4 อย่ามาให้เห็นหน้าอีก

บ้านเอิร์น

ในขณะที่เนตรกำลังปรุงแกงที่อยู่บนเตาแก๊สอยู่นั้น เอิร์นก็เดินเข้ามายืนข้างคนเป็นแม่แล้วเอ่ยถามออกไป

"วันนี้เอาแกงไปให้ป้ากันตาไหมแม่"

"เอาไปให้สิ" เนตรหันบอกกับลูกสาวของตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เอิร์นที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับระบายยิ้มอย่างดีใจเมื่อคิดว่าเดี๋ยวจะได้เจอกับพี่เวย์

เวลาต่อมา

บ้านเวย์

เอิร์นที่หิ้วถุงแกงเข้ามาในบ้านหลังใหญ่หรูหราก็กวาดตามองไปรอบๆจึงเห็นว่าร่างสูงเดินลงบันไดมาพอดี เอิร์นที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับใจเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะข่มความประหม่าพร้อมกับรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกไป

"พี่เวย์คะ วันนี้เอิร์นเอาแกงส้มปลากระพงมาให้ค่ะ"

"เอาไปวางไว้บนโต๊ะ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อีกคนยืนสีหน้าหงอยอยู่เพียงลำพัง

เอิร์นเอาถุงแกงไปวางไว้บนโต๊ะอาหารหรูแล้วออกจากบ้านไป

สองเดือนต่อมา

เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่เอิร์นจะอาสาเอาของกินต่างๆที่แม่ทำไปให้ที่บ้านของเวย์ บ่อยครั้งเธอจะเจอเขา เธอชวนเขาคุยทุกครั้ง แต่เท่าที่เธอดูจากท่าทางและสีหน้าของเขาแล้วเหมือนไม่อยากคุยกับเธอเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่ถือสาเพราะคิดว่านิสัยของเขาคงไม่ใช่เป็นคนชอบพูดชอบคุยก็ได้

ตอนไปเรียนเธอก็เจอกับเขาทุกวัน และเธอก็หาเรื่องเข้าไปคุยกับเขาทุกครั้งตามประสาที่เธอชอบเขา

"พี่เวย์จะกลับบ้านแล้วเหรอคะ" เธอเดินมาที่รถของเขาแล้วเอ่ยถามออกไป ซึ่งเป็นคำถามเดิมที่เธอจะถามทุกครั้งที่เห็นเขาเดินมาที่รถและเธอก็เดินตามเขามาทุกครั้งที่เห็น

"..." เขามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งพลางคิดในใจว่าเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่คนตรงหน้ามักจะเข้าหาเขาแล้วถามคำถามเดิม เขารู้ว่าเธอชอบเขา แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ เธอไม่ใช่สเปคของเขา เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ชอบตามตื๊อ เนื่องจากเขาจะชอบเป็นฝ่ายตามตื๊อมากกว่าเพราะมันดูท้าทายและยากดี

"ถ้าพี่เวย์กลับบ้าน เอิร์นขอติดรถไปด้วยได้ไหมคะ"

"เธอไม่เหนื่อยบ้างหรือไงที่ตามตื๊อฉันทุกวัน" เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเอือมระอาคนตรงหน้าเต็มทน เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมา นี่ก็สองเดือนแล้วที่หญิงสาวพยายามเข้าหาเขาและชวนเขาคุย แล้วอยากจะนั่งรถไปกับเขาเกือบทุกวัน

"เอิร์นไม่เหนื่อยเลยค่ะ" เธอคลี่ยิ้มสดใส แววตาใสซื่อ

"แต่ฉันรู้สึกเหนื่อยใจที่ไม่ว่าจะเดินไปไหนก็เจอแต่เธอ"

"..." เธอถึงกับหน้าชาเมื่อเขาพูดออกมาตรงๆ

"ผู้หญิงอย่างเธอ แม้แต่หางตาฉันก็ไม่อยากจะมอง"

"..." เธอกัดปากแน่นพลางรู้สึกละอายใจที่เขาเอ่ยประโยคนั้นออกมา

"อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก เพราะฉันรู้สึกรำคาญ"

เอิร์นสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพูดออกไป

"เอิร์นขอโทษนะคะที่ทำให้พี่รู้สึกเหนื่อยใจและรำคาญ งั้นต่อแต่นี้ไปเอิร์นจะไม่เข้ามาวุ่นวายกับพี่แล้วค่ะ" พูดจบ ร่างเล็กก็สาวเท้าออกไปจากมหาวิทยาลัยอย่างเร่งรีบเพราะรู้สึกอับอายที่โดนเขาตอกหน้าจนชา ทว่าเธอก็ผิดเองแหละที่เข้าหาเขาทุกครั้งที่มีโอกาส ด้วยความที่เธอชอบเขาจริงๆจึงอยากเข้าหา

