เข้าสู่ระบบ
กลิ่นคาวโคลนและกลิ่นดอกบัวเน่ายังคงลอยคลุ้งอยู่ในความทรงจำอันมืดมิด ไม่มีใครในแผ่นดินล่วงรู้หรอกว่า ความรักที่แท้จริงของมนุษย์นั้น หน้าตาเป็นเช่นไร
คนเขลามักพร่ำเพ้อถึงความเสียสละ ความเมตตา และการปล่อยวาง ทว่าสำหรับ หลวงไกรพ ขุนศึกผู้ยอมกรีดเฉือนหัวใจตนเอง ความรักมิใช่สิ่งขาวสะอาด หากแต่มันคือความละโมบ ตัณหา และการยึดติดถือมั่น
ในราตรีที่เมืองเกาะกชล่มสลายลงสู่กองเพลิง คมดาบกล้าแทงทะลวงตัดขั้วหัวใจเพื่อปลิดชีพตามเมียรักลงสู่ก้นสระบัวหลวง โลหิตแดงฉานหลอมรวมเข้ากับสายน้ำเยือกเย็น พร้อมคำสบถสาบานที่สะท้านไปถึงนรกภูมิ
“ไม่ว่าชาติภพใด พี่จะตามหาเอ็งให้พบ และขอเป็นผัวเอ็งทุกชาติไป!”
ร้อยปีผ่านพ้น เขากลับมาเกิดเป็น พ่อหมอหาญ ผู้ถือครองอาคมแกร่งกล้า ทว่าทันทีที่ได้สบตากับ นางพรายบุษบัน ดวงวิญญาณสาวงามที่ถูกจองจำอยู่ใต้บาดาล
เขากลับเขวี้ยงไสยเวทย์วิชาทิ้งอย่างไม่ไยดี ยอมเปลื้องผ้า เดินลุยสายน้ำลึก กอดกระเตงร่างไร้วิญญาณจมดิ่งลงสู่โคลนตม ยอมละทิ้งความเป็นคน กลายสภาพเป็นภูตผีร่วมเสพสมความตายเพื่อเคียงคู่นางตราบชั่วนิรันดร์
จนกระทั่งกงล้อแห่งกรรมหมุนเวียนมาบรรจบในภพที่สาม
วันนั้นที่สุโขทัย ใต้ร่มเงาของต้นดอกปีบที่ส่งกลิ่นหอมระรวย เจ้าหลวงรวินท์ ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ ได้ทอดสายตามองลงไปยังร่างของเด็กหญิงวัยสิบสองปีที่นั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ เพียงวินาทีเดียวที่แววตากวางคู่นั้นสะท้อนในคลองจักษุ สัตว์ร้ายที่หลับใหลมานานนับร้อยปีในกมลสันดานก็คำรามลั่น “บุษบัน... เมียกู!”
เขารู้ทันทีว่าวิญญาณของนางหวนกลับมาเกิดแล้ว และครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้นางต้องตายจากไปไหนอีก
แม้จะต้องใช้อุบายอันโสมม แม้จะต้องกลืนน้ำลายตัวเอง และแม้จะต้องสวมหน้ากาก พ่อเลี้ยงผู้แสนดี กักขังนางไว้ในอาณาจักรของตนเองนานถึงหกปีเต็มเขาก็ยอม
ทว่าบัดนี้แม่นกน้อยกลับคิดจะทรยศคำสาบาน คิดจะโบยบินไปหารังใหม่ รวินท์จึงจำต้องฉีกกระชากหน้ากากของผู้ดีทิ้งลงกับพื้น แล้วใช้เขี้ยวเล็บของสัตว์ป่า สั่งสอนให้นางรู้ซึ้งถึงรสชาติของการเป็นเมียอีกครา
............
