แชร์

สาปรักบุษบัน
สาปรักบุษบัน
ผู้แต่ง: กามาสุตรา

เรื่องย่อ

ผู้เขียน: กามาสุตรา
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-19 22:09:23

กลิ่นคาวโคลนและกลิ่นดอกบัวเน่ายังคงลอยคลุ้งอยู่ในความทรงจำอันมืดมิด ไม่มีใครในแผ่นดินล่วงรู้หรอกว่า ความรักที่แท้จริงของมนุษย์นั้น หน้าตาเป็นเช่นไร

คนเขลามักพร่ำเพ้อถึงความเสียสละ ความเมตตา และการปล่อยวาง ทว่าสำหรับ หลวงไกรพ ขุนศึกผู้ยอมกรีดเฉือนหัวใจตนเอง ความรักมิใช่สิ่งขาวสะอาด หากแต่มันคือความละโมบ ตัณหา และการยึดติดถือมั่น

ในราตรีที่เมืองเกาะกชล่มสลายลงสู่กองเพลิง คมดาบกล้าแทงทะลวงตัดขั้วหัวใจเพื่อปลิดชีพตามเมียรักลงสู่ก้นสระบัวหลวง โลหิตแดงฉานหลอมรวมเข้ากับสายน้ำเยือกเย็น พร้อมคำสบถสาบานที่สะท้านไปถึงนรกภูมิ

“ไม่ว่าชาติภพใด พี่จะตามหาเอ็งให้พบ และขอเป็นผัวเอ็งทุกชาติไป!”

ร้อยปีผ่านพ้น เขากลับมาเกิดเป็น พ่อหมอหาญ ผู้ถือครองอาคมแกร่งกล้า ทว่าทันทีที่ได้สบตากับ นางพรายบุษบัน ดวงวิญญาณสาวงามที่ถูกจองจำอยู่ใต้บาดาล

เขากลับเขวี้ยงไสยเวทย์วิชาทิ้งอย่างไม่ไยดี ยอมเปลื้องผ้า เดินลุยสายน้ำลึก กอดกระเตงร่างไร้วิญญาณจมดิ่งลงสู่โคลนตม ยอมละทิ้งความเป็นคน กลายสภาพเป็นภูตผีร่วมเสพสมความตายเพื่อเคียงคู่นางตราบชั่วนิรันดร์

จนกระทั่งกงล้อแห่งกรรมหมุนเวียนมาบรรจบในภพที่สาม

วันนั้นที่สุโขทัย ใต้ร่มเงาของต้นดอกปีบที่ส่งกลิ่นหอมระรวย เจ้าหลวงรวินท์ ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ ได้ทอดสายตามองลงไปยังร่างของเด็กหญิงวัยสิบสองปีที่นั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ เพียงวินาทีเดียวที่แววตากวางคู่นั้นสะท้อนในคลองจักษุ สัตว์ร้ายที่หลับใหลมานานนับร้อยปีในกมลสันดานก็คำรามลั่น “บุษบัน... เมียกู!”

เขารู้ทันทีว่าวิญญาณของนางหวนกลับมาเกิดแล้ว และครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้นางต้องตายจากไปไหนอีก

แม้จะต้องใช้อุบายอันโสมม แม้จะต้องกลืนน้ำลายตัวเอง และแม้จะต้องสวมหน้ากาก พ่อเลี้ยงผู้แสนดี กักขังนางไว้ในอาณาจักรของตนเองนานถึงหกปีเต็มเขาก็ยอม

ทว่าบัดนี้แม่นกน้อยกลับคิดจะทรยศคำสาบาน คิดจะโบยบินไปหารังใหม่ รวินท์จึงจำต้องฉีกกระชากหน้ากากของผู้ดีทิ้งลงกับพื้น แล้วใช้เขี้ยวเล็บของสัตว์ป่า สั่งสอนให้นางรู้ซึ้งถึงรสชาติของการเป็นเมียอีกครา 

............

คำนำนักเขียน

ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่โลกของความรักอันมืดหม่น ดิบเถื่อน และเพรงดำกฤษณา

นิยายเรื่องสาปรักบุษบัน ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อเชิดชูความรักอันอ่อนหวานตามขนบนิยม หากแต่ถูกรังสรรค์ขึ้นจากเศษเสี้ยวตัณหาอันลึกซึ้งของมนุษย์ ความลุ่มหลง การยึดติด ความหึงหวง และสัญชาตญาณความเป็นชายชาตรีที่ปฏิเสธแม้กระทั่งความตายและกฎแห่งวัฏสงสาร

