บทที่ 8 สัญญาคู่นอน

ชายหนุ่มพ่นเหตุผลร้อยแปดออกมา เพื่ออธิบายการกระทำที่รุนแรงเกินกว่าเหตุของตนเอง เขาหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าที่เขาโกรธจนแทบคลั่ง ที่เขาพร้อมจะแตกหักกับครอบครัวของมินตรา เป็นเพราะอตีญาคือเลขาคนสำคัญ ที่เขาขาดไม่ได้ในการทำงาน เขาไม่รู้ใจตัวเองเลยสักนิดว่า ลึกๆ แล้ว ความหวงแหนและห่วงใยที่เขามีต่อเธอนั้น... มันได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งของคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปไกลแสนไกลแล้ว

อตีญามองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา คำว่า ‘ในฐานะเจ้านาย’ และ ‘คนสำคัญของบริษัท’ ดังสะท้อนก้องอยู่ในใจ มันเป็นเครื่องเตือนสติชั้นดีที่ทำให้เธอยอมรับความจริงว่า... ไม่ว่าเขาจะปกป้องเธอมากแค่ไหน สุดท้ายแล้ว เธอก็เป็นเพียงแค่ฟันเฟืองชิ้นสำคัญในการทำงานของเขาเท่านั้น ไม่ใช่คนสำคัญในหัวใจ

"ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะท่านประธาน" อตีญาก้มศีรษะลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาเจ็บปวดไว้ใต้ขนตางอนยาว "หากไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ ช่วงบ่ายท่านประธานมีประชุมบอร์ดบริหารเรื่องไตรมาสที่สาม ดิฉันจะไปเตรียมเอกสารให้พร้อมค่ะ"

เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้หรัญยืนมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ในอก... เขาได้ปกป้องเธอแล้ว เขาได้ไล่คนที่ทำร้ายเธอออกไปแล้ว แต่ทำไม... เขากลับไม่รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดเดียว

คฤหาสน์ตระกูลวิสุทธิสาสน์ ในยามค่ำคืนไม่ได้สงบเงียบอย่างที่ควรจะเป็น รถยุโรปคันหรูของมาดามรสริน แม่ของมินตรา จอดสนิทอยู่หน้ามุขคฤหาสน์ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ภายในห้องรับแขกโอ่โถงที่ประดับตกแต่งด้วยเครื่องลายครามและเฟอร์นิเจอร์หลุยส์ราคาแพง เจ้าสัวหิรัญและคุณหญิงมลฤดี พ่อและแม่ของหรัญ นั่งเผชิญหน้ากับแขกผู้มาเยือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

มินตราร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ มารดา พลางชี้ให้ดูรอยเขียวช้ำที่ต้นแขนซึ่งเกิดจากแรงบีบของหรัญเมื่อช่วงบ่าย รสรินตบโต๊ะเสียงดังฉาดด้วยความแค้นเคือง

“มลฤดี! ฉันไม่คิดเลยนะว่าตาหรัญจะทำรุนแรงกับลูกสาวฉันขนาดนี้ เพียงเพื่อปกป้องนังเลขาไร้หัวนอนปลายเท้านั่น มินตราเป็นหลานเธอนะ! เธอจะปล่อยให้ตาหรัญทำแบบนี้ไม่ได้!”

คุณหญิงมลฤดีถอนหายใจยาว เธอรักลูกชายคนเดียวของเธอมาก แต่ก็เกรงใจเพื่อนรักอย่างรสรินไม่น้อย “ใจเย็นๆ ก่อนนะรสริน ฉันให้คนไปตามหนูอตีญามาแล้ว เราต้องฟังความทั้งสองฝ่าย”

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูคฤหาสน์ รถประจำตำแหน่งของประธานบริหารแล่นเข้ามาจอดอย่างรวดเร็ว หรัญก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่านัยน์ตากลับดุดัน เขาหันไปมอง ‘อตีญา’ ที่ยืนอยู่ข้างกาย เธอสวมชุดสุภาพที่ดูเรียบร้อยแต่สง่างาม แม้แก้มข้างหนึ่งจะยังคงมีรอยบวมจางๆ แต่เธอก็ยังคงรักษาท่วงท่าเลขาผู้สมบูรณ์แบบไว้ได้

“ท่านประธานคะ... ดิฉันคิดว่าดิฉันควรเข้าไปเพียงลำพังตามคำเชิญของคุณท่านค่ะ” อตีญาเอ่ยเสียงเบา เธอไม่อยากให้เขาต้องมาแตกหักกับผู้ใหญ่เพราะเธอ

“ไม่ได้” หรัญตอบสั้นและเด็ดขาด “คุณเป็นคนของผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินคุณลับหลังผม เดินตามผมมา... และไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”

หรัญก้าวเข้าไปในห้องรับแขกพร้อมกับอตีญา ทันทีที่ร่างของทั้งคู่ปรากฏตัว มินตราก็ผุดลุกขึ้นชี้หน้าทันที

“นั่นไงคะคุณแม่! มันมาแล้ว! นังคนที่ทำร้ายมินตรา!”