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เอิร์นไม่เข้าไปวุ่นวายกับเวย์ ทว่าเธอก็ยังเอาของกินไปให้เขาที่บ้านอยู่ประจำ ถ้าไปแล้วเจอเขาเธอก็ไม่คุยอะไรกับเขา พอวางของกินบนโต๊ะเสร็จเธอก็กลับบ้านทันที

มหาวิทยาลัย

ตอนเย็น

เอิร์นที่เลิกเรียนแล้วเดินออกมาจากตึกคณะพร้อมกับเพื่อนสาวที่ชื่อว่าลูกพีช ลูกพีชมีฐานะร่ำรวยและไม่ถือตัวเลย

ในขณะที่สองสาวร่างสวยกำลังสาวเท้าออกมาจากตึกคณะที่ตัวเองเรียน เวย์ที่กำลังจะขึ้นรถเมื่อหันมาเห็นเอิร์นที่เดินมากับเพื่อนสาวซึ่งมีใบหน้าสวยโดดเด่นก็ให้ความสนใจ ดวงตาคมจ้องมองไปยังเพื่อนของเอิร์นด้วยความรู้สึกชอบ ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกชอบผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน

เมื่อเป็นอย่างนั้นเรียวขายาวก็สาวเท้าก้าวเดินไปหาสองสาวแล้วเอ่ยบอกกับเอิร์น

"ฉันกำลังจะกลับบ้านอยู่พอดี เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอที่บ้านเอง..." เขาหยุดไว้แค่นั้นแล้วชำเลืองมองไปยังเพื่อนสาวของเอิร์นก่อนจะเอ่ยออกไป

"และฉันก็จะไปส่งเพื่อนของเธอที่บ้านด้วย"

"..." เอิร์นนิ่งเพราะรู้สึกประหลาดใจที่อยู่ๆเขาก็มาชวนเธอให้นั่งรถไปกับเขาด้วย ทั้งที่ผ่านมาเธอขอติดรถเขากลับบ้านบ่อยครั้ง แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง

"กลับบ้านกับฉันนะเอิร์น..." เขาหันมาแสร้งพูดดีกับเอิร์นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะหันไปพูดกับหญิงสาวอีกคนที่สวยโดดเด่นถูกใจเขาจนไม่อาจจะละสายตาออกไปจากใบหน้าสวยของเธอได้

"เราชื่ออะไรล่ะ"

"หนูชื่อลูกพีชค่ะ" ลูกพีชระบายยิ้มตอบด้วยสีหน้าขวยเขินเล็กน้อย

"ถ้าไม่รังเกียจ พี่ขอไปส่งลูกพีชที่บ้านได้ไหม"

"เอ่อ..." ลูกพีชมีท่าทีอึกอักพร้อมยกมือเกี่ยวปอยผมขึ้นไปเหน็บไว้ข้างหูด้วยความรู้สึกเคอะเขิน เวย์ที่เห็นลูกพีชมีอาการเขินก็ยิ่งรู้สึกชอบเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นแก้มของเธอแดงปลั่งอย่างกับลูกมะเขือเทศ

แล้วเวย์ก็หันมาพูดกับเอิร์นที่ยืนมองเขาคุยกับลูกพีชอยู่

"งั้นเราไปขึ้นรถกันเถอะเอิร์น เธอบอกให้ลูกพีชไปขึ้นรถฉันสิ" เขากำลังใช้เอิร์นเป็นสะพานเพื่อจีบเพื่อนของเธอ

"เราไปขึ้นรถกันเถอะลูกพีช" เอิร์นหันบอกกับลูกพีชที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง

"อืม ไปก็ไป" ลูกพีชรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนที่ร่างสูงจะเดินนำสองสาวไปขึ้นรถด้วยความรู้สึกตื่นเต้นที่มีหญิงสาวที่ตัวเองชอบนั่งรถไปด้วย

เมื่อมาถึงรถชายหนุ่มก็เปิดประตูด้านหน้ากับเปิดประตูหลังให้สองสาวพร้อมกับหันมาพูดกับเอิร์น

"เธอนั่งหลังก็ได้นะ เดี๋ยวให้ลูกพีชมานั่งหน้ากับฉัน"

"ได้ค่ะ" เอิร์นรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเข้าไปนั่งเบาะหลัง ก่อนที่ลูกพีชจะเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ

เวย์ปิดประตูรถทางฝั่งของลูกพีชแล้วเดินไปขึ้นรถ จากนั้นจึงขับออกไปด้วยความเร็ว