บทที่ 6 ของดี

บทที่ 6 ของดี

เมื่อไม่มีอะไรให้กินธรรมิกาก็ไม่คิดจะร่ำร้องขอความช่วยเหลือจากใคร หญิงสาวเปิดกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดีหน่อยที่พกของกินติดกระเป๋ามา ไม่ว่าจะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมปัง แครกเกอร์ ถ้าบริหารดี ๆ ต่อให้วาดิมให้เธออดข้าวธรรมิกาก็คิดว่าคงอยู่ได้อีกหลายวัน

“ก็ขอให้เลิกบ้าไว ๆ ก่อนที่อาหารจะหมดแล้วกัน” ธรรมิกาเช็กความเรียบร้อยของกลอนประตูก่อนจะนั่งแกะแครกเกอร์กับน้ำผลไม้หนึ่งกล่อง เมื่ออิ่มก็กินยาลดไข้ตบท้ายเข้าไป

หญิงสาวหยิบกระจกเงาส่องหน้าขึ้นมามองบาดแผลตามใบหน้าตัวเองแล้วก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ ไม่รู้ว่าแผลพวกนี้จะทิ้งรอยเอาไว้ไหม เมื่อคิดถึงตรงนี้กระบอกตาก็ร้อนผ่าว ในชีวิตไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้

ธรรมิกาอยากร้องไห้ อยากเอาคืนคนพวกนั้น แต่เมื่อคิดถึงผลที่จะตามมาหากเธอทำให้วาดิมไม่พอใจ สุดท้ายแล้วก็คงจะเป็นบิดาที่ต้องเดือดร้อนแทน หญิงสาวคิดว่าตัวเองอดทนได้เพราะเธอเป็นคนที่อดทนเก่งเหมือนกัน

ในเช้าอีกวันเธอตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะต้องออกไปที่ไหนจึงอยู่ในห้องพักแบบเดิม จนเมื่อมีคนมาเคาะประตูเรียกธรรมิกาจึงเดินไปเปิดล็อกประตูก็เป็นเด็กผู้หญิงคนเดิมที่อุ้มกระเป๋าเดินทางมาให้

“คะ คือนายให้หนูมาเรียกคุณค่ะ”

พูดจบแล้วก็ก้มหน้าหลบสายตา ธรรมิกาครางรับในลำคอก่อนจะเดินตามเด็กผู้หญิงคนนั้นออกมา

ระหว่างทางเดินเธอไม่พบมนุษย์คนอื่น ที่นี่เงียบมาก…เงียบเหมือนไม่มีใครอยู่

“คุณเข้าไปทางนั้นนะคะ หนูไปแล้ว”

“เดี๋ยวสิ!”

เสียงฝีเท้าตุบตับที่ดังไกลออกไปพร้อมกับเงาร่างของเด็กหญิงหายไปแล้ว ธรรมิกามองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบใคร เธอจึงเดินไปยังห้องที่เด็กผู้หญิงคนนั้นบอกให้เข้าไปก็พบว่ามันเป็นห้องอาหาร

ธรรมิกาเดินเข้าไปด้านในกลิ่นอาหารเช้าก็ลอยมาปะทะจมูก เธอลอบกลืนน้ำลายก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้น แม้ท้องจะอิ่มขนมปังก้อนที่ติดกระเป๋ามา แต่พอได้กลิ่นอะไรแบบนี้ท้องไม่รักดีก็ร้องออกมา

“ไม่มีใครบอกหรือไงว่าฉันตื่นเช้า?” น้ำเสียงของวาดิมฟังดูเหมือนเป็นการถามเรื่อยเปื่อย แต่หลังจากที่ธรรมิกาเห็นอภินิหารของเขาเมื่อวานนี้แล้ว เธอรู้ว่าเดี๋ยวเขาก็บ้าขึ้นมาอีก

“ก็มีค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร” ธรรมิกาไม่ได้ยียวน แต่คนฟังกระแทกส้อมกับมีดในมือลงบนจานสเต๊กที่กำลังกินอยู่

แปดโมงเช้ากินสเต๊กเนื้อ ไม่กลัวท้องอืดหรือไง หญิงสาวละสายตาจากคนขี้โมโหไปมองทางอื่นและก็พบสายตาคู่หนึ่งที่มองเธออยู่ก่อนแล้วเช่นกัน

ธรรมิกายักคิ้วให้เขาภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของเธอ ลูกน้องของวาดิมคิ้วกระตุกขมวดคิ้วทันที

