ตอนที่ 5

ดินยืนมองเรือทหารฝรั่งเศสหัวทองตั้งแต่ถือปิ่นโตลงเรือมา ชายต่างชาติหัวทองแต่งตัวเรียบเนียบยิ่งกว่าชาวสยามแม้จะสวมผ้าไทยก็ยังคงแต่งกายเรียบร้อยสะอาดสะอ้านกลิ่นเสื้อผ้าอาภรณ์หอมฟุ้งผมหยักศกสีทองถูกปาดเรียบเเนบโครงหน้าเรียวปลายจมูกโด่งพุ่งโดดเด่นไม่แพ้สีตาและสีผิว

ในใจต่อต้านชาวต่างชาตินักหนาแต่เพราะใกล้ชิดคนแปลกหน้าก่อนใครทุกครั้งที่เจอกันมักมีบางสิ่งเกิดกับร่างกายเสมอแม้จักไม่รู้ว่าคืออันใดก็ตาม ขณะที่ร่างขาวเดินเข้าวัดมาตามทางเดิยรกครึ้มเพื่อเข้าไปเสวนากับเจ้าอาวาสตามใจปรารถณาแต่กลับถูกร่างทึกทึนยืนกอดอกหน้าตาบอกบุญไม่รับขวางกลางทาง

"เจ้ามาขวางทางข้าใยพสุธา ข้ามิมีอันใดจักเสวนากับเจ้าหลบทางไปเสีย"

"ไม่หลบ ข้ารู้หนาว่าพวกเจ้าไม่ได้เข้าสยามมาเพื่อการพันธมิตร ไสหัวของเจ้ากลับไปก่อนที่ข้าจะฉีกหน้ากากขาวๆ บนหน้าเจ้าออกเพราะเนื้อในมันคงเน่าหนอนดั่งผีตายโหง!"

ปึ่กกก!!

"ข้าจักเข้าไป ใครกล้ามีปัญหากระไรหรือ เจ้าก็แค่คนที่ถูกคนวังเอ็นดูมิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขกษัตริย์ชั้นสูงไร้ยศศักดิ์ใยข้าต้องยำเกรงกัน!"

หมับบ!

"ข้าเป็นใครทั่วพระนครย่อมรู้ดีเจ้านั่นแหละที่คนในพระแต่สายตาเจ้าที่มองชาวสยามต่ำต้อยด้อยค่ามาตั้งแต่แรกคิดว่าข้ามองไม่ออกหรอไร ไม่แปลกใจดอกที่จักพูดจาสามหาวได้เช่นนี้ อย่าคิดนะว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ากระทำตำบอนสยามได้ตามต้องการ..ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!"

เคร๊งงง!!

ปิ่นโตอาหารคาวหวานในมือขาวถูกผลักตกกระจายเกลื่อนพื้นหน้าศาลาริมน้ำชายชายหนุ่มแรกรุ่นร่างกำยำต่างเชื้อชาติยืนประจันหน้ามองเขม็งไปยังดวงตาราวกับเคียดแค้นกันมาแต่ชาติปางใด

"เจ้ามันไม่ฉลาดเอาเสียเลยพสุธา! ถ้ารู้จักผูกมิตรกับพวกข้าคงมิต้องเสียแรงเหนื่อยกะไร!"

คิ้วเรียวขมวดมุ่นจ้องสีดำสนิทในดวงตาชายชาวสยามตรงหน้าที่ครานี้ดูขัดขวางจริงจังไร้แววตากลั่นแกล้งล้อเล่นเช่นเดิม วันนี้ทั้งคู่ปะทะกันลำพัง

หมับบ!

ฝ่ามือสากด้านสีเข้มยกขึ้นบีบสันกรามคมกริบสีขาวยื่นหน้าเหี้ยมเข้าหาชาวต่างชาติผิวขาวจัดกระชากร่างหอมเข้าหากายกำยำเปลือยอกสีแทนรั้งเอวสอบของทหารฝาหรั่งเร็วเสียจนไม่ทันตั้งตัว

"ใยข้าต้องเฉลียวฉลาดเพื่อกดหัวข่มเหงคนที่ตัวเองคิดว่าด้อยกว่าด้วย หา! มาแทรกแซงดินแดนคนอื่นคิดว่าประเทศตนเเข็งแกร่งที่สุดในโลกงั้นหรือ!!"

