ตอนที่ 4

เห็นพ่อที่เป็นเจ้าอาวาสเคร่งครัดเพียงให้อยู่ในศีลในธรรมไร้เงามารดามาสั่งสอนเลี้ยงดูเพราะท่านเสียหลังคลอดลูกชายคนเดียว

พ่อรักแม่มากมิยอมหาเมียใหม่ทั้งที่คุณปู่มียศฐาบรรดาศักดิ์จักเลือกสาวงามเพียบพร้อมมาให้กี่คนก็ย่อมได้

แต่บิดากลับเลือกหนทางละกิเลศปลงทางโลกแทนการหาแม่ใหม่มาเลี้ยงดูลูกชาย

ปู่ก็ขัดมิได้เพราะมาทางสายธรรมจึงมอบผืนดินแห่งนี้ให้สร้างวัด พ่อกลายเป็นเจ้าอาวาสเลี้ยงลูกแบบเด็กวัดติดดิน ปู่ก็พาเข้าวังแนะนำตัวไว้เผื่อรับราชการรับใช้แผ่นดิน

ลูกหลานเพียงคนเดียวจึงมีนิสัยเจ้ายศเจ้าอย่างและซุกซนเกเรในคนคนเดียว

"เพราะไอ้ฝาหรั่งฌ็องนั่นคนเดียวทำข้าโดนทำโทษอีกแล้ว!"

หนุ่มเลือดร้อนกระฟัดกระเฟียดเดินเข้าป่าพร้อมสหายที่เป็นทั้งเด็กวัดและเด็กวังไปยังกระท่อมกลางป่าที่ที่โดนลงโทษให้ท่องหนังสือตั้งแต่เด็ก

ยามฟ้าสว่างไม่น่ากลัวเท่าใดนักแต่ยามค่ำวังเวงเสียจนขนลุกขนพอง

"พี่ดินใยพวกข้าต้องมานั่งท่องคำอาราธนาศีลกับพี่ด้วยเนี่ยนี่มันป่าช้ายามค่ำหนามิใช่งานวัดจักชวนมาใยกันเล่า"

เจ้าแดงลูกหลานบ้านติดวัดเอ่ยขึ้นพลางลูบขนแขนที่ลุกชันตลอดเวลาแม้บ้านจะติดรั้ววัดก็ยังตาขาวเดินเบียดเพื่อนเป็นกลุ่มก้อน

"เอาน่านั่งท่องไปข้าจักฟัง เพลาหลวงพ่อท่านถามข้าจึงจักตอบได้"

หัวโจกเดินลึกไปยังกระท่อมกลางป่ายามแอบหลวงพ่อร่ำสุราท่านจักหาไม่เจอ ความเป็นคนอยู่กับวัดกับเมรุช่วยสัปเปร่อฝังศพเผาศพมีคาถาอาคมเฉกเช่นชายชาติทหารทั่วไปจึงไม่กลัวภูตผีในป่าที่วิ่งเล่นมาตั้งแต่เด็กแห่งนี้

"กินแรงชะมัด.. "

ลิ่วล้อบ่นอุบแต่ก็อ่านภาษาบาลีให้คนพี่ฟังจนเย็นย่ำเริ่มค่ำลง

"เอ้อ~พี่ดินวันนี้ที่บ้านฝาหรั่งฝั่งคะนู้นมีงานกระไรสักอย่างข้าเห็นท่านหมื่นพันแสนเข้าไปยังมิกลับออกมาได้ยินเสียงแว่วๆ" เจ้าเมฆลูกสมุนอีกคนทำท่านึกขึ้นได้

"ใครจักไปรู้วะ" ดินไม่มีทีท่าสนใจนอนเกลือกลิ้งบนพื้นท่ามกลางเสียงท่องหนังสือธรรมมะ

"ไปดูกันไหมพี่?" คนท่องหนังสือเสนอเพราะขี้เกียจเต็มทน

"นั่นสิท่าทางน่าสนุกนะมีเพลงแปลกๆ ต้องเป็นวัฒนธรรมของฝาหรั่งที่เราไม่เคยเห็นเป็นแน่"

"หรือไม่ก็พิธีกรรมของฝาหรั่ง...ฝาหรั่งเล่นของ!"