บนเส้นทางรักข้ามภพชาติ สู่สมรภูมิอารมณ์ที่เต็มไปด้วยการช่วงชิง แรงบีบคั้น และไฟราคะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ ตัวละครในนิยายเรื่องนี้ไม่ใช่คนดีสีขาวบริสุทธิ์ พระเอกของเราคือสัตว์ร้ายผู้หิวกระหายและพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งเพื่อผูกมัดผู้หญิงที่เขารักไว้แต่เพียงผู้เดียว

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดเปลือยหัวใจให้พร้อมรับแรงปะทะ แล้วก้าวเท้าตามข้าพเจ้าลงสู่ห้วงเสน่หาอันไร้ทางออกนี้ไปด้วยกันเถิด

รักคนอ่าน

บุษบาหนึ่งหรัด

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • สาปรักบุษบัน   นิ้วพี่คงเอาไม่อยู่แล้ว

    “อ๊ะ...!”บุษย์สะดุ้งโหยงแอ่นตัวขึ้นสุดเหยียด ใบหน้างามแดงก่ำเมื่อปลายนิ้วหนาบดขยี้ลงบนติ่งเกสรอวบ ก่อนจะคลี่แหวกสองแคมขาวนวลให้แบะอ้าออกจากกัน ความรู้สึกที่โดนชายหนุ่มแตะต้องตรงนั้น ทำให้ช่องทางคับแคบขมิบตอดรัวระริก ด้วยความเสียวซ่านทรมานปานใจจะขาด“พี่หาญ...”เสียงหวานครางครวญแผ่วเบา เรียวขาขาวผ่องสั่นสะท้านอ้ากว้าง ราวกับจะอ้อนวอนให้เขาช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าอันร้อนรุ่ม คันยุบยิบทว่ายังไม่ทันที่หล่อนจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ปากหยักและปลายลิ้นร้อนสากก็โฉบลงปาดเลียร่องสวาทที่เผยออ้า ตวัดชอนไชดูดกลืนน้ำหวานฉ่ำเยิ้มอย่างตะกรุมตะกราม จนธารน้ำรักสีใสแตกซ่าน พุ่งกระจายเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าหล่อเหลาแม้ว่าร่างบางจะดิ้นเร่าทุรนทุรายจนสติแทบแตกกระเจิง แต่ชายหนุ่มก็ยิ่งย่ามใจไม่ยอมหยุดรังแก ปากหนาอ้าครอบดูดดึงเม็ดละมุดอวบอิ่ม รัวลิ้นสะกิดยอดเกสรจนเนื้อสาวบวมเป่งแดงก่ำ ฝ่ามือหยาบกร้านบีบเค้นแก้มก้นแน่นหนั่นของหล่อนอย่างเมามัน ก่อนจะเลื่อนขึ้นมากอบกุมสองเต้าอวบอัดคัดตึง นวดขยำเคล้นคลึงจนเนื้อนุ่มหยุ่นยวบทะลักล้น“พี่หาญ... พี่หาญจ๋า...” หญิงสาวร้องครางเสียงหวาน สองมือเรียวบางสอดขยุ้มเส้นผมดกหนาข

  • สาปรักบุษบัน   สีชมพูชูชัน

    จนกระทั่งคืนวันเพ็ญสิบห้าค่ำ...พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นสาดแสงสีเงินยวบยาบทะลุม่านไม้ลงมายังสระบัวหลวง ผืนน้ำนิ่งสนิทสะท้อนเงาจันทร์กระจ่างดั่งกระจกเงาบานยักษ์หาญนั่งเหยียดกายอยู่ริมตลิ่ง บนแผงอกเปลือยเปล่าตึงแน่นมีเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ข้างกายมีบุษย์ในชุดสไบแพรบางเบานั่งเคียงชิด กลิ่นดอกจำปาหอมจรุงใจโชยมาตามสายลมชื้น ผสมผสานกับกลิ่นเนื้อสาวอันเย้ายวน ชวนให้เลือดลมในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม“บุษย์...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยทำลายความเงียบงัน“จ๊ะพี่?”“ถ้าพี่ชวนเอ็งออกไปจากดงอาถรรพ์นี่ ไปสร้างเรือนอยู่กินกันบนแผ่นดินใหญ่... เอ็งจะยอมไปกับพี่หรือไม่?”รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้างามพลันอ่อนจางลง ดวงตากวางคู่งามทอดมองไปยังผืนน้ำสีนิลของสระบัวหลวง แววตาหม่นแสงลงคล้ายซ่อนความลับอันหนักอึ้งไว้จนล้นอก“ข้าไปไม่ได้ดอก...”“เพราะเหตุใด?”บุษย์นิ่งเงียบไปนาน นานจนได้ยินเพียงเสียงยอดหญ้าเสียดสีกันไปมาตามแรงลมราตรี กว่าหล่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง นัยน์ตาคู่นั้นก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยโศกเศร้าลึกล้ำ“สักวันหนึ่ง... พี่หาญจะรู้เอง”หาญจ้องมองดวงหน้าสะคราญอย่างแสนรัก แทนที่จะซักไ