"ไอ้คนเถื่อน! ปล่อยนะเว้ย ปล่อย เจ้าจักพาข้าไปที่ใดพสุธา!" ชายหนุ่มผิวขาวดิ้นขลุกขลักในวงแขนแกร่งชายฉกรรจ์ชาวสยามแม้ขนาดร่างกายจักทัดเทียมกันแต่พละกำลังกลับมีคนเป็นต่ออย่างเห็นได้ชัด

"เจ้าจำชื่อข้าได้ขึ้นใจแล้วสิ ฌ็อง เชรี~ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าใช้เล่ห์มนต์กลใดทำให้ข้าขนลุกขนชันมึนเมาในกลิ่นกายเจ้าได้ มาหยามกันถึงถิ่นแดนสยามแสนรักของข้าแล้วจักคิดทำการสกปรกก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปง่ายๆ !"

"อื๊ออ!!!"

ร่างขาวสว่างถูกปิดปากลากเข้าไปทางฝั่งป่าช้าเงียบสงัดไร้ผู้คนยิ่งลึกยิ่งสงัด เปลี่ยวชื้น มีเพียงเสียงจักจั่นเรไรร้องระงม

แซ่กกก เเซ่กกกกก

"ความจริงแล้วเจ้าก็แค่ฝรั่งเจ้าสำอางเรี่ยวแรงกระไรก็สู้ข้ามิได้แต่ใช้วิธีสกปรกกับข้าสินะถึงได้ชนะเดิมพันวันนั้น ชอบนักใช่ไหมปั่นหัวยั่วโมโหข้าข้าจักทำให้รู้ว่าเจ้ามันกระจอกเชรี!"

"อื๊ออออ อ่อยยยยย!!"

เปาะแปะ! เปาะแปะ! เปาะแปะ!

"บ้าเอ๊ยฝนตกเหรอวะ!"

ซ่าาาาาา

ตุ้บบบ! ปึ้งงง

ประตูไม้ปิดลงพรอมร่างคนสองคนในกระท่อมกลางป่าช้าเสียงฝนซัดสาดหลังคาหญ้าแฝกหยดเป็นหย่อมๆ

"เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือพสุธาพาข้ากลับออกไปจากป่าเดี๋ยวนี้!"

"ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้าสารภาพมาซะดีๆ ว่าที่พากันมาเมืองสยามมิใช่เพราะมาผูกสัมพันธ์เจ้ามาหากระไรกันแน่?"

มือสากหนาเคลื่อนลงจากปากอิ่มที่ถูกปิดมาตลอดทางแต่กลับคว้าลำคอขาวกดลงบนพื้นไม้นั่งทับร่างขาวกักขังไม่ให้ดิ้นหนีเพลานี้ต่อให้ตะโกนก็ไม่มีใครได้ยิน

"ถ้าเจ้ามิชอบข้าก็มิต้องมาเสวนากับข้าใยต้องทำเรื่องต่ำช้าให้พวกข้าขุ่นเคือง ไม่รู้จักสถานะตัวเองเลยหรือว่าเป็นรองเมืองตะวันตกเพียงใด แทนที่จักเฉลียวฉลาดผูกสัมพันกับฝรั่งเศสไว้เพื่อต่อรองกับเมืองอื่นที่จักตามมาแต่กลับตั้งแง่กลั่นแกล้งข้าอยากเห็นข้าไม่พอใจมากนักหรือไง!"

ดวงตาสีฟ้าเบิกโพลงบ่งบอกอารมณ์ขุ่นเคือองชัดเจนพยายามผลักร่างหนาลงกลับไม่เป็นผล

"จองหอง อวดดี วาจาสามหาวเหยียดหยามสยามเมืองข้ายิ่งนักถ้าเจ้าหายไปหรือตายไปสักคนก็คงไม่เป็นกระไรหรอกกระมัง"

ปึ้กกก!

