บทที่ 4

ในบ่ายวันสุดท้ายก่อนถึงช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ร่วง รถเบนท์ลีย์สีเทาเข้มของพ่อจอดรออยู่หน้าโรงเรียน

กระเป๋าเดินทางสลักชื่อย่อสามใบอัดแน่นอยู่ในกระโปรงหลังที่เปิดอ้า แม่กำลังช่วยจัดผ้าพันคอให้โซเฟีย ขณะที่พ่อถือแท็บเล็ตที่เธอทำลืมไว้ในห้องเรียน ทั้งสามคนกำลังหัวเราะร่าอย่างมีความสุข...จนกระทั่งพวกเขาหันมาเห็นฉัน

แม่ขยับตัวมาขวางประตูรถไว้ทันที "ลูกไม่ชอบแดดจัดอยู่แล้ว เบอร์มิวดาไม่เหมาะกับลูกหรอก อยู่ที่นี่ทำเรื่องสมัครเรียนไปน่ะ ใช้เวลาช่วงปิดเทอมได้คุ้มค่ากว่าตั้งเยอะ"

พ่อไม่ได้ปลดล็อกรถ และไม่ได้สั่งให้คนขับรถช่วยยกกระเป๋าของฉัน พวกเขาคิดว่าฉันเดินมาเพื่อจะอ้อนวอนขอตามไปด้วย

"หนูไม่ได้จะไปด้วยค่ะ บัญชีค่าอาหารของหนูถูกระงับตั้งแต่เมื่อวาน เงินค่าครองชีพส่วนของแม่ยังไม่เข้าเลย"

ความโล่งใจฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของแม่ เธอรื้อค้นกระเป๋าถือของตัวเอง "พวกเราจะไปสนามบินสายแล้วนะ วิกเตอร์ คุณโอนให้เธอไปก่อนสักก้อนสิ"

พ่อยืนนิ่งไม่ไหวติง "ปีนี้เธออยู่ในความรับผิดชอบของคุณ"

"เธอก็เป็นลูกสาวคุณเหมือนกันนะ"

"เดือนที่แล้วผมเพิ่งจ่ายค่าสอบให้เธอไป คุณจะเอาแต่โยนบิลทุกใบมาให้ผมไม่ได้หรอก"

ต่อหน้าเจ้าหน้าที่หน้าประตู คนขับรถ และนักเรียนที่เดินผ่านไปมา พวกเขาถกเถียงเรื่องฉันราวกับว่าฉันเป็นแค่ใบแจ้งหนี้ที่ส่งมาผิดที่อยู่

โซเฟียควานหาหูฟังในกระเป๋า แต่กล่องหนังสีดำกลับร่วงหล่นลงมาแทน กุญแจรถคันใหม่กระดอนตกลงบนพื้นทางเท้า

ตรงข้ามทางรถวิ่ง มีรถปอร์เช่สีขาวผูกโบสีแชมเปญจอดอยู่

โซเฟียรีบคว้ากล่องหนังขึ้นมา "พ่อกับแม่ซื้อให้เป็นรางวัลน่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอหรอกนะ"

ความหงุดหงิดของพ่อมลายหายไปในพริบตา "เกรดเฉลี่ยของเธอขึ้นมาตั้งศูนย์จุดศูนย์สาม ความพยายามสมควรได้รับรางวัลตอบแทนอยู่แล้ว"

ฉันไม่ได้มองรถคันนั้น "แล้วอันดับประจำรุ่นของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ โซเฟีย?"

รอยยิ้มของเธอชะงักค้างไปทันที

แม่รีบตอบแทนเธอ "อันดับไม่ได้เป็นตัวตัดสินทุกอย่างสักหน่อย เธอเลือกเรียนวิชาที่ท้าทายขึ้นต่างหาก"

"วิชาวิจารณ์ภาพยนตร์กับวิชาการวางแผนจัดงานน่ะเหรอคะ?แล้วเกรดวิชาหลักของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"เอมิเลีย" น้ำเสียงของแม่เย็นเยียบขึ้นมาทันที "ลูกจำเป็นต้องทำลายทุกช่วงเวลาที่มีความสุขของพี่เขาขนาดนี้เลยเหรอ?"