  • สาปรักบุษบัน   รักจนยอมตายแทนได้

    “โกรธพี่รึแม่คุณ...”หาญกระซิบเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกกหูขาวผ่อง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มแน่นด้วยความกระหายอยากครอบครอง“พี่แค่ร้อนวิชา อยากรีบหาย... จะได้มีแรงกอดเอ็งให้หนำใจเสียที”“คนบ้า! เลือดยังไหลไม่หยุด ยังจะมาพูดจาลามก”บุษย์คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนา แม้เรือนร่างของหล่อนจะบอบบางกว่าเขามาก ทว่าคราวนี้หญิงสาวกลับออกแรงฉุดกระชากอย่างไม่เกรงใจ“ขึ้นเรือน!” เสียงหวานสะบัดห้วน แววตาวาวโรจน์ราวกับแม่เสือ“บุษย์... พี่เดินเองได้” ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม ยอมก้าวตามแรงดึงทั้งที่ร่างสูงใหญ่กว่าหล่อนเป็นเท่าตัว“ก็เดินสิ! แต่ถ้าแผลปริเลือดทะลักออกมาอีก ข้าจะเอาไม้เรียวฟาดเสียให้เข็ด”หาญหัวเราะหึในลำคออย่างชอบใจ“เป็นห่วงพี่หรือแม่คุณ?”“ข้ารำคาญต่างหาก”“รำคาญจนขอบตาแดงก่ำ เหมือนคนจะร้องไห้เชียวหรือ?”หญิงสาวชะงักงัน กัดริมฝีปากอิ่มแน่น “ใครร้อง”“ตาเอ็งแดงก่ำจนปิดไม่มิด”“เพราะข้าโมโหพี่หาญน่ะสิ”“อ้อ...” หาญลากเสียงยาวในลำคอ นัยน์ตาคมพราวระยับ ปล่อยให้ร่างนุ่มนิ่มลากจูงขึ้นเรือนไปแต่โดยดี“นั่งลง” หล่อนสั่งเสียงเขียว ผลักแผงอกตึงให้นั่งลงบนตั่งไม้“พี่ไม่ได้เป็น

  • สาปรักบุษบัน   ยิ้มแห้งเอาใจ

    ทว่าหาญมีสัญชาตญาณนักสู้ที่ว่องไวกว่าไอ้เศรษฐีร่างท้วมที่วันๆ เอาแต่นอนเสวยสุขบนฟูกนวมหลายขุมนักก่อนที่นิ้วสั่นระริกของขุนเรืองจะทันได้เหนี่ยวไก หาญก็เบี่ยงกายหลบพ้นวิถีกระสุนพร้อมสืบเท้าพุ่งเข้าประชิด มือแกร่งปานคีมเหล็กคว้าข้อมือขุนเรืองแล้วบิดหักกระชากลงล่าง เสียงกระดูกข้อมือลั่นเป๊าะจนปืนร่วงหล่น ก่อนที่หมัดขวาของพ่อหมอหนุ่มจะซัดตูมเข้ายอดอกจนขุนเรืองจุกแอ้กล้มทั้งยืน"ไอ้เศษสวะ... สันดานชั่วช้าเยี่ยงมึง อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน!"คราวนี้ขุนเรืองสิ้นท่าหมดทางสู้ แข้งขาสั่นพั่บๆ ปัสสาวะราดรดกางเกงแพรเนื้อดีจนเปียกโชก กลิ่นคาวเยี่ยวคละคลุ้ง มันละล่ำละลักทรุดตัวลงก้มกราบแทบเท้าหาญปลกๆ สองมือพนมไหว้งกๆ หน้าผากโขกดินจนเลือดซิบ"พ่อหาญ! อย่าฆ่ากูเลยนะพ่อ กูยอมแล้ว! มึงอยากได้ทองคำกี่หีบกูจะยกให้หมด... ทรัพย์สมบัติที่บ้านกูมีเป็นร้อยชั่ง กูจะเอามากองให้ตรงนี้ อย่าเอาชีวิตกูเลยนะพ่อคุณ!"หาญยันกายลุกขึ้นยืนตระหง่าน แววตาดุดันเย็นเยียบปานพญายมราชผู้ไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ก้าวสามขุมเข้าประชิดตัวไอ้คนชั่วช้าที่ไร้สัจจะ"เงินทองของมึง... จงเอาไปใช้ในนรกเถิด"สิ้นเสียงห้าวห้วน ฝ่าเท้าหนักหน่วงปาน