หมัดหนักทุบลงบนลิ้นปี่ใต้ร่างทำคนขาวหมดเรี่ยวแรงปล่อยมือออกจากการผลักไส นัยน์ตาสีฟ้าหรี่เล็กลงด้วยความเจ็บปวดหางตารื้นหยาดน้ำจากความเจ็บจุก วันนี้หนุ่มฝรั่งเศสมิมีสิ่งใดตระเตรียมมา ยาที่เคยใช้กับชาวสยามตรงหน้าก็ควานหาไม่เห็นคงหลงระหว่างทางที่ฉุดคร่ากันมาตลอดทางเพราะแม้เต่เสื้อผ้าผมเผ้าก็หลุดลุ่ยยุ่งเหยิงจนเห็นแผงอกขาวลึกจนถึงสะดือ

กำปั้นสีเข้มง้างขึ้นหมายซัดหน้าขาวให้คลายความลับออกมาแต่สภาพชายฝรั่งนั้นกลับมาทำให้ร่างหนาสีเข้มมีปฏิกริยาอีกครั้ง

ตุ้บๆๆๆๆ

หัวใจเต้นรัวแรงขึ้นเมื่อเผลอวางมือบนอกขาวกระเพื่อมแรงราวกับจะดังแข่งเสียงสายฝน

ผิวขาวสะท้อนแสงฟ้าแลบเห็นเต็มตาสามผัสเนินอกแน่นเต็มมือ ราวกลับกลั่นแกล้งกันกลิ่นที่กวนใจนักหนาโชยมาจากกายขาวตรงหน้านี้นี่เอง

จมูกโด่งก้มลงประชิดซอกคอขาวที่มีกลิ่นหอมกว่าที่ใดหอมกว่าน้ำอบใดในพระนคร

ซื้ดดด~

"จะ เจ้าทำบ้ากระไร ดอมดมสิ่งใดกันออกไปให้พ้นกายข้าบัดเดี๋ยวนี้!" ฝ่ามือขาวพยายามยันร่างบนตัวออกชาวสยามผู้นี้กระทำการอุกอาจกว่าครั้งไหนแววตาวาวโรจ

"ทำไมกายเจ้าหอมหวนเช่นนี้สิ่งนี่ใช่หรือไม่ที่เรียกว่าของขลังฝาหรั่ง เช่นเดียวกับน้ำมันพรายหรือไรกัน?"

"เจ้าพูดกระไรของขลังคืออันใดข้าไม่รู้จัก!"

"กลิ่นนี้ไงบนกายเจ้ามีกลิ่นของมันทั้งตัวสิ่งที่ทำให้ค่ามึนสิ่งที่ทำให้ข้ามึนเบลอมันอันตรายแน่ๆ หัวใจข้าเต้นแรงเพราะกลิ่นนี้"

ฟึ้บบบ ฟึ่บบบ พรึ่บบ

" ข้าจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเจ้าออกอยากรู้ว่าเจ้าลงอักขระใดใยจึงทำข้าเป็นเช่นนี้"

"เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ ยะ อย่า พสุธา! อย่า!!"

กายขาวเนียนละเอียดประจักแก่สายตาชาวสยามยามฟ้าแลบแปลบปลาบร่างหนาเนื้อแน่นถูกรวบแขนสองข้างไว้บนห้วให้เส้นผมสีทองหยกศกกระจายบนกระดานไม้สีน้ำตาลตัดกัน คนผิวเข้มนั่งทับหน้าขาขาวโน้มตัวลงต่ำปลายจมูกชิดติดกัน ดวงตาสองสีจ้องกันในความมืดเสียงกร่นด่าปัดป้องดิ้นพล่านเงียบไปทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจที่ไม่มีใครได้ยินต่อให้แรงมาแบทะลุอกเพราะเสียงฝนตกฟ้าร้อง

กลิ่นหอมตลบอบอวลของกายฝรั่งเศสขาวทำคนห่ามพลั้งเผลอฝังจมูกลงข้างซอกคอขาว

ตุบ ตุบ ตุบ

เส้นเลือดใหญ่ข้างคอกระตุกแรงยามถูกแตะต้องขับกลิ่นกายชายต่างชาติฟุ้งชวนมึนเมา กลิ่นน้ำปรุงของคนตะวันตกหอมจรุงใจบนกายกำยำไม่มีใครเหมือนราวกับเสพฝิ่นทั้งคู่เคลิบเคลิ้มหยุดสูดดมไม่ได้มือสากสีเข้มแตะต้องเรือนร่างข้างใต้ราวกับต้องมนต์มือไม้สอดประสานกันเป็นอย่างดีริมฝีปากหยักร้อนพะผ่าวคาบงับดูดดึงผิวขาวราวกับเล็มชิมขนมหวานดวงตาหลี่เล็กเลื่อนลอยปล่อยตัวให้บรรยากาศเป็นใจและการโลมเล้าเคล้าคลอ

อึ่กก!