“หยุดโวยวายได้แล้วมินตรา” เสียงทรงอำนาจของเจ้าสัวหิรัญดังขึ้น ทำให้ทุกคนในห้องนิ่งเงียบ เจ้าสัวมองไปที่ลูกชายและเลขาคู่ใจด้วยสายตาพิจารณา “นั่งลงเถอะตาหรัญ หนูอตีญาด้วย”

หรัญนั่งลงในตำแหน่งหัวโต๊ะข้างๆ บิดา โดยมีอตีญายืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเขาในตำแหน่งเลขาตามความเคยชิน แม้คุณหญิงมลฤดีจะขยับปากจะให้เธอนั่ง แต่อตีญาก็ใช้ความเงียบเป็นการปฏิเสธอย่างสุภาพ เธอย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าเป็นเพียงลูกจ้าง

“ฉันไม่ต้องการความยุติธรรมอะไรทั้งนั้นมลฤดี!” รสรินยื่นคำขาดพลางจ้องเขม็งไปที่อตีญา “คำขอเดียวของฉันคือ ตาหรัญต้องไล่นังคนนี้ออกเดี๋ยวนี้! และให้มินตราเข้าไปทำหน้าที่เลขาแทน เพื่อเป็นการชดใช้ที่ตาหรัญทำรุนแรงกับมินตรา และเพื่อเป็นการรักษาเกียรติ!”

หรัญแค่นยิ้มเย็นชา “รักษาเกียรติเหรอครับน้ารสริน? เกียรติที่คุณมินตราจ้างนักสืบและปาปารัสซี่ไปแอบถ่ายรูปลลิตาจนเป็นข่าวฉาวไปทั่วบ้านทั่วเมืองน่ะหรือครับ หรือเกียรติที่เธอพยายามจะทำร้ายร่างกายพนักงานระดับสูงในห้องทำงานของผมต่อหน้าต่อตาผม?”

“ตาหรัญ!” คุณหญิงมลฤดีปรามลูกชาย

“ผมไม่ได้พูดจาเลื่อนลอยครับคุณแม่ หลักฐานทุกอย่างอยู่ในแฟ้มนี้” หรัญวางแฟ้มที่วรวุฒิเตรียมไว้ลงบนโต๊ะกลาง “ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงมือนักข่าว ชื่อเสียงตระกูลของคุณน้ารสรินคงจะป่นปี้ยิ่งกว่าคุณหญิงลลิตาเสียอีก”

รสรินหน้าซีดไปชั่วครู่แต่ยังไม่ยอมแพ้ “ก็นั่นมันเรื่องเล็กน้อย! มินตราทำไปเพราะรักเธอ แต่เลขาคนนี้มันเป็นแค่คนนอก! เธอจะเก็บมันไว้ทำไมหรัญ ไล่ออกไปคนเดียว บริษัทวิสุทธิสาสน์ไม่ล่มจมหรอก!”

เจ้าสัวหิรัญที่นั่งฟังมานาน เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “รสริน... เธออาจจะมองว่าหนูอตีญาเป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง แต่สำหรับวิสุทธิสาสน์ หนูอตีญาคือสมองชิ้นสำคัญตลอดห้าปีที่ผ่านมา”

เจ้าสัวมองไปที่อตีญาด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด “งานสัญญาหมื่นล้านที่เพิ่งผ่านไป ถ้าไม่ได้การแก้ไขที่ชาญฉลาดของหนูอตีญา เราคงเสียกำไรไปมหาศาล และอาจจะโดนฟ้องร้องในอนาคต สำหรับฉัน... หากบริษัทต้องสูญเสียพนักงานทั่วไปยี่สิบคน ฉันยังหาใหม่ได้ในวันเดียว แต่ถ้าต้องเสียเลขาอย่างหนูอตีญาไป... นั่นคือความเสียหายที่ประเมินค่าไม่ได้”

“คุณพี่!” รสรินอุทานอย่างไม่อยากเชื่อหู

“ผมเห็นด้วยกับคุณพ่อครับ” หรัญเสริม เสียงของเขาทุ้มลึกและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวเลขาข้างกาย “ชีวิตของผมและงานของผมผูกติดกับความเป็นมืออาชีพของเธอ ถ้าคุณน้ายืนยันจะให้ผมไล่ออตีญาออก ผมขอเสนอว่าให้พนักงานฝ่ายการตลาดทั้งแผนกออกยังจะง่ายกว่า เพราะไม่มีใครรู้ใจและทำงานได้รัดกุมเท่าเธออีกแล้ว”