คำนำนักเขียน
ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่โลกของความรักอันมืดหม่น ดิบเถื่อน และเพรงดำกฤษณา
นิยายเรื่องสาปรักบุษบัน ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อเชิดชูความรักอันอ่อนหวานตามขนบนิยม หากแต่ถูกรังสรรค์ขึ้นจากเศษเสี้ยวตัณหาอันลึกซึ้งของมนุษย์ ความลุ่มหลง การยึดติด ความหึงหวง และสัญชาตญาณความเป็นชายชาตรีที่ปฏิเสธแม้กระทั่งความตายและกฎแห่งวัฏสงสาร
บนเส้นทางรักข้ามภพชาติ สู่สมรภูมิอารมณ์ที่เต็มไปด้วยการช่วงชิง แรงบีบคั้น และไฟราคะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ ตัวละครในนิยายเรื่องนี้ไม่ใช่คนดีสีขาวบริสุทธิ์ พระเอกของเราคือสัตว์ร้ายผู้หิวกระหายและพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งเพื่อผูกมัดผู้หญิงที่เขารักไว้แต่เพียงผู้เดียว
สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดเปลือยหัวใจให้พร้อมรับแรงปะทะ แล้วก้าวเท้าตามข้าพเจ้าลงสู่ห้วงเสน่หาอันไร้ทางออกนี้ไปด้วยกันเถิด
รักคนอ่าน
บุษบาหนึ่งหรัด
ความอบอุ่นเหนียวนุ่มในส่วนลึกซึมออกมา เนื้อสาวสั่นไหวยั่วยวนจนรวินท์เคลิบเคลิ้ม กระดกซอยเข้าออกหลายครั้งด้วยจังหวะถี่กระชั้น จนกระทั่งปัทมาเริ่มอ้อนวอนให้เขาทำแรง ๆ เขาจึงกระแทกใส่หล่อนอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อน้ำห้ำหั่นดังกึกก้องกังวานไปทั่วห้อง“ซี๊ดดด.. ปัทม์จ๋า... ทูนหัวของผัว”รวินท์นวดเฟ้นสองเต้ากลมกลึงนุ่มนิ่มของหล่อนไปพร้อมกับสาวท่อนเอ็นชักเข้าชักออก ไม่ว่าเขาจะสอดใส่อย่างไร แก่นกายยาวใหญ่ก็อัดแน่นจนเต็มตึงช่องทางคับแคบ ปัทมาไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป หล่อนเริ่มบิดส่ายยั่วยวน ร้องครางเสียงสูงตามจังหวะกระถอกกระเด้าอันเร้าใจของเขาท่าทางอ้อนเอ็นแบบนี้ จะไม่ให้รวินท์หลงใหลได้อย่างไร นิ้วหัวแม่มือของชายหนุ่มบี้คลึงเม็ดละมุดสาวเล้าโลมจุดกระสันอย่างใจเย็น ปัทมาที่ยังอ่อนเยาว์และน่าสงสารได้ลิ้มรสชาติความรัญจวนแสนหวานอย่างเต็มอิ่มทุกเม็ดสายสวาทที่ไหลยืดเป็นเส้นใสขาดสะบั้นแล้วถูกเชื่อมโยงใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ความเสียวซ่านตึงแน่นที่เกินจินตนาการ ทำให้หญิงสาวหอบหายใจเร่งร้อน ดีดเด้งสวมรัดชายหนุ่มเอาไว้แน่นหนึบ ตอนที่เขาหยาบคาย หล่อนหวาดกลัวแต่ก็จมดิ่งอย่างไร้ทางสู้ ตอนที่เขานุ่มนวล หล่อนก็อ
เขาเล่นเล่ห์เพทุบาย ใช้พระเดชพระคุณควบคู่ได้อย่างเชี่ยวชาญเสมอ เอวสอบกระแทกขึ้นทีเดียว หัวเห็ดบานร่าก็สั่นสะเทือนท้องน้อยของปัทมาจนจุกเสียด เกือบจะปัสสาวะราดออกมา หล่อนเสียวจนร้องไห้ แต่เขากลับค่อยๆ ถอนตัวออก ถึงเอาสิ่งที่ทำให้หล่อนอึดอัดมากมายออกมาด้วย หล่อนจึงคลายความทรมาน ก่อนจะโอบร่างบางเข้ามาในอ้อมอกอีกครั้ง“ในใจฉันมีแต่แม่ปัทม์ คิดถึงหล่อนทั้งวันทั้งคืน หล่อนชอบกินอะไร ชอบสีอะไร ชอบใส่เสื้อผ้าแบบไหน เกลียดอะไร สนใจอะไร ฉันรู้หมด สิ่งที่หล่อนต้องการ ฉันจะหามาประเคนให้ทุกอย่าง