"เห้ย! นั่นสิที่มันทำกูตัวแข็งอาจจะเป็นเพราะพิธีกรรมบางอย่างก็ได้" พสุธาผุดลุกขึ้นสนใจขึ้นทันที

"อะไรแข็งนะพี่?" ลูกสมุนไต่ถามด้วยความงงงวย

"เออช่างเหอะ ไอ้จ้อยดูต้นทาง ไอ้แดง ไอ้เมฆ มากับกู " หัวหน้าก๊วนเดินนำหน้าลูกน้องออกจากป่าช้ามาก็ค่ำมืดพอดี

"พวกมันจัดงานกันหน้าศาลาริมน้ำหนาพี่ดิน"

"จะไปยากอะไรมึงเกิดริมคลองก็ดำน้ำสิวะ"

"หาาา!"

..

สามชายฉกรรจ์ลัดเลาะริมตลิ่งมายังที่มืดมิดดำผุดดำว่ายข้ามฝั่งมาใกล้ศาลาที่มีชายร่างหนาหัวทองตาฟ้าจุดตะเกียงดื่มน้ำเมาพูดคุยกันท่าทางเคร่งขรึมคนสามคนลอยคอพูดกันเบาๆ เมื่อคนพี่อยากเข้าใกล้ศาลาที่สุดแต่น้องๆ กลับขลาดกลัวเกินกว่าจะกล้าเข้าใกล้

"พี่ดินกระผมมิกล้าเข้าไปใกล้ ถ้ามันจับได้เราจักโดนถ่วงน้ำหรือไม่?"

"ผมด้วยขอรับ"

สองลูกสมุนพ่วงตำแหน่งสหายคนสนิทเกาะขอบตลิ่งแน่นเมื่อข้ามฟากมาได้ เรือนศาลาริมน้ำฝรั่งเศสอยู่ห่างออกไปไม่ไกลแต่ไม่มีใครอาสาเข้าใกล้ไปด้วยกันสักคน

"ไอ้พวกปอดแหกกูเอง!"

บุ๋งงง~

ร่างหนาขาแขนยาวดำผุดดำว่ายคลองแห่งนี้มาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์แม้แต่ศาลาเรือนนี้ก็เคยข้ามฟากมาเล่นบ่อยครั้งก่อนจะตกไปเป็นที่พักพิงชาวฝรั่งเศสเพราะตนประลองพ่ายแพ้

ใต้ศาลายามน้ำลงไม่ท่วมใต้ถุนศาลามีใบหน้าคมเข้มผุดโผล่ออกมาทันได้ยินบางอย่างเข้าพอดิบพอดี

"ของที่เราหาอยู่ในวัดฝั่งตรงข้ามนั่นอย่างที่คาดข้าได้ยินคนในวังชั้นในคุยกันว่าเสนาหลวงเอามันมาไว้ในรูปปั้นพญาครุฑในเมรุที่กำลังสร้าง ไม่มีใครเข้าไปได้นอกจากคนในวัดนั้น"

'ในที่สุดก็ดำน้ำมาโผล่ใต้ศาลาริมน้ำของไอ้พวกฝาหรั่งตาน้ำข้าวจนได้ ดีนะที่น้ำไม่ขึ้น มาพอดีกับที่ได้ยินว่ามันพูดบางอย่าง..อะไรวะ?

ดีนะที่มีคนไทยคนนึงพวกมันจึงพูดภาษาไทยกัน เสียงที่จำได้ดีก็ไอ้สามตัวที่มีเรื่องกันวันนี้โดยเฉพาะไอ้บ้าเชรี '

"ท่านถึงให้เรามาประจำการที่ตรงข้ามวัดนี่สินะ"

'เสียงมันไอ้เชรีมันกำลังพูดถึงใคร ได้กลิ่นเหล้าโชยมากับกลิ่นหอมเหล้าฝาหรั่ง '

"อืม .. แล้วเราจะเข้าไปนำออกมาได้เยี่ยงไรเรามิได้นับถือศาสนาพุทธเราเป็นคริสต์ " เสียงมึนเมาพูดเสียงยานคางเริ่มฟังยากกว่าเดิม

