ตอนที่ 3

ทหารหนุ่มหัวทองชักชวนเพื่อนเคลื่อนกายย้ายจากจอมหาเรื่องที่ยืนแข็งทื่อราวกับคนโดนของ ท่ามกลางความตื่นตกใจของพ่อค้าแม่ขายที่ได้แต่แอบกระซิบกระซาบไม่กล้าสียงดัง

ลูกน้องคนสนิทพสุธาเดินรั้งร่างลูกพี่ที่เต็มไปด้วยขนมขาวนิ่มกลับวัดด้วยท่าทีกระวนกระวาย

สีหน้าดำแดงแต่งต้มสีขาวของขนมกระทิด้วยฝีมือหนุ่มฝรั่งที่ยกยิ้มมุมปากให้แล้วเดินจากไปปล่อยคนเกเรยืนนิ่งรวบรวมสติว่าเมื่ครู่เกิดอะไรขึ้นทำไมจากที่มาแกล้งคนอื่นแล้วตนถึงไม่สามารถทำอะไรแขกหน้าแปลกนั่นได้

"หลวงพ่อขอรับช่วยพี่ดินด้วย! หลวงพ่อ!!"

เด็กวัดกิติมาศักดิ์ที่เป็นลูกหลานข้าราชบริภารในรัวในวังที่เติบโตมาด้วยกันร้องเรียกเจ้าอาวาสบนกุฏิไม้ลั่นวัดราวกับมีใครสักคนตาย

"มีกระไรกัน เสียงดังไปทั่วคุ้งน้ำเชียว" หลวงพ่อดูแลวัดังเคหะสถานในบริดวณที่ตนเองเอ่ยขึ้นติดรำคาญลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมักก่อเรื่องให้ต้องแก้เสมอ

"พี่ดินเป็นกระไรไม่รู้ครับตัวแข็งทื่อตาค้างเลยโดนของ..โดนของแน่ๆ เลยขอรับ ของฝาหรั่งมันแรงจริงเชียว" ไอ้แดงรุ่นน้องเด็กวัดเอ่ยขึ้นระล่ำละลักพูดจาไม่อยู่กับร่องกับรอยทำเจ้าอาวาสฉงนหนัก

"ของฝาหรั่งกระไรเล่าเหลวไหลเสียจริงพาเจ้าดินขึ้นมาให้ข้าตรวจดูหน่อย"

"ดิน..เจ้าดิน..พสุธา!!" ร่างหนาถูกประคองลงมานั่งขัดสมาธิหน้าบิดาห่มผ้าเหลืองดวงจาหรี่ลอยราวกับจิตหลุด

"ค ครับหลวงพ่อ ..กระไร? มีอันใดหรือขอรับ?" คนโดนเรียกค่อยๆ คืนสติตอบรับบิดาราวกับมิได้เป็นกระะไร

"ลูกเป็นอันใดใยมีสภาพเยี่ยงนี้?"

"อะ เอ่อ ปะเปล่า กระผมไม่เป็นกระไรแต่..หลวงพ่อขอรับคือ..เฮ้ยพวกมึงออกไปก่อนกูมีเรื่องจะคุยกับพระสงฆ์องค์เจ้า เร็ว!"

บุตรชายเจ้าปัญหาถูกถูลู่ถูกังหามเข้ามาบนกุฏิดวงตาเบิกโตดำขลับเช่นเดิมสบัดผมสั้นดกดำให้คลายมึนเบลอ คิ้วหนาขมวดมุ่นราวกับมีสิ่งสงใสในหัวจึงเอ่ยปากไล่ลูกสมุนออกไปเพื่อปรึกษากับบิดาลำพัง

"มีอันใดฤา?"

บิดาที่ละทางโลกเอ่ยถามบุตรตัวโตนิสัยห้าวหาญไม่กลัวสิ่งใดคล้ายเจ้าคุณปู่ตอนปราบโจรร้ายสมัยเก่าไม่มีผิดเพี้ยน

"หลวงพ่อ..ฝาหรั่งมังค่ามันมีของขลังเหมือนสยามหรือไม่เจ้าคะ?"

ร่างถึกทมึนมองสบสายตาบิดาก่อนจะเอ่ยสิ่งข้องใจออกมา อาการแปลกประหลาดตั้งแต่เจอฝรั่งตาน้ำข้าวตัวขาวหอมฉุยติดค้างในความรู้สึกตั้งแต่แรกเจอวันที่ประลองกันจวบจนเมื่อครู่ที่เจอตัวขาวเจ้าปัญหาไม่มีสักครั้งจักทานทนรูปรสกลิ่นเสียงอันประหลาดเกินชาวสยามได้

อาการมึนเมาเคลิบเคลิ้มที่ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าป่วยด้วยเหตุผลอันใด สิ่งที่ชาวสยามคิดได้ก็มีเพียงเรื่องเดียว

โดนของ โดนของแน่ๆ!

"เอ็งเป็นบ้าไปแล้วหรือเจ้าดินถามกระไรเยี่ยงนี้ผีห่าซาตานตนใดมาสิงสู่เจ้าไม่เว้นแต่ละวันช่วยทำตัวดีๆ บ้างเถิดพ่อปวดหัวกับเจ้านัก"

พระสงฆ์สวมสบงสีเหลืองส้มหน้าละม้ายคล้ายเด็กหนุ่มที่นักขัดสมาธิเอียงคอมองเสื้อข้างที่เปื้อนขนมแล้วถอดออกมาดอมดมว่ามีกลิ่นน้ำเลือดน้ำหนองอันใดหรือไม่เมื่อมาอยู่ในกุฏิอันศักดิสิทธิ์

"ไอ้หมอนั่นน่ะ..ไอ้..เชรีนายทหารฝาหรั่งนั่นมันมีกลิ่นแปลกๆ มันเข้ามาใกล้ลูกตั้งแต่วันแรกที่เจอ ปลายจมูกโด่งของมันมีลมหายใจผิดแผกกว่าผู้อื่นกลิ่นกายของมันก็ด้วย ลูกไม่เคยพบเคยเจอชายใดเป็นเช่นมันมาก่อน ลูกคิดว่ามันต้องมีของ ของฝาหรั่งที่ทำกระผมขยับเขยื้อนไม่ได้เป็นแน่แท้!"

โป๊กกก!!

ไม้ตะพตอันยาวเคาะผมดำกลางกบาลแต่ผู้ถูกกระทำกลับชินชากระโหลกหนาเกินกว่าจะระคายผิวจึงทำเพียงขมวดคิ้วหนาลูบผมป้อยๆ

"นี่เอ็งไปหาเรื่องนายทหารฝาหรั่งอีกแล้วหรือบอกว่าอย่าไประรานกันไง" เจ้าอาวาสวัดพูดด้วยกริยาสุภาพสำรวมแม้แววตาฉายชัดว่าห่วงใยบุตรชายยิ่งกว่าสิ่งใด

"ก็มันไม่ถูกชะตานี่เจ้าคะเห็นแล้วขัดหูขัดตาไปหมดคนบ้ากระไรอายุเพียงยี่แต่หัวขาวทั้งหัวตัวก็ขาวตาฟ้าแบบนั้นนั่นน่ะมันภูตผีปีศาจชัดๆ มันไม่ปกติหนาท่านเจ้าอาวาส~"

"เอ็งนี่มันเป็นคนยุคใหม่เยี่ยงไรกันถึงไม่เข้าใจเรื่องชาติพันธุ์ คนบนโลกนี้มิใช่มีแค่สยามประเทศเดียวหนาเจ้าดิน"

"ลูกมิชอบมัน ลูกเคยเป็นที่หนึ่งเสมอมันเข้ามาทำให้ลูกอับอายพ่ายแพ้ด้วยเล่ห์กล คนตัวขาวเยี่ยงมันจักมีเรี่ยวแรงล้มลูกได้เยี่ยงไร ลูกดับแสงไร้ราคา ส่วนมันเป็นดั่งจันทร์ทราสูงส่ง มีแต่คนเเหงนหน้าชื่นชมมัน"

"เจ้าดินลูกเป็นลูกชายเจ้าอาวาสมีปู่เป็นถึงคนสนิทเจ้าหลวงใยยังยึดติดกับรูปลักษณ์ภายนอก มีจิตริษยาถึงเพียงนี้กันเล่า?"

"หลวงพ่อขอรับกระผม..."

"เจ้าไปอ่านหนังสือธรรมมะที่ป่าช้านู่นไป"

"โห..หลวงพ่อ~นี่ลูกนะเจ้าคะ"

"ไป"