ตอนที่2

..

'ท่านเชรีงดงามอะไรเช่นนี้ทหารหนุ่มฝาหรั่งตาฟ้าผิวขาวจัดคนนั้นสง่างามราวกับรูปปั้นงามเสียจนคิดว่าเทวดามาโปรด'

'ได้ข่าวว่าทางฝรั่งเศสอยากให้นายทหารเชรีเกี่ยวดองกับชาวไทยหญิงใดจักโชคดีเป็นศรีภรรยากันหนออยากรู้เสียจริง'

คำสรรเสริญเยินยอชายหน้าแปลกผิวพรรณแปลกสีผมสีตาแตกต่างไปเสียหมดแต่ชาวบ้านกลับมองสิ่งนั้นว่าดูดีเหนือธรรมชาติ เสียสติกันไปแล้วกระมังจะมีชายใดงามเท่าชายสยามอกสามศอกร่างกำยำผิวเข้มหน้าตาคมคายอีกเล่า

"เห่อะ! ไอ้ฝาหรั่งเผือกนั่นมันมีดีกระไรถึงได้ชื่นชมมัน ข้าเห็นสีผิวของมันแล้วขนลุกขนพองดวงตาสีฟ้านั่นอีกช่างแปลกประหลาดราวกับภูตผีปีศาจ ไหนจะจมูกโด่งแหลมคมเหมือนผีพุ่งใต้ ชื่นชมกระไรกันรำคาญเสียจริง!"

พสุธาอายุยี่สิบปีเด็กหนุ่มจอมเกเรมีศักดิ์เป็นหลานเจ้าพระยาคนโปรดของพระเจ้าแผ่นดินพ่อเป็นเจ้าอาวาสวัดมักจะทำศพให้คนไร้ญาติคนสามัญชนธรรมดาบนผืนดินพระราชทาน

ตระกูลคนดีศรีสยามที่มีบุตรชายคนเดียวร่างกายใหญ่โตเหมือนยักษ์ปักหลั่นผิวพรรณดำแดงตามแบบฉบับชายไทยโบราณกายหนาสักยันต์อักระเต็มตัวด้วยฝีมือเจ้าคุณปู่บิดาเป็นเจ้าอาวาสวัดพสุธาคงคาวรารามแห่งนี้

เพราะอยู่บ้านในรั้วเดียวกับเขตวัดเติบโตมากับพิธีกรรมทางศาสนาโดยเฉพาะกับการเป็นสัปเหร่อของคุณปู่ทวด เจ้าตัวจึงอวดดีอวดเบ่งว่าตนเองเก่งกว่าใครไม่มีใครกล้าท้าชนเพราะตัวใหญ่แถมยังเป็นว่าที่สัปเหร่อหลวงผู้มีอิทธิฤทมากมาย บ่อยครั้งจึงมีเรื่องชกต่อยกับชายฉกรรจ์จอมเกเรกลุ่มอื่นไม่เว้นแม้กระทั่ง..

ปึ่กกก!!

''โอ๊ะ~เจ็บเดินชนอะไรน้า?"

มุมปากหยักยกยิ้มเอ่ยเสียงล้อเลียนยกมือขึ้นจับอกแกร่งราวกับเจ็บปวดนักหน้าทั้งที่จงใจชนชายตัวขาวตอนที่อีกฝ่ายกำลังยกขนมจ่อปากได้รูปจนเลอะเปรอะเปื้อน

"นั่นน่ะสิพี่ตรงนี้ไม่ยักเห็นสิ่งใดนอกจาก ..ตะเกียงเดินได้ ฮ่าฮ่าฮ่า"

ในตลาดสดนายทหารต่างชาติตัวขาว สวมชุดลำลองผ้าแพรไทยสีขาวครีมกับจงกระเบนสีเขียวขี้ม้าเดินตัวตรงสง่าผ่าเผยยืนชิมขนมถ้วยสีขาวนวลอยู่ดีๆ ก็มีร่างถึกดำชนไหล่กว้างเข้าเต็มแรง

ขนมราดหน้ากระทิแต่งแต้มขอบปากหยักสีอ่อนรวมถึงเปื้อนเสื้อเป็นด่างดวงและหล่นจากมือตกลงสู่พื้นดินโดยที่ยังไม่ทันลิ้มลองรสชาติหอมกรุ่น

เส้นผมสีทองโฉลมน้ำมันปาดไปด้านหลังเรียบแปล้ชายสายตาสีฟ้าหันมองตัวต้นเรื่อง เห็นเป็นชายร่างหนาหน้าตายียวนมาพร้อมลูกสมุนสามคนข้างกายเดินตามต้อยๆ เป็นลูกคู่ยาเสริมทัพยามลูกพี่ปะทะกับผู้อื่น

"พ่อดินไม่เห็นหรือไรว่าท่านฌ็องจักกำลังชิมขนมอยู่ใยจึงเดินมากระแทกกระทั้นกันรุนแรงเพียงนี้จงกล่าวขอขมาเสียเถิด!"

ชายไทยที่พาต่างชาติเยี่ยมชมเมืองเอ่ยเตือนคนที่ใครต่างรู้จักเป็นอย่างดีด้วยถ้อยคำรักษาน้ำใจแม้ท่าทีจะไม่พอใจก็ตาม

"ข้ามิเห็นผิวขาวสว่างของท่านผู้นี้ใยต้องกล่าวขอขมา ข้าก็เป็นคนในรั้ววังอายุอานามก็เท่ากันไม่เห็นจำเป็นจะต้องเอ่ยอันใดไหนจะยศฐาตำแหน่งก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน อย่าใจแคบนักซีที่นี่สยามหนาไม่ใช่เมืองฝาหรั่ง"

ชายฉกรรจ์ชาวสยามยักคิ้วหนาเชิดหน้ายิ้มเย้ยชายต่างชาติผิวขาวจัดที่จ้องมองมาทำท่าจะเดินผ่านไปโดยไม่กล่าวขอขมาใดๆ แต่แล้ว..

หมั่บบบ!!

ฝ่ามือขาววางลงบนบ่ากว้างอย่างรวดเร็วแล้วบีบขยำขยี้บนเสื้อสีน้ำหมากเเรงเสียจนคนหาเรื่องเบ้หน้าก้มลงมองบ่าแฉะของตนเอง

"ข้ามิได้นำผ้าเช็ดหน้ามาขอยืมผ้านี้หน่อยหนา"

ใบหน้าขาวจอมยะโสที่เงียบอยู่นานเคลื่อนกายว่องไวราวกับหายตัวได้เข้าประชิดร่างหนาอีกครั้งหลังจากครั้งแรกที่เจอทำให้อับอายขายหน้าประชาชาวสยามเพราะแพ้ให้คนท่าทางสำอางฝีมือการต่อสู้มือเปล่าก็ไม่ดีเท่าดีแต่เข้าคลุกวงในแล้วแอบเล่นงานเงียบๆ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

"เจ้า.."

ไม่ทันเอื้อนเอ่ยอันใดดวงหน้าเรียวยาวขาวสว่างขยับเข้าใกล้ร่างใหญ่โตทัดเทียมกัน ก้มลงแนบเรียวปากเปรอะขนมปาดไปมาบนไหล่กว้างข้างลำคอหนาเสียสะอาด ก่อนจะเคลื่อนหน้ามากระซิบข้างหูชายไทยผิวแทน ปลายจมูกโด่งชิดหายใจรดรูหูสีเข้มทำคนตัวโตขนลุกตัวแข็งทื่อ

"ใยทำหน้าเช่นนั้นเล่าพ่อพสุธาขนมนี้น่าอร่อยหนาข้าแบ่งเจ้าลองชิมด้วยแล้วกัน"

แผละ!!

ขนมถ้วยอุ่นๆ หอมกรุ่นกลิ่นกะทิถูกมือยาวหยิบจากกระบุงแม่ค้ายกขึ้นโปะเต็มปากหยักสีเข้มดวงตาสีดำเบิกโตด้วยความไม่ทันตระเตรียมรับมือ

ใบหน้าและเสื้อสีแดงเต็มไปด้วยขนมถ้วยสีขาวแสนอร่อยค่อยๆ ไถลเลื่อนลงพื้นตามลงไปทาบทับกับอันที่ตกก่อนหน้า

ตุ้บบ~

"ไปกันเถอะ"