"ตีสนิทกับคนฝั่งนั้นดีหรือไม่?" ใครบางคนชี้ไปที่ฝั่งตรงข้าม

"ฝั่งนั้นน่ะมีเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเชรีอยู่ได้ข่าวว่ามีเรื่องกันตลอดใช่หรือไม่เชรี?" เสียงชาวฝรั่งเศสเสนอหนทางขึ้น

อึ่กก กึ่ก..ชายหนุ่มยกไวน์ขึ้นจิบกลืนลงคออย่างยากลำบากเมื่อนึกถึงใครบางคนที่อยู่อีกฝั่ง

"ก็ครับ..เขาก็แค่..นักเลงหัวไม้" หน้าขาวเชิดนิ่งไม่ยี่หระกับสิ่งรอบตัวเสียงกลั้วยิ้มเยาะทำคนใต้ศาลากัดฟันกรอด

''เจ้าคือเจ้าชายองค์เล็กฝีมือดีที่สุดก็รับงานนี้ไปแล้วกัน" รุ่นพี่ทหารมึนเมาได้ทีจึงพูดออกมาเสียงดังได้ยินชัดแจ๋ว

"..ขอรับ"

'ไอ้ชิบหาย..พวกมึงเป็นใครกันแน่วะ? เข้ามาในสยามเพราะกงการใด? อะไรอยู่ในเมรุเช่นนั้นหรือ..'

ฟุ่บบบ .. บุ๋งงง

ร่างหนาค่อยๆ มุดลงน้ำตามเดิมเมื่อฟังเรื่องราวสำคัญจบลง สิ่งที่ได้ยินคืนนั้นไม่ใช่เรื่องปกติฝาหรั่งมีแผนการบางอย่างฟังดูมิน่าไว้ใจ

คืนนั้นทั้งคืนดินกลับไปนอนกระสับกระส่ายคิดถึงหน้าขาวดวงตาสีฟ้าใบหน้าเย่อหยิ่งจอมอวดดีทีแรกคิดว่าไม่น่าไว้ใจแต่เอาเข้าจริงชาวฝรั่งเศสกลุ่มนั้นจงใจมาอยู่ตรงข้ามวัดของตระกูลตนอย่างจงใจ

มันรู้ว่าจักชนะ..มันเตรียมการมาตั้งแต่แรกเตรียมข้อเสนอมาตั้งแต่แรก!

"เป็นฝาหรั่งจักข้ามมาวัดไทยกระไรโบสถ์ก็สร้างเสร็จแล้วนี่!"

ร่างใหญ่หนายืนถอดเสื้ออวดศักดาคาความเข้มขรึมของรอยสักอักระทั่วร่างท่อนแขนกำยำกอดอกขวางทหารต่างชาติตัวขาวพูดจาแปลกประหลาด

"ข้าจักมาทำความเคารพหลวงพ่อคง"

"อุแหม่! อยู่กงนั้นมากี่แรมวันกันหนอพึ่งมาโผล่ทายทักคราแรกอยากได้ฝั่งคะโน้นบอกไม่อยากมาวัดพออยากหาผลประโยชน์แล้วอยากรู้จักขึ้นมาทันควันเชียวคนฝาหรั่งนี่มัน..หน้าด้านเสียจริง"

ร่างทึนถึกลอบสังเกตแขกเมืองหัวทองฝั่งตรงข้ามนับตั้งแต่คืนนั้นที่ได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเข้า

คนถนัดใช้กำลังแม้มีไหวพริบไม่มากนักยังรู้ว่าสิ่งที่ได้ยินมาไม่สู้ดีนัก

และเป็นไปตามคาดวันรุ่งขึ้นเรือพายเล็กฝั่งตรงข้ามพร้อมคนคุ้นหน้าคุ้นตาก็โผล่มาขึ้นท่าเรือวัดชาวพุทธศาสนิกชน

"เจ้ามีธุระจักต้องทำก็ไปเถิดข้าได้ยินมาว่าพุทธศาสนิกชนมีกฎห้ามทำกริยาไม่เหมาะสมไม่มีการกระทำรุนแรงไม่ต้องห่วงข้าว่าจักได้รับอันตรายดอก"

เสียงแว่วชายชาวฝรั่งเอื้อนเอ่ยกับฝีพายสองคนที่มาส่งท่าทางจักมีธุระประปรังถึงยอมปล่อยคุณชายฌ็องเข้าวัดมาเพียงลำพังแล้วพายเรือลับตาไป