บทที่ 9 สัญญาคู่นอน

อตีญายืนนิ่ง หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงกับคำพูดของเจ้าสัวและหรัญ มันคือความตื้นตันที่ได้รับการยอมรับในความสามารถ ทว่าเธอก็ยังคงกดความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย

รสรินโกรธจนตัวสั่น ลุกขึ้นยืนอย่างก้าวร้าว “ได้! ในเมื่อพวกเธอเลือกนังคนใช้นี่มากกว่าคนกันเอง ก็อย่ามาเรียกฉันว่าเพื่อนอีกเลย! มินตรา กลับ! ต่อไปนี้ไม่ต้องไปเหยียบที่นั่นอีก!”

มาดามรสรินและมินตราสะบัดหน้าเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางความเงียบงัน

เมื่อความวุ่นวายจบลง คุณหญิงมลฤดีหันมองลูกชายด้วยสายตารู้ทัน “ตาหรัญ... ลูกปกป้องหนูอตีญามากเกินไปหรือเปล่า?”

หรัญนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับมารดาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการ “ผมแค่ปกป้องทรัพยากรบุคคล ที่ดีที่สุดของผมครับคุณแม่ ผมไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวไร้สาระมาทำให้การทำงานของผมสะดุด”

เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันมาทางอตีญา “อตีญา... กลับกันเถอะ ผมจะไปส่งคุณเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ดิฉันกลับเองได้ค่ะ”

“นี่คือคำสั่งครับ” หรัญเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเขากลับดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ในรถหรูที่มุ่งหน้าไปยังคอนโดของอตีญา ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ หรัญลอบมองใบหน้าด้านข้างของเลขาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นรอยบวมที่แก้มของเธอแล้วความรู้สึกหงุดหงิดใจก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาอยากจะยื่นมือไปสัมผัส อยากจะบอกว่าเขาเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้

แต่เขาก็ต้องยั้งใจไว้... เพราะเขารู้ดีว่าอตีญาเป็นคนอย่างไร หากเขาแสดงออกมากไปกว่าเจ้านาย เธอจะยิ่งถอยห่างและสร้างกำแพงให้สูงขึ้นไปอีก เขาไม่อยากสูญเสียความสัมพันธ์ที่มีอยู่ตอนนี้ไป

“วันนี้... ผมต้องขอบคุณคุณมากนะ” หรัญเอ่ยทำลายความเงียบ “และขอโทษด้วยที่เรื่องของผมทำให้คุณต้องลำบากใจและเจ็บตัว”

อตีญาหันกลับมาสบตาเขา แววตาของเธอยังคงนิ่งสงบ “ดิฉันเข้าใจค่ะท่านประธาน มันเป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ในการจัดการปัญหาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับท่าน ดิฉันยินดีทำค่ะ”

“หน้าที่อีกแล้วเหรอ?” หรัญแค่นยิ้มเศร้าๆ “บางทีผมก็อยากให้คุณเห็นผมเป็นมากกว่าท่านประธานบ้างก็ได้นะ”

อตีญาใจกระตุกวูบ เธอฝืนยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ท่านประธานคือเจ้านายที่ดีที่สุดของดิฉันค่ะ และดิฉันเองก็พึงพอใจในสถานะเลขาที่ดีที่สุดของท่านเช่นกัน ดิฉันไม่อยากให้เรื่องอื่นมาทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานของเราลดลงค่ะ”

หรัญนิ่งเงียบไป เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของเธอดี... เธอเลือกรักษาระยะห่าง เพื่อไม่ให้เขาและเธอต้องอึดอัดใจ เขาจึงพยักหน้าช้าๆ แล้วรักษามาดขรึมไว้อย่างเดิม

“นั่นสินะ... คุณพูดถูกแล้ว คุณคือเลขาที่รู้ใจผมที่สุดจริงๆ อตีญา”

รถจอดเทียบหน้าคอนโดของเธอ อตีญาก้มศีรษะลา “ขอบคุณที่มาส่งค่ะท่านประธาน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

เธอลงจากรถไปโดยไม่หันกลับมามอง หรัญมองตามหลังเธอไปจนกระทั่งเธอหายเข้าไปในตัวตึก เขาถอนหายใจยาวพลางบีบพวงมาลัยแน่น... เขาไม่รู้เลยว่าความรู้สึกหวงแหนและห่วงใยนี้มันคืออะไร เขารู้แค่เพียงว่า หากโลกนี้ไม่มีอตีญาอยู่ข้างกาย เขาก็ไม่รู้จะเดินหน้าต่อไปในฐานะประธานหรัญได้อย่างไร

เสียงโทรศัพท์ที่แผดร้องดังขึ้น ในช่วงเช้าตรู่ของวันหยุดพักผ่อนที่หาได้ยากยิ่ง ทำให้อตีญาที่กำลังเตรียมจะชงกาแฟดื่มในคอนโดส่วนตัวถึงกับชะงัก มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์จากโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่พ่อของเธอพักรักษาตัวอยู่ หัวใจของหญิงสาวก็หล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม

“สวัสดีค่ะ อตีญารับสายค่ะ” เธอกรอกเสียงลงไป พยายามควบคุมไม่ให้สั่น

“คุณอตีญาคะ จากโรงพยาบาลนะคะ ตอนนี้คุณพ่อของคุณเกิดอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน อาการอยู่ในขั้นวิกฤติค่ะ ทางทีมแพทย์วินิจฉัยว่าต้องเข้ารับการผ่าตัดทำบายพาสหัวใจด่วนที่สุดค่ะ”

คำพูดของปลายสายเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ อตีญารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง “ผะ...ผ่าตัดด่วนเหรอคะ แล้วต้องใช้ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่คะ”

“เบื้องต้นรวมค่าผ่าตัด ค่าอุปกรณ์พิเศษ และค่าห้องไอซียู ประเมินอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านสามแสนสี่หมื่นบาทค่ะ ทางเราจำเป็นต้องให้ญาติเซ็นยินยอมและชำระมัดจำบางส่วนก่อนดำเนินการค่ะ”

หนึ่งล้านสามแสนสี่หมื่นบาท...

อตีญาวางสายด้วยมือที่สั่นเทา เธอนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตลอดห้าปีที่ทำงานกับประธานหรัญมา เธอมีเงินเก็บสะสมอยู่ในบัญชีประมาณห้าแสนบาท ซึ่งนั่นถือว่าเยอะมากสำหรับพนักงานอายุยี่สิบหกปี แต่สำหรับค่าผ่าตัดครั้งนี้ มันยังขาดอีกถึงแปดแสนสี่หมื่นบาท!

เธอจะไปหาเงินเกือบเก้าแสนบาทมาจากไหนในเวลาอันสั้นขนาดนี้? จะขอกู้ธนาคารก็ต้องใช้เวลา จะหยิบยืมใคร... เพื่อนร่วมงานก็คงไม่มีใครมีเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น ส่วนจะขอความช่วยเหลือจาก ‘เขา’... ประธานหรัญ...

‘ไม่... ดิฉันจะรบกวนท่านประธานเรื่องเงินไม่ได้’ อตีญาส่ายหน้าให้ความคิกนั้นทันที เธอรู้ดีว่าหากเธอเอ่ยปาก หรัญคงช่วยโดยไม่ลังเล แต่มันจะกลายเป็นพันธะ และเธอไม่อยากให้เขาต้องมาสมเพชหรือมองว่าเธอใช้ความใกล้ชิดเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว เธอต้องการรักษาศักดิ์ศรีและระยะห่างของ ‘เลขา’ ไว้ให้ดีที่สุด

หญิงสาวตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดเบอร์หาเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของเธอ

“ฮัลโหล... พลอยเหรอ นี่ญาเองนะ พลอย... ไนท์คลับที่พลอยเป็นผู้จัดการอยู่ ยังรับพนักงานเพิ่มไหม? งานพิเศษช่วงกลางคืน หรือช่วงเสาร์อาทิตย์ก็ได้... ญาต้องการใช้เงินด่วนมาก พ่อญาต้องผ่าตัดหัวใจ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยความตกใจ “ญา! งานที่นี่มันหนักนะ ทิปหนักจริง เงินดีจริงเพราะเป็นคลับหรูระดับไฮเอนด์ แต่มันต้องรับมือกับแขกขี้เมาแล้วก็พวกเศรษฐีเจ้าชู้นะ ญาจะไหวเหรอ?”

“ญาไหว... ญาทำได้ทุกอย่าง พลอยช่วยญาหน่อยนะ ญาต้องการเงินอีกเกือบเก้าแสนบาทภายในเดือนนี้”

“โอเค... ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ลองเข้ามาคุยกับเจ้าของร้านดู พลอยจะช่วยพูดให้”

อตีญาวางสายพร้อมกับถอนหายใจยาว เธอรีบกดส่งอีเมลลางานด่วนถึงฝ่ายบุคคล โดยระบุว่าเป็นเหตุฉุกเฉินทางครอบครัว และขอลาพักร้อนที่เหลือทั้งหมดรวมถึงลากิจติดต่อกัน เธอตัดสินใจไม่โทรหาหรัญโดยตรง เพราะกลัวว่าถ้าได้ยินเสียงเขา เธออาจจะอ่อนแอจนเผลอเล่าทุกอย่างออกมา

หรัญก้าวออกจากลิฟต์มาด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยตามปกติ ทว่าคิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อมองไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้องที่ควรจะมีเลขาคู่ใจนั่งประจำการอยู่ โต๊ะไม้ราคาแพงนั้นว่างเปล่า ไม่มีแก้วกาแฟอเมริกาโน่ที่เขาชอบวางอยู่ ไม่มีแฟ้มสรุปงาน และไม่มีรอยยิ้มสุภาพที่เขามักจะได้รับทุกเช้า