บอร์ดประกาศเกียรติคุณของโรงเรียนบอกความจริงทั้งหมด คะแนนพิเศษจากวิชาการวางแผนจัดงานช่วยดันเกรดเฉลี่ยของโซเฟียขึ้นมานิดหน่อย ทั้งที่เกรดวิชาหลักทั้งสามวิชาของเธอร่วงระนาว อันดับของเธอตกจากที่สามสิบแปดลงไปอยู่ที่สี่สิบสี่

พวกเขารู้ความหมายของรายงานผลการเรียนนั้นเป็นอย่างดี แต่เมื่อไหร่ที่ต้องการให้รางวัลโซเฟีย ตัวเลขไหนๆ ก็ถูกบิดเบือนให้ดูเหมือนเป็นความก้าวหน้าได้ทั้งนั้น

พ่อยกแขนขึ้นกอดอก "ถ้าแกหมกมุ่นเรื่องเกรดนัก ก็หัดห่วงเกรดตัวเองซะบ้างสิ คะแนนแคลคูลัสขั้นสูงของแกไม่ได้ตกจากเต็มร้อยเหลือเก้าสิบเจ็ดหรอกเหรอ?"

นั่นคือข้อสอบที่ยากที่สุดในรอบห้าปีของเซนต์เกเบรียล ค่าเฉลี่ยของทั้งห้องอยู่ที่เจ็ดสิบเอ็ดคะแนน และครูฮาร์เปอร์ก็ถึงกับส่งสำเนาข้อสอบของฉันไปให้สมาคมคณิตศาสตร์ระดับรัฐดูด้วยซ้ำ

แต่พ่อกลับจำได้แค่คะแนนสามคะแนนที่ฉันทำหายไป

"พ่อรู้ไหมคะว่าหนูได้อันดับที่เท่าไหร่ของรุ่น?"ฉันถาม

เขาขมวดคิ้ว ราวกับว่าคำถามนั้นช่างไร้สาระสิ้นดี

แม่ก้าวขึ้นไปบนรถเบนท์ลีย์ "พอได้แล้ว ถ้าลูกมีความเป็นผู้ใหญ่ได้สักครึ่งหนึ่งของที่โซเฟียบอกไว้ ลูกก็คงไม่มาตามทวงเงินตอนที่พวกเรากำลังจะรีบไปขึ้นเครื่องแบบนี้หรอก ไว้ถึงที่หมายแล้วแม่จะจัดการให้"

ก่อนที่ประตูรถจะปิดลง ฉันได้ยินแม่บ่นพึมพำว่า "เจอหน้าทีไร มีแต่จะแบมือขอเงินตลอด"

วันรุ่งขึ้น บัญชีค่าอาหารของฉันยังคงถูกระงับ ฉันส่งข้อความหาแม่ไปสองครั้ง แม่ไม่ตอบ แต่กลับโพสต์รูปโซเฟียบนเรือยอชต์ส่วนตัวถึงเก้ารูป

ผู้ช่วยของพ่อส่งข้อความตอบกลับมาว่า [โปรดติดต่อคุณเดลูกาเนื่องจากยังอยู่ในปีการศึกษาที่คุณเดลูกาเป็นผู้ดูแล]

ในที่สุดมายาก็ยื่นบัตรอาหารของเธอมาให้ฉัน พอฉันปฏิเสธไม่ยอมรับ เธอก็ไปซื้ออาหารเย็นมาสองชุด แล้วแกล้งทำเป็นว่าโรงอาหารทำออเดอร์มาผิด

ตอนสี่ทุ่มของคืนนั้น แม่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้และโอนเงินมาให้

ในขณะเดียวกัน พ่อพิมพ์ถามในกลุ่มแชตครอบครัวว่าโซเฟียเตรียมแผ่นแปะแก้เมาเรือกับครีมกันแดดไปพอหรือเปล่า ซึ่งแม่ก็พิมพ์ตอบกลับมาเป็นสิบข้อความ

พวกเขาจำได้กระทั่งว่าโซเฟียกินนมวัวไม่ได้ จำได้ว่าเธอนอนหมอนแบบไหน และจำยี่สิบนาทีที่เธอเคยมีอาการเมาเรือได้เป็นอย่างดี

พวกเขาไม่ได้เป็นคนขี้ลืม และไม่ได้ขาดความรับผิดชอบ

พวกเขาแค่ไม่ได้รักฉันเลยต่างหาก

และทันทีที่ฉันยอมรับความจริงข้อนี้ได้ ฉันก็หลับสบายกว่าทุกคืนตลอดหลายปีที่ผ่านมา