บทที่ 4

เขายังพูดไม่ทันจบ พ่อของฉันที่เพิ่งกลับมาพร้อมน้ำก็เห็นเข้าพอดี รีบดึงฉันไปยืนอีกด้านทันที

“อยากได้ก็เอาไปเลย! บ้านเราไม่ได้อยากได้มันนักหรอก!”

เฉินอวี่เฟยมองฉันด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ นิ้วมือสั่นระริก ชี้มาที่ฉันเหมือนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ซูซินที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากลับทรุดลงกับพื้นทันที แล้วตะโกนเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“อวี่เฟย... ฉันรู้สึกไม่ดีเลย…”

แต่ครั้งนี้เฉินอวี่เฟยไม่ได้ตอบเธอ กลับจ้องมองฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ

พ่อฉันไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขา กลัวว่าฉันจะเกิดอะไรขึ้นอีก จึงรีบพยุงฉันกลับไปที่ห้องพักคนไข้ทันที

พอถึงเวลาอาหารเย็น แม่เพิ่งจะจัดอาหารที่เอามาจากบ้านวางไว้ตรงหน้าฉัน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้องคนไข้

วินาทีถัดมา เฉินอวี่เฟยก็ปรากฏตัวเดินเข้ามาจากหน้าประตู

“พ่อครับ แม่ครับ ผมมาเยี่ยมเยว่เยว่ครับ”

สีหน้าของพ่อฉันมืดลงทันที แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

“ประธานเฉินพูดล้อเล่นอะไรอย่างนั้น พวกคนแก่สองคนอย่างเรา ไม่กล้ารับให้คุณเรียกว่าพ่อแม่หรอกนะ”

บนใบหน้าของเฉินอวี่เฟยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ส่วนข้างหลังเขานั้น มีพ่อเฉินและแม่เฉินตามมาด้