ต่อให้หล่อนไม่รักฉันก็ได้ ขอเพียงอยู่กับฉันก็พอแล้ว”เหงื่อเม็ดเล็กที่หน้าผากถูกเขาจูบซับออกจนแห้ง ปัทมาหน้าแดงก่ำซบลงที่อกกำยำของเขา ลมหายใจกระเส่าสับสนหล่อนถูกอุ้มวางลงบนขอบโต๊ะอีกครั้ง น้ำกามใต้บั้นท้ายไหลรวมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายอ่อนเหลวราวกับก้อนโคลน รวินท์จูบหล่อนจนดวงตาพร่ามัว จนปัทมาหลงลืมกระทั่งจุดยืนของตัวเองริมฝีปากอิ่มถูกเขาจุมพิตเล้าโลมไม่ห่าง สาวแรกรุ่นที่เพิ่งได้ลิ้มลองรสชาติความสุขสุดยอด แค่ถูกกระตุ้นนิดเดียวก็เสียวจนเนื้อตัวสั่นเทา ครางครวญไปตามแรงมือของเขาอย่างน่าอนาถ“พ่อเลี้ยงรวินท
“อร๊าง... เจ้าขา... ไม่เอาแล้ว...”ปัทมาคร่ำครวญเรียกชื่อเขาอย่างน่าเวทนา ทว่ายิ่งหล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้น รวินท์ก็ยิ่งหื่นกระหายและโหดเหี้ยมมากขึ้น ขณะกระแทกแทง เขายังยื่นมือไปบีบขยำพวงถันอวบอิ่มที่กระเด้งกระดอนของหล่อน นวดเฟ้นเคล้นคลึงอย่างไม่ออมแรง ปัทมาเจ็บแสบจนน้ำตาไหลพราก รูสาวตอดขมิบบีบรัดความเป็นชายรัวระริกสุดแรง“ฮือ... ปัทม์เจ็บ...”ไม่ว่าเสียงหวานจะอ้อนวอนอย่างไร รวินท์ก็ไม่ยอมยั้งแรง ตะบี้ตะบันเนินเนื้อสาวด้วยท่าทีย่ำยีแสนอำมหิต ซึ่งหล่อนหารู้ไม่ว่านี่เป็นเพียงการฝึกฝนให้หล่อนเชื่องเท่านั้นการกระแทกอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจดันลึกเข้าไปถึงจุดที่หญิงสาวไม่อาจทานทนได้ ทุกครั้งที่ตะบันแทงล้วนผลักดันความรู้สึกที่พลุ่งพล่านให้สะสมไปยังจุดอ่อนไหว บวกกับความปวดหนึบที่ทรวงอกที่ถูกขยำไม่หยุด สองความรู้สึกรวมกัน กระตุ้นให้ช่องทางรักยิ่งร้อนระอุปัทมาร่ำไห้ดิ้นรนต่อต้านสุดกำลัง แต่แท่งเนื้ออวบใหญ่ดันเข้าลึกจนสุด แม้จะถอนความยาวออกไปถึงปากทาง หล่อนก็ยังหลบหนีจากความดุร้ายของเขาไม่พ้นการกระแทกอย่างหนักหน่วง สั่นสะเทือนไปถึงใจกลางดอกไม้จนสั่นระรัว หญิงสาวเริ่มเกร็งกระตุก เสียงสะอื้นเร่งรีบค
“อ๊า!... พ่อเลี้ยง... พ่อเลี้ยงรวินท์...”ความเจ็บปวดแสบเสียวจากการถูกกดถ่างจนร่างแทบฉีกขาดทำให้ปัทมาลนลานเหลือเกิน หล่อนจำต้องล้มเลิกเส้นแบ่งสุดท้าย กรีดร้องอ้อนวอนเรียกชื่อเขา คิดว่าเขาจะปล่อยหล่อนไปก่อนจะสายเกินแก้ความร้อนผ่าวที่บีบบังคับเข้าไปค่อย ๆ ถอนตัวออก เมื่อความใหญ่โตนั้นถอยกลับ ปัทมาที่สิ้นหวังดูเหมือนจะมองเห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์อีกครั้ง ร่างกายเกร็งตึงของสาวน้อยผ่อนคลายลงชั่วครู่ ทว่าเพียงไม่กี่วินาที เสียงหัวเราะเยาะเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง แท่งเนื้อมหึมาน่าสะพรึงนั้นมุดทะลวงเข้ามาเต็มแรงจังหวะสอดใส่ชักเข้าชักออกเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่ปรานี พร้อมด้วยตัณหาราคะที่รวินท์เก็บกดมานานหลายปี เจ้าหลวงหนุ่มเสือกสวนบดขยี้อย่างรุนแรงในร่างอ่อนละมุนของหญิงสาว เลือดพรหมจรรย์สีชมพูจาง ๆ ปนน้ำหวานสีใสถูกตีกระเซ็นออกมาจนเหนียวเหนอะไปกับการกระดกกระเด้าซอยเสยของชายหนุ่ม“เจ็บก็ต้องโทษตัวหล่อนเอง ร้องเรียกคนอื่นอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ ตอนนี้คนมันอยากจนหน้ามืด จะหยุดก็หยุดไม่ได้แล้ว”ขุนศึกผู้หลงใหลในการเข่นฆ่ากำลังได้ครอบครองสาวงามเพียงหนึ่งเดียวที่เขาจดจำไว้ในใจ นี่ต่างหากคือชัยชนะอย่างแท้
