับสายตาคมดุดันที่จ้องมองมา ทำให้หัวใจของอตีญาเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

ความอับอายถาโถมเข้าใส่จนน้ำตาเอ่อคลอเบ้า คนที่เธอแอบรัก คนที่เธอพยายามวางตัวเป็นมืออาชีพและสูงส่งมาตลอด บัดนี้กลับมาเห็นเธอในสภาพที่ต่ำต้อยและน่าสมเพชที่สุด ชุดคอสเพลย์วาบหวิว ถุงน่องตาข่ายขาดๆ นี่มันทำลายภาพลักษณ์ ‘เลขาอตีญา’ จนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี! เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้กันเพื่อปิดบังหน้าอกของตนเอง ใบหน้าสวยเบือนหนีไปทางอื่น หลบสายตาที่กำลังแผดเผาเธอ

"นี่มันหมายความว่ายังไง อตีญา!" หรัญตวาดเสียงกร้าว ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์ "หายหน้าไปทั้งวัน ลางานกะทันหัน ปล่อยให้ผมว้าวุ่นใจแทบตาย แต่คุณกลับมารับจ๊อบแต่งตัวเป็นกระต่ายยั่วสวาทให้ไอ้พวกแก่ตัณหากลับมันลวนลามอยู่ที่นี่เนี่ยนะ! สมองคุณทำด้วยอะไรฮะ!"

"มัน... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของดิฉันค่ะ ท่านประธานไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย!" อตีญาพยายามเค้นเสียงเถียงกลับ แม้เสียงจะสั่นเครือจนน่าสงสาร "กรุณาปล่อยดิฉันด้วยค่ะ ดิฉันต้องกลับไปทำงาน"

"ทำงานบ้าอะไร! ให้ไอ้เสี่ยโชตินั่นมันลากคุณไปกกกอดหรือไง!" หรัญกระแทกหมัดลงกับผนังเฉียดหน้าเธอไปนิดเดียว ทำเอาอตีญาสะดุ้งเฮือก "คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่! ชุดบ้าๆ นี่มันอะไรกัน! เสื้อผ้าดีๆ มีทำไมไม่ใส่ อยากโชว์เนื้อโชว์ตัวขนาดนั้นเลยหรือไง!"

สายตาของหรัญกวาดมองเนินอกขาวผ่องและเรียวขาของเธออีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ความจริงที่ว่าเรือนร่างนี้งดงามเย้ายวนแค่ไหนมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดแทบบ้า หงุดหงิดที่เขาไม่เคยรู้ หงุดหงิดที่ผู้ชายคนอื่นเกือบจะได้เห็น และหงุดหงิดที่ตัวเองเกิดความรู้สึกปรารถนาอย่างรุนแรงต่อผู้หญิงตรงหน้า!

"อย่ามาดูถูกดิฉันนะ!" อตีญาตวาดกลับ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอาบแก้มเนียน ความเจ็บปวดที่ถูกคนรักดูแคลนมันบีบรัดหัวใจจนแทบแหลกสลาย "ท่านประธานคิดว่าดิฉันอยากทำแบบนี้หรือไงคะ! คิดว่าดิฉันสนุกนักหรือไงที่ต้องมาแต่งตัวน่าสมเพชแบบนี้ให้คนอื่นแทะโลม! ดิฉันมีความจำเป็น ดิฉันต้องการเงิน!"

"เงิน? คุณร้อนเงินขนาดนั้นเลยเหรอ! แล้วทำไมคุณไม่บอกผม! ทำไมไม่มาขอเบิกล่วงหน้า หรือขอกู้บริษัท! ผมเป็นเจ้านายคุณนะอตีญา ผมพร้อมจะช่วยคุณทุกเรื่องอยู่แล้ว ทำไมคุณถึงเลือกที่จะลดคุณค่าตัวเองมาทำเรื่องบัดซบพวกนี้แทนที่จะหันหน้ามาพึ่งผม!"

หรัญตะโกนใส่หน้าเธอด้วยความน้อยใจและปวดร้าว... ใช่ เขาปวดร้าวที่เธอไม่เคยมองเขาเป็นที่พึ่ง เธอสร้างกำแพงกั้นเขี้ยวเข็ญเขาไว้ตลอดเวลา แม้ในยามที่เธอเดือดร้อนแสนสาหัส เธอก็ยังเลือกที่จะแบกรับมันไว้คนเดียวและมองข้ามเขาไป!

"เพราะดิฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณท่านประธานไงคะ!" อตีญาสะอื้นฮัก พยายามผลักอกกว้างให้ถอยห่าง แต่หรัญกลับยืนหยัดราวกับหินผา "ดิฉันเป็นแค่เลขา เป็นแค่ลูกจ้าง! ดิฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันยุ่งยากไปกว่านี้ ไม่อยากให้ท่านประธานต้องมาเวทนาหรือมองว่าดิฉันใช้ความใกล้ชิดเพื่อหลอกเอาเงินท่าน! ขอร้องเถอะค่ะ... ปล่อยดิฉันไปเถอะ อย่ามายุ่งกับชีวิตโสมมของดิฉันเลย!"

หญิงสาวรวบรวมแรงทั้งหมดผลักเขาออกแล้วหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่มีหรือที่หรัญจะยอมปล่อย เธอเร็วได้แค่ก้าวเดียว ท่อนแขนแกร่งก็ตวัดรัดเข้าที่เอวคอดกิ่ว กระชากร่างบางในชุดเมดกระต่ายให้ปลิวกลับมาปะทะแผงอกกว้างอย่างรุนแรง!

"ปล่อยดิฉัน! อื้อ!"

อตีญาดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทุบตีไหล่หนาไม่ยั้ง แต่หรัญกลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไพล่หลัง ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างโอบรัดเอวบาง และดันแผ่นหลังของเธอให้แนบชิดกับผนังอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีช่องว่างใดๆ เหลืออยู่ ร่างกายของทั้งสองบดเบียดเข้าหากันทุกสัดส่วน ความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านผ่าน เนื้อผ้าบางเบาของชุดคอสเพลย์จนอตีญารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

"ผมไม่ปล่อย!" หรัญคำรามชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดต้นคอระหงจนหญิงสาวขนลุกซู่ "คุณเป็นคนของผม อตีญา! ไม่ว่าจะในฐานะเลขา หรือฐานะอะไรก็ตาม ผมไม่มีวันยอมให้คุณไปทำตัวแบบนี้ให้ผู้ชายคนไหนดูอีก! ถ้าคุณต้องการเงิน ผมจะให้คุณเอง จะล้านหรือสิบล้านผมก็ให้ได้! แต่แลกกับการที่คุณต้องลาออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

"ท่านประธานไม่มีสิทธิ์มาบังคับดิฉัน!" อตีญาเชิดหน้าขึ้นเถียง แม้ดวงตาจะแดงก่ำไปด้วยน้ำตา "ดิฉันไม่ได้ขายตัวให้ท่าน!"

"งั้นก็ลองดูสิว่าผมมีสิทธิ์ไหม!"