“อย่ามากวนประสาทฉันแต่เช้านะมีก้า” เธอเลิกสนใจลูกน้องวาดิมคนเดิมก่อนจะหันมาสบตาเขาตรง ๆ

“ฉันไม่ได้กวนประสาทคุณ แต่ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร เขาบอกว่าคนที่นี่ตื่นเช้าและฉันก็ตื่นเช้าอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าตื่นแล้วจะต้องทำอะไรต่อ จะต้องไปที่ไหน…ขืนฉันออกจากห้องมาเดินเพ่นพ่านอาจจะทำให้ใครไม่พอใจก็ได้” ธรรมิกาสบนัยน์ตาสีเข้มตลอดการพูดคุย

“ไม่ต้องมาประชดประชันฉัน!” วาดิมหายใจฮืดฮาด ไอ้ท่าทีลอยหน้าลอยตาตอบนี่มันช่างไม่เข้ากับชุดเดรสสีชมพูเหมือนเด็กปัญญาอ่อนนี่เลย

“ถ้าคุณคิดว่าการตอบคำถามคุณเป็นการกวนประสาทบ้าง ประชดประชันบ้าง งั้นฉันก็จะไม่พูด” เธอตัดบทก่อนจะละสายตามองไปทางอื่น

เคร้ง! ส้อมที่ใช้จิ้มอาหารถูกเขวี้ยงใส่มาทางเธอ น้ำซอสของเนื้อสเต๊กเปื้อนกระโปรงเดรสที่ธรรมิกาสวมใส่ หญิงสาวกัดกระพุ้งแก้มตัวเอง ความเดือดดาลฉายชัดทางแววตา แต่สุดท้ายเธอก็ต้องอดทน!

“อยากพูดไม่ได้ตลอดไปไหมเล่า…ส่งเสียงได้แต่อืออาอะไรแบบนั้น ฉันจะให้ไอ้เอียนสงเคราะห์ให้”

วาดิมกดเสียงใส่พร้อมทั้งเหยียดยิ้มและแหงนมองไปยังลูกน้องคนสนิท คนที่ทำร้ายเธอชื่อว่า ‘เอียน’

“...” หัวใจของธรรมิการ่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเข้าใจความหมายในคำพูดของวาดิมดี

“โดนมันตบปากแตกบีบคอเกือบตาย ดูท่าถ้าโดนตัดลิ้นด้วยบรรยากาศในบ้านก็คงดีขึ้นกว่านี้…” ธรรมิกาไม่มองไปที่วาดิมแล้ว เธอก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง

วาดิมพูดจบก็หยัดกายลุกขึ้นก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาสีเข้มมองเธออย่างจดจ่อก่อนที่เขาจะใช้หลังมือหนาลูบแก้มใสข้างหนึ่งของเธอ

ธรรมิกาเอียงใบหน้าหนีแต่วาดิมเปลี่ยนมาเป็นจับใบหน้าเธอไว้แทน นิ้วของเขากดลงไปยังมุมปากที่ม่วงช้ำแล้วถอนหายใจออกมาทั้งยังทำให้เหมือนกับ…เสียดาย

“ต่อไปถ้าฉันไม่สั่งก็อย่าทำร้ายมีก้าอีก…” เขาหันไปบอกลูกน้องคนสนิท

คำพูดของวาดิมฟังดูเหมือนจะดีแต่หัวใจของธรรมิกาปลิดปลิวไปไกล เธอขบริมฝีปากเมื่อใบหน้าคมคายก้มลงเข้ามาใกล้ เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนลวกที่ราดรดผิวแก้มของเธอ

เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกดปลายจมูกลงเกือบจะโดนผิวแก้มที่มีรอยบาดแผลแม้จะบางแต่ก็น่าเสียดายอยู่ 

หญิงสาวก้าวถอยหลังมองเขาด้วยสายตาวาววับ รอยยิ้มมุมปากของคนที่กุมชัยชนะทำให้หัวตาเธอร้อนผ่าว น้ำสีใสเอ่อคลอขอบตาในทันที

“เป็นใบ้เลยทีนี้…เอาน่าฉันไม่ทำแบบนั้นกับของดี ๆ อย่างเธอหรอก ทำตัวให้มันน่ารักหน่อยมีก้า ทำเหมือนที่พ่อเธออยากจะให้เธอเป็นเด็กดีน่ารักกับฉัน นี่เธอมาเชื่อมสัมพันธ์ของสองตระกูลนะไม่รู้ตัวเหรอ?”  

***************

ขออาหารหมาหน่อยค่าาาาาา 

ฝากโยนเลยนะคะ คุณโจวน่าจะหิวโหยยยย