  • สาปรักบุษบัน   หนึ่งรุมสาม

    "ปล่อยมือโสโครกของมึงออกจากตัวหล่อน... เดี๋ยวนี้!"เสียงห้าวห้วนทรงอำนาจดั่งลั่นเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางวง ดังก้องกังวานออกมาจากแนวพงชัฏเบื้องล่างพวกสารเลวทั้งสามหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ภาพที่ปรากฏคือร่างสูงใหญ่กำยำของหาญ ยืนตระหง่านท้าทายแสงจันทร์ ไหล่กว้างข้างหนึ่งพาดคันธนูไม้มะค่าขนาดเขื่อง ด้านหลังสะพายซากกวางป่าที่เพิ่งล่ามาสดๆใบหน้าคมคายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคลจากไอแดดลม ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับเย็นเยียบดุดันและกระหายเลือด จ้องเขม็งมาราวกับจะควักตับไตไส้พุงของพวกมันออกมาสับเป็นชิ้นๆ แม้แต่พรานดำผู้เจนจัดในไสยเวทมนตร์ดำยังถึงกับสะท้านเยือก วาบขึ้นมาตามกระดูกสันหลังจนขนหัวลุกชัน"ไอ้หาญ!"พรานดำตะคอกเสียงหลง ละล่ำละลักจำหน้าจอมขมังเวทหนุ่มได้ทันควัน "เอ็ง... เอ็งยังไม่ตาย ยังเสือกกบดานอยู่ที่นี่อีกรึ!""ข้าเตือนพวกเอ็งแล้วมิใช่รึ... ว่าอย่าได้เสนอหน้ากลับเข้ามาเหยียบที่นี่อีก" น้ำเสียงของหาญราบเรียบ ทว่าแฝงรังสีอำมหิตรุนแรงจนบรรยากาศรอบข้างหนาวเหน็บปานน้ำแข็งขุนเรืองผู้ถือดีว่าตนมีพวกมากกว่าและพกอาวุธปืนผาหน้าไม้มาครบมือ แค่นหัวเราะเย้ยหยัน"ฮ่าๆๆ ไอ้หมอผีกระจอกเนื้อตัวมอมแม

  • สาปรักบุษบัน   คนร้ายกว่าผี

    เปรี้ยง !เสียงปืนดังขึ้นจากชายป่า ฝูงนกแตกฮือกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างย่ามใจของชายฉกรรจ์ต่างถิ่นคณะนักล่าสมบัติกลุ่มใหม่เดินทางมาถึงหมู่บ้านเกาะกช คราวนี้ขนกำลังคนมามากกว่าเดิม และเตรียมอาวุธมาพร้อมสรรพผู้นำขบวนคือ ขุนเรือง เศรษฐีหนุ่มร่างท้วมผู้มั่งคั่งจนแทบไม่เคยต้องเดินด้วยเท้าตนเอง เขาสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดีเกินกว่าจะเหยียบย่างเข้าพงชัฏ มีสายสร้อยทองคำเส้นโตคล้องคอปานโซ่ล่ามช้างแกว่งไกวอยู่บนอก ปากก็คอยกำชับสั่งลูกสมุนซ้ำๆซากๆ มุ่งมั่นจะขุดกรุสมบัติโบราณขึ้นมาครอบครองให้เกลี้ยงแผ่นดินข้างกายคือ พรานดำ พรานป่าผู้เหี้ยมเกรียมและเจนจัดในเชิงไสยดำ คอยสอดส่ายสายตาระแวดระวังภัย ขณะที่ ไอ้แมน สมุนหนุ่มเลือดร้อนจอมห่าม ถือปืนยาวเดินอาดๆ ตามหลังมาติดๆ"พวกชาวบ้านมันลือกันหนาหู ว่าที่นี่มีผีหวงสมบัติเฮี้ยนนักนะนาย" ไอ้แมนเอ่ยปากพลางหัวเราะร่าเย้ยหยันฟ้าดินพรานดำถ่มน้ำลายเหนียวลงพื้น “ผีสางหรือคนเป็น ถ้ามีของดีฝังอยู่ใต้ตีนกู กูจะขุดมันขึ้นมาให้เหี้ยน!”ขุนเรืองหัวเราะร่วนอย่างสบอารมณ์ หารู้ไม่ว่าบนคาคบไม้สูงตระหง่านเหนือกระหม่อม มีสายตาคมกริบดุจนางเสือสมิงคู

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status