ไม่อ้างว้างหนาวเหน็บอีกต่อไป

เสียงเอะอะโวยวายร้องแรกแหกกระเชอดังกึกก้อง พวกล่าสมบัติต่างแตกตื่นโกยอ้าว คว้าข้าวของสัมภาระได้ก็ใส่ตีนสุนัขวิ่งเตลิดเปิดเปิงกลับไปตามทางเดิมอย่างไม่คิดชีวิต

พรานขามเหลียวหลังกลับมามองหาญเป็นคำรบสุดท้าย ภาพเงาร่างสูงใหญ่กำยำยืนตระหง่านท้าทายเงาไม้ครึ้ม มือข้างหนึ่งกุมมีดหมอด้ามงาแน่น อีกแขนกอดอกนิ่งขรึม ยิ่งตอกย้ำให้พรานเฒ่าปักใจเชื่ออย่างโง่งมว่า แม้แต่พ่อหมอหาญก็ยังจนปัญญาจะสะกดวิญญาณร้ายแห่งเกาะกช

หารู้ไม่ว่า ทันทีที่เงาร่างของคนทั้งคณะลับหายไปในดงทึบ พ่อหมอหนุ่มกลับหลุดหัวเราะหึในลำคออย่างผู้มีชัย

เขาหมุนตัวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังเรือนร้างหลังหนึ่งอย่างสบายอารมณ์

"คราวนี้... ก็สงบปากสงบคำ ปลอดคนกวนใจเสียที"

นับแต่วันนั้นมา หาญก็กลายสภาพเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ สถาปนาตนเองเป็นเจ้าถิ่นหน้าด้านๆ ประจำหมู่บ้านเกาะกช

ตะวันยังไม่ทันโผล่พ้นทิวไม้ ร่างล่ำสันกำยำก็หายลับเข้าป่าทึบ พอสายโด่งก็แบกเสบียงกรัง หอบปลาแห้งคล้องข้าวสารกลับมา บางเพลาก็ตระเวนเด็ดดอกกุหลาบมอญแดงก่ำหอมฟุ้งมากำใหญ่ บางคราวก็ฟันอ้อยหวานฉ่ำมาสองสามลำ นำไปวางเซ่นไว้ตรงหน้าชานเรือนของแม่กวางสาว โดยไม่ยอมปริปากเอ่ยสักคำเดียว

ทว่าสาวงามบ้านป่าก็พยศจัด วันแรกหล่อนเตะกลิ้งกวาดทิ้งทุกอย่างลงใต้ถุน วันที่สองหล่อนก็เหวี่ยงทิ้งไม่ไยดี พอถึงวันที่สาม ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนแผนเป็นกล้วยน้ำว้าสุกงอมเครือใหญ่ วันที่สี่จัดแจงย่างปลาช่อนตัวเขื่องหอมกรุ่น วันที่ห้าปอกมะพร้าวอ่อนน้ำหวานเจี๊ยบไปวางล่อ

จนกระทั่งย่างเข้าสู่วันที่หก...

บุษย์ ผลักบานประตูไม้ออกมาในเช้าวันที่หก แล้วก็ต้องชะงักกึก เมื่อแลเห็นร่างสูงใหญ่กำยำของพ่อหมอหนุ่มนั่งขัดสมาธิ สานตอกไม้ไผ่อยู่ตรงนอกชานอย่างหน้าตาเฉย กล้ามแขนล่ำสันขยับไหวปูดโปนเป็นลูกๆ ยามดึงเส้นตอก ผิวทองแดงกร้านแดดสะท้อนแสงตะวันยามเช้าจนขึ้นเงาวับ

"เอ็งเสนอหน้ามาทำกระไรอีก?"

หล่อนตวาดแหว สองมือเท้าสะเอวคอดกิ่ว อกอิ่มสล้างใต้เสื้อคอกระเช้าสะท้อนขึ้นลง

"ตาไม่บอดก็คงเห็นว่าข้ากำลังนั่งสานตะกร้า"

หาญตอบเสียงเรียบ พลางดึงเส้นตอกขัดกันฉับไวโดยไม่ยอมเงยหน้า

"ข้าเห็น!"

"เห็นแล้วจะถามทำไมเล่าแม่คุณ"

ท่าทางสะบัดค้อนปะหลับปะเหลือก นัยน์ตากลมโตตวัดมองอย่างกินเลือดกินเนื้อ ทำเอาหาญหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างชอบใจ

"แล้วเหตุใดเอ็งต้องถ่อสังขารมานั่งหน้ากระไดเรือนข้ามันทุกวี่ทุกวัน?"

ชายหนุ่มวางโครงตะกร้าในมือลง เงยหน้าขึ้นสบมองกับดวงตานางกวางคู่งามตรงๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววระยิบระยับ

"เพราะข้าชอบ..." ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"ไม่มีที่ซุกหัวนอนรึไง ถึงได้ชอบมาสิงสู่อยู่เรือนคนอื่นเขา?"

"ข้าไม่ได้อยากสิงเรือนไม้ผุๆ นี่..." เขาขยับกายยืดตัวตรง แผ่กลิ่นอายชายชาตรีข่มขวัญ "ข้าอยากสิงเจ้าของเรือนต่างหากเล่า"

คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอาบุษย์สะอึก เลือดลมสาวสูบฉีดจนพวงแก้มเนียนแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร้อนรุ่มวูบวาบไปทั้งร่าง

"ไอ้คนทะลึ่ง!"

หล่อนสะบัดหน้าหนี เตรียมกระแทกบานประตูปิดใส่หน้าไอ้หนุ่มจอมกะล่อน ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ เอ่ยทักขึ้นเสียก่อน

"บุษย์..."

มือเรียวชะงักกึกค้างเติ่งอยู่บนขอบประตู เป็นคำรบแรกที่ชื่อของหล่อนหลุดออกมาจากปากพ่อหมอหนุ่ม หล่อนหันขวับมามอง นัยน์ตาวาววับด้วยความระแวงปนฉงน

"เอ็งรู้ชื่อข้าได้อย่างไร?"

หาญคลี่ยิ้มพราย เอนแผ่นหลังพิงเสาเรือนอย่างสบายอารมณ์

"ข้าถามผีเจ้าที่..."

"ผีเจ้าที่เนี่ยนะ!?"

"ก็ข้าพอจะมีวิชาอาคมติดตัวอยู่บ้าง... ขืนเอ็งยังดื้อดึงไม่ยอมคุยด้วยดีๆ ระวังข้าจะเป่ามนตร์ทำเสน่ห์ให้เอ็งคลานมาร้องเรียกหาข้าทั้งคืน"

บุษย์นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ลอบมองแววตากรุ้มกริ่มของชายหนุ่ม ก่อนที่มุมปากอิ่มจะเผลอคลี่ยิ้มขำออกมาบางเบา เพียงชั่วพริบตาเดียวหล่อนก็รีบหุบยิ้มแล้วปั้นหน้ายักษ์ดังเดิม ทว่าประกายตาระยิบระยับคู่นั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาช่างสังเกตของหาญไปได้

นับตั้งแต่วันนั้น พ่อหมอหนุ่มก็รู้แจ้งเห็นจริงแก่แล้วว่า แม่กวางสาวจอมพยศแห่งเกาะกช ไม่ได้มีจิตใจแข็งแกร่งปานหินผาอย่างที่แสร้งแผลงฤทธิ์ใส่เขา

ค่ำคืนนั้น เดือนหงายกระจ่างฟ้าสาดแสงสีนวลอาบไล้ซากปรักหักพังของหมู่บ้านร้างให้แลดูอ่อนโยนลง ลมดึกพัดเอื่อยเฉื่อยพาเอากลิ่นหอมระรวยของดอกบัวหลวงในสระใหญ่โชยมาต้องผิวกาย

พลันมีเสียงขลุ่ยผิวไม้รวกดังแว่วหวานกังวานขึ้นกลางดึกสงัด ท่วงทำนองเพลงเกี้ยวสาวลอยล่องโชยพริ้วไปตามละอองลม เสียงนั้นทุ้มต่ำออดอ้อน ทว่าแฝงไว้ด้วยไฟปรารถนาอันเร่าร้อนของชายชาตรี ราวกับจะร่ายมนตร์สะกดผืนฟ้าและแผ่นดินให้หยุดนิ่งเพื่อฟังถ้อยรำพัน

ตรงโคนต้นไม้ใหญ่ หาญนั่งเอนแผ่นหลังกว้างพิงลำต้นหนา จรดริมฝีปากเป่าขลุ่ยด้วยท่วงท่าสงบ ทว่าในอกข้างซ้ายของพ่อหมอหนุ่มผู้เจนจบวิชาอาคม กลับเต้นระทึกกระหน่ำหนักปานเสียงรัวกลอง

ชายผู้กร้านโลก ไม่เคยสะทกสะท้านต่ออำนาจของภูตผีปีศาจหรือคมหอกคมดาบ กลับต้องยอมศิโรราบอยู่ใต้ชายผ้าถุงของแม่กวางสาวนัยน์ตาหวานอย่างหมดรูป ความรู้สึกเสน่หาอาลัยรุนแรงจนแทบจะควักหัวใจออกมาวางถวายแทบเท้าหล่อน

เขาเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเพราะเหตุผลใด เพียงแค่มองสบกับดวงตาคู่นั้น เพียงแค่ได้กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นของหล่อน โลกทั้งใบที่เคยแข็งทื่อเหมือนก้อนหินก็พร้อมจะอ่อนยวบหายวับไป เขายอมแลกแม้กระทั่งชีวิตและวิญญาณ เพียงเพื่อจะได้โอบกอดร่างรัดรึงนั้นไว้ในอ้อมอก

บนเรือนไม้ทรุดโทรม บุษย์นั่งเกาะขอบหน้าต่าง มือเรียวลูบไล้ไปตามเนื้อไม้หยาบกร้าน หล่อนเงี่ยหูฟังเสียงขลุ่ยหวานซึ้งนั้นอย่างเงียบเชียบ ทรวงอกอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามแรงเต้นของหัวใจที่สั่นสะท้านระริกระรี้

ทั้งที่สมควรจะกระแทกบานหน้าต่างปิดลงกลอนหนี หรือไม่อย่างนั้นก็ควรตะโกนด่า ขับไล่ไอ้คนหน้าด้านใจกะล่อนไปให้พ้นจากสายตา ทว่าแขนขากลับไร้เรี่ยวแรงปานถูกมนต์สะกด นัยน์ตากลมโตคู่สวยทอดมองฝ่าความมืดสลัวไปยังทิศทางของเสียงนั้นด้วยความรู้สึกหวั่นไหวระคนสับสน

เพลงขลุ่ยยังคงทอดสำเนียงละมุน ออดอ้อนและโอบกอดจิตวิญญาณอันโดดเดี่ยวของหล่อนไว้อย่างนุ่มนวล

บุษย์ปล่อยให้ตัวเองนั่งนิ่งฟังเสียงหวานเสนาะหูนั้นจนกระทั่งท่วงทำนองสุดท้ายจางหายไปในสายลม และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ความเงียบงันวังเวงของหมู่บ้านเกาะกช ไม่ได้ดูอ้างว้างและเหน็บหนาวจนน่ากลัวอีกต่อไป