รวินท์จับจุดอ่อนของหล่อนได้อย่างแม่นยำ เขาวางร่างบางลงบนโต๊ะตัวกว้างอีกครั้ง ก่อนจะสอดนิ้วแกร่งนิ้วที่สองแทรกทะลวงซ้ำเข้าไปในร่องรักที่ชุ่มฉ่ำ ผนังเนื้อนุ่มอุ่นบวมตึงถูกล่วงล้ำสำรวจอย่างอาจหาญและหยาบโลน ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับทรยศความรู้สึก บีบรัดตอดกลืนนิ้วร้ายกาจของเขาไว้แน่นหนุบหนับ“ในฝันที่ฉันจับเธอสอยกาม... เธอก็ร้องครางอ้อนวอนให้ฉันขยำขยี้แบบนี้ ข้างในของเธอมันทั้งนุ่มทั้งแน่นจนฉันแทบคลั่ง ฉันกระแทกกระทั้นจนเธอสุขสมไปตั้งกี่น้ำ... หืม? อย่าเพิ่งละโมบนักสิแม่คุณ แค่นิ้วยังขมิบแน่นเสียขนาดนี้ ถ้าโดนของจริงเข้าไป เธอจะไม่กลืนกินฉันจนหมดตัวเลยหรือ...”เพียะ!ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มก้นขาวเนียนจนขึ้นรอยแดงเรื่อและเจ็บชาปัทมาหมดแรงจะร่ำไห้ นิ้วแกร่งยิ่งสอดลึก หล่อนที่นอนระทวยอยู่บนโต๊ะก็ยิ่งหน้าร้อนผ่าว ดวงตากลมโตที่รื้นหยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยความตระหนกระคนอ่อนแอ ยิ่งจุดชนวนเพลิงตัณหาและความดิบเถื่อนในสัญชาตญาณชายชาตรีของรวินท์ให้ลุกโชนจนยากจะดับ“ยั่วกันขนาดนี้ สมควรจะโดนลงโทษให้สาสม... ช่างกล้าดี ทรมานให้ฉันคิดถึงมาตั้งหลายปี”สาวน้อยผู้อ่อนหวานปานดอกไม้แรกแย้มนอนทอดกายเปลือยเปล่าอยู่ต
"ฉันไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้กับแม่ของหล่อน! คนที่ฉันเฝ้ารอ คนที่ฉันกระหายอยากได้มาเป็นเมียจนแทบคลั่ง... มีเพียงหล่อนคนเดียวเท่านั้น ปัทมา!""ฮือ... ปัทม์ไม่เชื่อ..."ปัทมาส่ายหน้าดิกอย่างอ่อนแรง ทว่ารสชาติหวานปนคาวอ่อนๆ ในปากกลับคลุกเคล้าไปกับน้ำลายและน้ำตาอย่างไม่อาจปฏิเสธคางมนถูกบีบยกขึ้นสูง ก่อนที่รวินท์จะก้มลงบดขยี้กลีบปากอิ่มด้วยจุมพิตที่แสนดุดันและเร่าร้อนดั่งเพลิงผลาญ ลิ้นสากสอดแทรกกวาดต้อน ปล้นชิงความหวานล้ำและกลืนกินเสียงสะอื้นของหล่อนอย่างป่าเถื่อนไร้ความปรานีร่างสูงใหญ่บดเบียดแผงอกเข้าใส่จนหล่อนหายใจไม่ออก ทรวงอกกระเพื่อมไหวรัวเร็วแทบจะหมดสติคาวงแขน เขาจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งรวินท์ตวัดท่อนแขนโอบรวบร่างที่อ่อนปวกเปียก พลิกจับหล่อนคว่ำหน้าลงกับโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ ปล่อยให้เรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างทิ้งห้อยลงมาข้างขอบโต๊ะ บั้นท้ายกลมกลึงลอยเด่นแอ่นโค้งขึ้นอย่างเย้ายวนคราวนี้เจ้าหลวงหนุ่มทรุดกายย่อตัวลงเบื้องหลัง สองมือหนากอบกุมแก้มก้นนวลผ่อง ถ่างแยกออกจากกันอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นรอยร่องเนื้อสาวสีสดที่เปียกชุ่มจนเปิดอ้าสั่นระริก รวินท์จรดปลายลิ้นร้อนจัดปาดเลียจากล







