บทที่ 11 สัญญาคู่นอน

และแล้วลมหายใจของเธอก็แทบสะดุด ร่างสูงสง่าอันคุ้นตาในชุดเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอแพลตตินัม กำลังนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เธอแอบมองมาตลอดห้าปี บัดนี้อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ!

‘พระเจ้า... ทำไมต้องเป็นเขา! ทำไมโลกถึงได้กลมและโหดร้ายขนาดนี้!’ อตีญากรีดร้องในใจ เธอรีบก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบชิดอก ภาวนาให้ความมืดสลัวของห้องช่วยพรางใบหน้าของเธอเอาไว้ เธอเร่งมือชงเหล้าให้เสร็จเพื่อจะได้รีบออกไปจากขุมนรกแห่งนี้

หรัญที่กำลังนั่งฟังคู่ค้าทางธุรกิจพูดคุย ไม่ได้สนใจพนักงานเสิร์ฟที่เข้ามาใหม่เลยแม้แต่น้อย เขาเบื่อหน่ายกับงานสังคมแบบนี้เต็มทน ในหัวของเขามีแต่ความหงุดหงิดและกระวนกระวายใจเรื่องของเลขาหน้าห้อง ที่จู่ๆ ก็หายตัวไป ติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เช้า เขาสั่งให้วรวุฒิไปสืบดูที่คอนโดก็พบว่าเธอไม่อยู่ ความเป็นห่วงมันตีตื้นขึ้นมาจนเขากินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องมาระบายอารมณ์ด้วยการดื่มเหล้าที่นี่

หญิงสาวในชุดเมดกระต่ายคืบคลานเข้ามาใกล้เพื่อวางแก้วเหล้าลงตรงหน้าเขา หรัญยกแก้วขึ้นจิบ ทว่าในจังหวะที่ร่างบางขยับตัวถอยห่าง ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็พัดเอากลิ่นหอมบางอย่างโชยมาปะทะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกแบบผู้หญิงกลางคืนทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ผสมกับวานิลลา... กลิ่นหอมสะอาดๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว กลิ่นที่เขามักจะได้กลิ่นทุกครั้งที่เลขาของเขานำกาแฟมาเสิร์ฟ กลิ่นที่เขาจดจำได้ฝังใจและคุ้นชินราวกับเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน!

หรัญชะงัก แก้ววิสกี้ในมือหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ เขาขมวดคิ้วแน่น ตวัดสายตาคมกริบมองตามร่างของพนักงานเสิร์ฟในชุดคอสเพลย์สุดวาบหวิวที่กำลังจะลุกขึ้นยืน แสงไฟสลัวในห้องสะท้อนให้เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างที่คุ้นเคย จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอวบอิ่ม และดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววเด็ดเดี่ยวอยู่เสมอ... แม้จะถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่เข้มกว่าปกติ แต่เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไม่มีทางจำผิด!

อตีญา...

ดวงตาของหรัญเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกตะลึงพุ่งชนอย่างจังราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่ศีรษะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! เลขาผู้แสนจะเจ้าระเบียบ มิดชิด และหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของเขา ทำไมถึงมาอยู่ในสถานที่อโคจรแบบนี้ แถมยังสวมชุด... สายตาของเจ้านายหนุ่ม กวาดมองเรือนร่างของหญิงสาว ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าโดยอัตโนมัติ หูกระต่ายบนศีรษะ เนินอกขาวผ่องที่เบียดชิดกันแทบจะล้นทะลักเกาะอกออกมา เอวคอดกิ่วราวกับนาฬิกาทราย และเรียวขายาวสวยที่ถูกเน้นให้ดูเซ็กซี่ด้วยถุงน่องตาข่ายสีดำ... พระเจ้าช่วย! ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอซ่อนรูปร่างที่สมบูรณ์แบบและเย้ายวนขนาดนี้ไว้ภายใต้ชุดสูทเชยๆ ได้อย่างไร!

ความรู้สึกของหรัญในวินาทีนั้นปะปนกันจนแยกไม่ออก ทั้งช็อก ทั้งสับสน แต่ที่ตีตื้นขึ้นมารุนแรงที่สุดคือ ‘ความโกรธ’ และ ‘ความหวงแหน’ อย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายของเขาเดือดพล่านเมื่อตระหนักว่า ผู้ชายทั้งคลับนี้อาจจะได้เห็นเรือนร่างของเธอในชุดแบบนี้ ในขณะที่หรัญกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความตกตะลึง เสี่ยโชติที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็สังเกตเห็นความสวยหยดย้อยของเมดกระต่ายสาวเข้าพอดี สายตาหื่นกระหายกวาดมองเนินอกขาวและเรียวขาของอตีญาอย่างจาบจ้วง

"แหม... เดอะ แกรนด์ คลับ นี่คัดเด็กมาเสิร์ฟได้เด็ดจริงๆ เลยนะ" เสี่ยโชติหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมืออวบอูมไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของอตีญาอย่างจัง!

"อุ๊ย!" อตีญาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่เสี่ยโชติกลับจับไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

"จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะหนูคนสวย มา... มานั่งดื่มกับเฮียตรงนี้หน่อย บริการเฮียดีๆ คืนนี้เฮียให้ทิปไม่อั้นเลย เอารถสปอร์ตสักคันไหมล่ะ" ชายแก่พยายามออกแรงดึงร่างบางให้ล้มลงไปนั่งบนตักของตน

"ปล่อยค่ะ! กรุณาปล่อยมือดิฉันด้วยค่ะ ดิฉันมีหน้าที่แค่เสิร์ฟเครื่องดื่ม ไม่ได้รับงานนั่งดริ๊งก์ค่ะ!" อตีญาพยายามขืนตัวไว้สุดฤทธิ์ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ เธอพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงผู้ชายที่กำลังมึนเมา

"เล่นตัวนักนะนังนี่! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! แค่ให้นั่งตักแค่นี้ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว มานี่!" เสี่ยโชติกระชากแขนอตีญาอย่างแรงจนร่างบางเสียหลักถลาเข้าไปหา

แต่ก่อนที่ร่างของอตีญาจะร่วงลงบนตักของชายแก่...

เพล้ง!!!

เสียงแก้ววิสกี้คริสตัลถูกกระแทกแตกกระจายลงบนโต๊ะกระจกอย่างรุนแรง เศษแก้วและน้ำสีอำพันสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง ทำให้ทุกคนในห้องรวมถึงเสี่ยโชติตกใจจนชะงักงัน มือหนาอันทรงพลังของหรัญเอื้อมข้ามโต๊ะมาคว้าข้อมือของเสี่ยโชติไว้แน่น บีบมันราวกับจะบดกระดูกให้แหลกคามือ!

"โอ๊ย! ท่านประธาน! ทะ... ท่านทำอะไรครับ ผมเจ็บ!" เสี่ยโชติร้องเสียงหลง รีบปล่อยมือจากอตีญาทันที

หรัญไม่ได้ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ผู้บริหารทั้งโต๊ะหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ผู้หญิงคนนี้... เป็นคนของผม" น้ำเสียงของหรัญราบเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก ทว่าแฝงไปด้วยการประกาศกร้าวที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ "และผมไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘ของ’ ของผม"