บทนำ 1

คำเตือน

ผลงานนามปากกา ศศิชา เป็นงานเขียนแนว

PWP (P**n without plot)

สำนวนดิบเถื่อน พล็อตหมิ่นเหม่ ไม่แนะนำสำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปี

กรุณาอ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจ

-------------------------------------------------------

บทนำ

        ไม่นะ...

ได้โปรดเถิด... โปรดช่วยทุกคนด้วย... ใครก็ได้...

        ข้าพร่ำละเมอถ้อยคำเหล่านี้ซ้ำๆ ในความฝัน แต่ก็หาได้มีผู้ใดตอบรับคำอ้อนวอนนั้น ข้าสู้ตะโกนสุดชีวิตและพยายามดิ้นรนมีชีวิตในกรงขัง แต่เหมือนมีเพียงข้าที่ได้ยินเสียงของตัวเอง ทำได้เพียงเฝ้ามองคนที่รักถูกฉุดกระชากไปไกล

        พี่ชาย น้องชายและญาติพี่น้องทั้งหลายถูกใส่ตรวนที่ข้อเท้า ล่ามโซ่เดินเรียงรายไปตามถนนกรวด พวกเขาต่างก้มหน้า ก้าวขาอันอ่อนล้าไปอย่างเชื่องช้าไร้จุดหมาย ข้าพยายามจะร้องเรียก พยายามเขย่าลูกกรงสุดแรง แต่ก็หาได้ช่วยอันใด

        ถนนกรวดที่พวกเขาเดินก้มหน้ากันอยู่นั้นวนรอบลานประหาร มีเพชฌฆาตสองคนกำลังร่ำสุราจนหน้าแดงก่ำ เตรียมตัวรอคำสั่ง ท่านพ่อของข้าสวมชุดนักโทษ คุกเข่าอยู่กลางลาน ข้าตะโกนขอความเมตตา แต่ทว่าเพชฌฆาตลุกขึ้น หยิบดาบแล้วดึงเอาป้ายนักโทษที่เสียบอยู่ด้านหลังออก ก่อนจะเงื้อดาบขึ้น

        ศีรษะของท่านพ่อกระเด็นหลุด

ส่วนท่านแม่ของข้าเป็นลมล้มลงอยู่ตรงนั้น

        ข้าร้องไห้แทบขาดใจ ได้โปรดเถอะ สกุลเจี่ยของข้าถูกใส่ร้าย ท่านพ่อของข้าเป็นตงฉินมือสะอาด ไม่เคยแม้แต่จะรับของขวัญหรือเงินทองจากผู้ใด ท่านพ่อตรากตรำทำงานตั้งแต่เช้าจนดึกดื่น ออกตรวจพื้นที่ เขียนรายงานส่งเข้าวังหลวง ท่านพ่อเคาะประตูบ้านทุกหลังในเขตที่ท่านพ่อข้าดูแล ช่วงสองปีมานี้การเพาะปลูกล้มเหลว ชาวบ้านอดอยากยากแค้น ท่านพ่อจึงอนุโลมผ่อนผันไม่เก็บภาษี ทว่ากลับเป็นเหตุให้คนชั่วใส่ร้ายว่าท่านยักยอก ไม่ส่งภาษีเข้าคลังหลวง

        การตัดสินเป็นไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะให้โอกาสอุทธรณ์ใดๆ

        คนในสกุลเจี่ยที่เป็นชายทุกคนถูกเนรเทศไปชายแดน ทำงานเป็นแรงงานใช้แรงหนัก ส่วนหญิงหากยังไม่ออกเรือนให้ตกเป็นคณิกา ที่เหลือให้จำหน่ายเป็นคนรับใช้ ในความฝันของข้านั้นเสี่ยวหมิง น้องชายของข้าพยายามวิ่งมากอดท่านแม่แต่ถูกทหารทุบตีอย่างทารุณ ไล่ต้อนให้กลับเข้าแถวเดินเป็นวงกลมรอบลานประหารนั้นโดยไม่มีที่สิ้นสุด   

ข้าลืมตาขึ้นทุกครั้งในยามเช้าพร้อมน้ำตาอาบแก้ม ใบหน้างามหมดจดหมองเศร้า ข้ามิใช่คุณหนูสกุลเจี่ยอีกต่อไปแล้ว จากนี้ไปจนชั่วชีวิตหรืออย่างน้อยมีชายใดสักคนสนใจซื้อตัวข้าไปบำเรอ ข้าถึงจะมีสิทธิ์ก้าวออกไปจากที่นี่ แต่มันก็เป็นเพียงย้ายจากกรงหนึ่งไปอีกกรงหนึ่งเท่านั้นเอง

“ฮวาเอ๋อร์ วันนี้เจ้าจะต้องทำงานได้แล้ว คอยดูพวกรุ่นพี่ก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

หญิงที่ข้าเรียกว่าท่านแม่นั้นเป็นแม่เล้าชื่อเหยาหนี่ว์ นางทั้งอ้วนทั้งละโมบ ท่าทางมีจริตจะก้าน นางแต่งกายอย่างประณีตและมีผู้ติดตามหน้าตาขึงขังถึงสามคน ในเมืองลั่วหยางไม่มีหอชิงโหลวใดสู้หอเหมยเขียวของนางได้ แขกที่มาเยือนหอเหมยเขียวจึงล้วนแล้วแต่เป็นผู้สูงศักดิ์ ขุนนางใหญ่ไม่ก็มหาเศรษฐี ตอนที่ข้าถูกทางการคุมตัวมาที่นี่ เหยาหนี่ว์ถึงกับร้องอุทานเมื่อเห็นโฉมของข้า นางกล่าวว่าความงามของข้าจะเขย่าเมืองลั่วหยางทั้งเมืองให้ปั่นป่วน

“อายุเพียงสิบห้าก็งามไร้ที่ติ ย่อมต้องได้ราคาดีแน่ เจ้าจะกลายเป็นคณิกาเลื่องชื่อ จำไว้ หากเจ้าตั้งใจเรียนรู้ ขุนนางและคนใหญ่คนโตทุกแว่นแคว้นล้วนสยบอยู่ใต้กระโปรงเจ้า”

“ขนาดนางยังมิได้ออกไปอวดโฉม ใต้เท้าจ้าวชิง ใต้เท้าหวังก็พร่ำถามมิได้ขาดปาก แม้แต่ท่านอ๋องสามก็ปรารถนาจะรู้จักนาง เมื่อคืนคิดถูกจริงๆ ที่ให้นางเล่นพิณอยู่หลังม่านมุก บรรดาใต้เท้าทั้งหลายแทบคลั่งกันไปหมด”

“นางงามพร้อมทั้งรูปและศิลปะ แค่เห็นเพียงเงาก็ชวนให้นึกรัก”

“ฮวาเอ๋อร์มีความสามารถทั้งศาสตร์และศิลป์ ไม่เพียงเชี่ยวชาญการขับขานและระบำรำฟ้อน ยังชำนาญเพลงพิณ แค่พื้นเพเป็นถึงบุตรีท่านเสนาบดีเจี่ย ผู้ชายทั้งหลายก็กระสันอยากชิมกันทั้งนั้น”

“ใต้เท้าจ้าวชิงถึงกับเสนอเงินสามพันตำลึง ทองอีกหนึ่งหีบและไข่มุกหนึ่งชาม ขอซื้อตัวฮวาเอ๋อร์”

“หึๆ นั่นช่างน้อยนัก อ๋องสามทรงเสนอมากกว่าสามเท่า”

ข้านั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องขณะปล่อยให้พวกนางช่วยเกล้าผมและแต่งหน้าให้ข้าราวกับตุ๊กตา ผู้คนพูดถึงความงามของข้าว่างามดั่งไข่มุกบูรพา ผิวพรรณเนียนละเอียด ริมฝีปากแดงอิ่ม เรือนร่างบริสุทธิ์ไร้ราคี ข่าวคุณหนูคนงามดุจนางฟ้าตกต่ำกลายเป็นหญิงนางโลมแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง แต่ข้ากลับรู้สึกขมขื่นใจ ใต้เท้าจ้าวชิง ใต้เท้าหวังและขุนนางที่พวกเขาพูดถึงอายุคราวบิดาของข้าทั้งสิ้น ข้าเคยได้รับทาบทามให้ดูตัวกับบุตรชายของพวกเขาด้วยซ้ำ

“เอาล่ะ แต่งตัวพร้อมแล้ว เหล่าคุณชายทั้งหลายกำลังรอเจ้าอยู่”

“เจ้าค่ะ”

ข้าสวมแพรพรรณสีขาวพิสุทธิ์เนื้อบางเบา ทิ้งชายกระโปรงยาวลากพื้น ประดับเครื่องประดับไม่มากไม่น้อยแต่งามหรูหรา ประพรมน้ำหอมกุหลาบกลิ่นรัญจวน พวกเขาแต่งตัวให้ข้าเพื่อเพิ่มราคา ยิ่งข้าดูบอบบางน่าสงสารเท่าไหร่ก็ยิ่งกระตุ้นแรงกระหายของบุรุษเพศได้มากขึ้นเท่านั้น

“ไม่ต้องกลัว เจ้าขายเสียงเพลง มิได้ขายตัว”