บทที่ 7 สัญญาคู่นอน

บรรยากาศภายในห้องทำงาน ของประธานบริหารสูงสุดในยามบ่ายชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งไว้เย็นเฉียบกลับไม่สามารถดับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของ ‘หรัญ’ ได้เลย ชายหนุ่มนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบจ้องมองแฟ้มเอกสารสีดำที่ ‘วรวุฒิ’ เพิ่งนำมาวางไว้บนโต๊ะเมื่อสิบนาทีก่อน

ภายในนั้นไม่ได้บรรจุเอกสารสัญญาธุรกิจหมื่นล้าน แต่เป็นหลักฐานความโสมมทั้งหมด... ทั้งสลิปการโอนเงินจากบัญชีของมินตราไปยังบริษัทนักสืบเอกชน ภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพตากล้องปาปารัสซี่รับซองเงิน และคลิปเสียงสนทนาที่วรวุฒิส่งคนไปรีดเค้นความจริงมาได้ ทุกอย่างมัดตัว ‘เด็กฝาก’ ของมารดาเขาจนดิ้นไม่หลุด

ก๊อก... ก๊อก...

"ขออนุญาตค่ะพี่หรัญ"

เสียงหวานใสที่ดัดจนเกินธรรมชาติรอดเข้ามา ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออก มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนม ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ คิดไปเองว่าการที่ประธานบริษัทเรียกพบด่วน คงหนีไม่พ้นการชื่นชมผลงาน หรือไม่ก็อาจจะเรียกมาปรับความเข้าใจเรื่องที่ลลิตามาอาละวาดเมื่อวาน

"พี่หรัญมีงานด่วนให้มินช่วยหรือคะ..." มินตราทอดเสียงอ่อนหวาน เดินนวยนาดเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน

"หยุดอยู่ตรงนั้น" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขัดขึ้นทันที หรัญไม่แม้แต่จะปรายตามองความสวยงามจอมปลอมนั้น เขากระแทกแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังลั่น "ดูสิ่งที่คุณทำลงไป มินตรา"

มินตราสะดุ้ง รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เธอขยับเข้าไปเปิดแฟ้มดูด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา เพียงแค่เห็นภาพถ่ายของนักสืบและสลิปโอนเงินที่มีชื่อของเธอหราอยู่บนนั้น ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

"พะ... พี่หรัญคะ นี่มัน... มันเป็นการเข้าใจผิดนะคะ! มินโดนใส่ร้าย!" เธอรีบละล่ำละลักปฏิเสธ โยนแฟ้มลงบนโต๊ะราวกับมันเป็นของร้อน

"เข้าใจผิด?" หรัญแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันตวัดมองหญิงสาวตรงหน้า "หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ คุณยังกล้าพูดว่าเข้าใจผิดอีกงั้นเหรอ! คุณจ้างนักสืบตามลลิตา จ้างคนไปดักถ่ายรูป แล้วยังจงใจปล่อยข่าวลือเสี้ยมให้ลลิตามาทำร้ายคุณอตีญาถึงในบริษัท! คุณเห็นที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นให้คุณมาระบายอารมณ์อิจฉาริษยาหรือไง!"

"มินทำไปก็เพื่อพี่หรัญนะคะ!" มินตรากรีดร้องออกมาเมื่อจนมุม "ยัยลลิตามันสวมเขาให้พี่! ส่วนนังเลขนั่นมันก็กำเริบเสิบสาน ทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตา มินแค่อยากสั่งสอนมัน!"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนใครในบริษัทของผม! โดยเฉพาะคนที่ทำประโยชน์ให้บริษัทมาตลอดห้าปีอย่างคุณอตีญา!" หรัญตวาดลั่นจนมินตราผงะถอยหลัง ชายหนุ่มกดปุ่มบนโทรศัพท์อินเตอร์คอม "วรวุฒิ พาคุณอตีญาเข้ามา"

เพียงไม่กี่วินาที ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอีกครั้ง วรวุฒิเดินนำหน้าเข้ามา ตามด้วยร่างระหงของ ‘อตีญา’ ในชุดสูทสีเทาเข้มเรียบหรู ใบหน้าของเธอยังคงสงบนิ่งและเยือกเย็นราวกับรูปสลัก ทว่ารอยช้ำจางๆ ที่มุมปากและข้างแก้มกลับเด่นชัดในสายตาของหรัญ รอยแผลที่ตอกย้ำความผิดพลาดของเขาที่ปล่อยให้คนของตัวเองต้องมาเจ็บตัว

"ท่านประธานมีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ" อตีญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก้มศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อม โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองมินตราที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ข้างๆ

หรัญมองเลขาของตนเอง ความรู้สึกผิดและอารมณ์คุกรุ่นตีรวนอยู่ในอก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ามินตรา

"ขอโทษคุณอตีญาเดี๋ยวนี้ มินตรา" หรัญออกคำสั่งเด็ดขาด "ขอโทษที่คุณสร้างเรื่องเลวทรามพวกนี้ขึ้นมา ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัว และขอโทษที่เอาความริษยาโง่ๆ ของคุณมาทำลายบรรยากาศการทำงาน"

มินตราเบิกตากว้าง หันขวับไปมองอตีญาด้วยสายตาเกลียดชังทะลุปรอท ความหยิ่งยโสในสายเลือดทำให้เธอไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าผู้หญิงที่เธอตราหน้าว่าเป็นแค่ ‘ลูกจ้างชั้นต่ำ’ ได้

"ไม่! มินไม่มีวันขอโทษมันเด็ดขาด!" มินตราแผดเสียงลั่นห้อง "มันเป็นแค่เลขา! พี่หรัญจะเข้าข้างมันทำไมคะ! มินเป็นน้องสาวพี่นะ แม่ของมินเป็นเพื่อนรักของคุณป้า พี่หรัญจะมาหักหน้ามินต่อหน้านังนี่ไม่ได้นะ!"

"ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นลูกหลานใคร!" หรัญตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า "ในเมื่อคุณทำผิด คุณก็ต้องรับผิดชอบ ขอ-โทษ-เดี๋ยว-นี้!"

ฟางเส้นสุดท้ายของมินตราขาดผึง ความอับอายและความโกรธแค้นปะทุขึ้นจนหน้ามืดตามัว เธอพุ่งตัวเข้าไปหาอตีญาอย่างรวดเร็ว ง้างมือขึ้นสุดแขนหมายจะตบใบหน้าเรียบเฉยนั้นให้หายแค้น

"นังตัวดี! แกตายซะเถอะ!"

ทว่าอตีญาไม่ได้ยืนนิ่งเป็นเป้านิ่งให้ทำร้ายเหมือนครั้งก่อน เธอเบี่ยงตัวหลบวูบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วและมีสติ ฝ่ามือของมินตราจึงพลาดเป้าไปอย่างจัง แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของมินตราถลาไปข้างหน้าเสียหลัก แต่ก่อนที่มินตราจะได้ตั้งหลักเพื่อหันกลับมาทำร้ายอีกครั้ง มือหนาอันแข็งแกร่งของหรัญก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของมินตราอย่างแรง แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือใหญ่ทำเอามินตราร้องกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย! พี่หรัญ! มินเจ็บ!"

"ผมบอกให้คุณหยุดไง!" หรัญตวาดเสียงกร้าว ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยโทสะที่เดือดพล่าน ความคิดที่ว่าผู้หญิงตรงหน้าพยายามจะทำร้ายอตีญาต่อหน้าต่อตาเขาทำให้ฟิวส์ความอดทนขาดสะบั้น เขาออกแรงสะบัดแขนนั้นอย่างรุนแรง ผลักร่างของมินตราให้ล้มลงไปกองกับพื้นพรมอย่างไม่ไยดี

"กรี๊ดดด!" มินตราร่วงลงไปกองกับพื้น มองชายหนุ่มที่เธอหลงรักด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว ไม่เคยมีใครทำรุนแรงกับเธอขนาดนี้มาก่อน

"วรวุฒิ!" หรัญหันไปสั่งคนสนิทเสียงเฉียบขาด "พาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบริษัทของฉันเดี๋ยวนี้ และแจ้งไปที่ฝ่ายบุคคล... ฉันไล่มินตราออก! มีผลทันที! ตัดสิทธิการเข้าออกตึกทุกช่องทาง และส่งของส่วนตัวของเธอตามไปที่บ้าน"

"พี่หรัญ! พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! มินจะไปฟ้องคุณแม่! มินจะบอกคุณป้าว่าพี่หลงนังเลขาจนโงหัวไม่ขึ้น!" มินตราร้องไห้โฮ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล แต่ก็ถูกวรวุฒิเข้ามาล็อกแขนไว้อย่างแน่นหนา

"เชิญฟ้องได้ตามสบาย" หรัญตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย "บอกแม่ของคุณด้วยว่าถ้ายังกล้าส่งคนแบบคุณมาเหยียบที่นี่อีก ผมจะถอนหุ้นจากบริษัทของครอบครัวคุณทั้งหมด! เอาตัวออกไป!"

วรวุฒิลากตัวมินตราที่กำลังกรีดร้องและดิ้นรนออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ประตูห้องปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาแทนที่ความวุ่นวาย หรัญหอบหายใจลึก พยายามระงับอารมณ์โกรธที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในอก เขาหันกลับมามองอตีญาที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หญิงสาวเพียงแค่จัดเสื้อสูทของตนเองให้เข้าที่ ใบหน้าของเธอยังคงรักษาระดับความเยือกเย็นไว้ได้อย่างไร้ที่ติ แม้เมื่อครู่จะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาก็ตาม

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" หรัญก้าวเข้าไปหาเธอ ลดระดับเสียงลงจนเกือบจะเป็นปกติ แววตาที่เคยก้าวร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างปิดไม่มิด "มันโดนตัวคุณไหม"

"ดิฉันไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ขอบพระคุณที่ช่วยเหลือค่ะ" อตีญาตอบกลับเสียงเรียบ ขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "แต่ท่านประธานไม่น่าทำรุนแรงกับคุณมินตราถึงขนาดนั้นเลยนะคะ ดิฉันเกรงว่ามันจะบานปลายไปถึงคุณหญิงท่าน..."

"ช่างแม่ผมปะไร!" หรัญสวนขึ้นมาทันควัน ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อรู้ตัวว่าเผลอใส่อารมณ์กับเธอ "ผมไม่สนใจหรอกว่าใครจะคิดยังไง แต่ผมยอมไม่ได้ที่จะให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายพนักงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผม คุณคือคนสำคัญของบริษัทนะอตีญา ถ้าขาดคุณไปสักคน งานของผมคงพังพินาศหมด ผมต้องปกป้องคุณ... ในฐานะเจ้านาย มันคือสิ่งที่ผมต้องทำ"