บทที่ 8 พบหน้าไทเฮา

บทที่ 8

พบหน้าไทเฮา

เซี่ยเหวินหรงและหยางซูมี่เดินทางมาถึงตำหนักหย่งเหิงของไทเฮา เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไปพบได้ ทั้งสองถวายความเคารพไทเฮาอย่างเต็มพิธีการ ฉีกงกงขันทีข้างกายของไทเฮาเดินถือถาดที่มีถ้วยน้ำชา 2 ใบ ยื่นให้ชินอ๋องกับพระชายา

เซี่ยเหวินหรงกำลังยื่นถ้วยน้ำชาให้ไทเฮา แต่หันไปเห็นหยางซูมี่ถือถ้วยน้ำชาด้วยมืออันสั่นเทา อีกทั้งยังมีควันลอยกรุ่นออกมาจากถ้วยน้ำชา เห็นได้ชัดว่าถ้วยน้ำชาของหยางซูมี่นั้นร้อนมาก

เซี่ยเหวินหรงใช้มืออีกข้างหยิบถ้วยน้ำชาของหยางซูมี่ แล้วจงใจวางลงในถาดที่ฉีกงกงถือไว้อย่างแรง จนทำให้น้ำชาที่ร้อนนั้นกระเด็นไปโดนมือของฉีกงกง จนเผลอปล่อยถาดร่วงตกลงมา น้ำชาร้อนหกรดลวกขาฉีกงกง

เซี่ยเหวินหรงเพียงปรายตามองฉีกงกงด้วยรอยยิ้ม บังอาจนักกล้ามาแตะต้องมี่มี่ของเขา

“ลูกต้องขอประทานอภัยเสด็จแม่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ น้ำชาในถ้วยของหวางเฟยนั้นร้อนมาก ฉีกงกงคงชราเกินไปจนไม่ทันได้ตรวจดูให้ดีก่อน หวางเฟยของลูกมีความอดทนจึงไม่ทำให้น้ำชาร้อนพลาดไปหกใส่เสด็จแม่มิเช่นนั้นคงอาจจะทำให้ผิวของเสด็จแม่มีรอยแผลเป็นได้”

เซี่ยเหวินหรงเอ่ยตำหนิ และไม่พอใจเป็นอย่างมาก มู่อิงฮวาเห็นเช่นนั้นจึงพยายามไกล่เกลี่ย

“ช่วงนี้ฉีกงกงรับใช้แม่หลายอย่าง คงจะทำให้เขาเลอะเลือนไปบ้าง เจ้าอย่าได้ถือสาไปเลย”

ไทเฮาไม่สั่งลงโทษในความสะเพร่าของฉีกงกงแต่กลับแก้ตัวให้ หยางซูมี่ได้ฟังก็ยิ่งสงสัยนัก ทั้งแววตา ท่าทางของไทเฮาก็เป็นสิ่งที่นางไม่อาจละเลยได้เลย

“หวางเฟยเป็นเช่นไรบ้าง คงแสบร้อนน่าดู ยังไม่รีบไปตามหมอหลวงมาอีก” มู่อิงฮวาตวาดเสียงดุข้ารับใช้

“แผลเพียงเล็กน้อย อย่าได้ลำบากหมอหลวงเลยเพคะ หม่อมฉันไม่เป็นอะไรมาก”

มู่อิงฮวายกยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วลุกขึ้นมาจับมือหยางซูมี่ จากนั้นจึงหันไปเอ่ยให้นางกำนัลหยิบขวดยาสีเขียวหยกออกมา มู่อิงฮวารับขวดยามาจากนางกำนัล แล้วลงมือทายาให้หยางซูมี่ด้วยตนเอง เพียงไม่นานความแสบร้อนที่มือก็จางหายไปแทนที่ด้วยความชุ่มชื้นเย็นสบาย

“ขอบพระทัยไทเฮาเพคะ”

หยางซูมี่เอ่ยขอบคุณ แล้วเดินถอยออกมายืนข้างเซี่ยเหวินหรง

มู่เหลียนฮวาเดินเข้ามาในตำหนักหลังจากนางกำนัลเข้ามารายงานมู่อิงฮวา นางยอบกายคารวะผู้เป็นใหญ่ในตำหนัก และชินอ๋องกับพระชายา

“หม่อมฉันไม่ทราบว่าชินอ๋องกับพระชายาจะเสด็จมาเข้าเฝ้าไทเฮาด้วย ไม่เช่นนั้นคงจะขอติดตามมาด้วยเพคะ”

หยางซูมี่ลอบกลอกตามองบน พึ่งพบกันระหว่างทาง อีกทั้งวันนี้นางกับชินอ๋องต้องมาคารวะน้ำชาไทเฮาอยู่แล้ว มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเสแสร้ง มู่เหลียนฮวานั้นช่างคล้ายคลึงกับน้องรองของนางจริงๆ

“มู่เอ๋อร์มาแล้ว ช่างเถอะๆ วันนี้เจ้านำอะไรมาให้ข้าล่ะ” มู่อิงฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี

“หม่อมฉันตุ๋นรังนกมาถวายไทเฮาเพคะ”

“เจ้าช่างเป็นเด็กรู้ความ นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว งั้นหรงเอ๋อร์กับหวางเฟยอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนคนแก่หน่อยเถิด”

"พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ / เพคะไทเฮา" ทั้งสองตอบรับอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

มื้ออาหารครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดนักสำหรับหยางซูมี่ ไทเฮาทรงคอยพูดจา และคีบอาหารให้กับเซี่ยเหวินหรงและมู่เหลียนฮวาอย่างสนิทสนม นานๆ ที ถึงจะหันมาพูดคุยกับหยางซูมี่ เซี่ยเหวินหรงก็เพียงตอบรับไทเฮาเป็นครั้งคราว

มู่เหลียนฮวาคอยชายตาลอบมองชินอ๋องตลอดเวลา ท่าทางเขินอายประหนึ่งถูกชินอ๋องเกี้ยว กว่าจะจบมื้ออาหารทำเอาหยางซูมี่ลอบถอนหายใจไปหลายครั้ง นางก็พอรู้มาบ้างว่าไทเฮาอยากให้มู่เหลียนฮวาแต่งเข้าจวนชินอ๋อง แต่การที่พระนางทำเช่นนี้ในวันนี้มันออกจะเกินไปหรือไม่ นางพึ่งจะแต่งมาได้แค่วันเดียว ไทเฮาก็ทรงทำเหมือนจะให้ชินอ๋องทรงรับชายาเข้ามาเพิ่มอีกคน

กลับมาจากพระราชวัง หยางซูมี่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน นางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เจอในวันนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย และไม่เข้าใจ พฤติกรรมของแต่ละคนนั้นช่างขัดแย้งกันไปหมด การที่นางแต่งเข้าจวนชินอ๋องเห็นทีจะไม่ง่ายเสียแล้ว ยิ่งคิดยิ่งทอดถอนใจ นางอยากใช้ชีวิตธรรมดาแสนเรียบง่าย แต่สวรรค์กลับไม่เห็นใจนางบ้างเลย

เซี่ยเหวินหรงเข้ามาในห้องหนังสือ ฟังคำรายงานจากไป๋ลู่องครักษ์คนสนิทที่เขาให้ไปสืบความถึง 2 ปี ถึงได้กลับมา จากคำรายงานของไป๋ลู่ ทำให้เขาเข้าใจมากยิ่งขึ้นว่าการตายของเสด็จแม่เว่ยกุ้ยเฟยพระมารดาผู้ให้กำเนิดเขามานั้น ไม่ได้สิ้นพระชนม์เพราะป่วยตาย แต่เป็นเพราะมีคนตั้งใจ แม้ตอนนี้เขายังไม่รู้แน่ชัดว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการตายของเสด็จแม่ แต่ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร มันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!

ไป๋ลู่และไป๋เย่รู้สึกกดดันถึงไอสังหารที่ชินอ๋องปล่อยออกมา ข่าวนี้นับเป็นข่าวที่กระทบจิตใจของชินอ๋องเป็นอย่างมาก

“รายงาน ตอนนี้ทางชายแดนเหนือเกิดกบฏ หัวหน้าเผ่าหูเจี๋ยน่าเปลี่ยนผู้นำเผ่าแล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นหูเจี๋ยลี่หัวหน้าเผ่าคนใหม่ สายของเรารายงานว่าธิดาเทพประจำเผ่าได้ทำนายว่า หูเจี๋ยลี่จะเป็นผู้นำเผ่าหูเจี๋ยน่าที่ยิ่งใหญ่ ใต้ความชี้นำจากธิดาเทพทำให้หูเจี๋ยลี่เกิดลำพองใจ คิดก่อกบฏ ขึ้นที่ชายแดนเหนือแคว้นเซี่ยของเราพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ทหารและชาวบ้านต่างพากันระส่ำระสายด้วยแม่ทัพที่คอยดูแลชายแดนเหนือสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ไป๋เย่เดินออกมารายงานข่าวที่พึ่งทราบจากสายข่าวที่ส่งออกไปประจำยังจุดต่างๆ ทั่วดินแดน

“ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพี่ เจ้าสองคนไปแจ้งข่าวแก่นายกองทั้งสี่ให้เตรียมตัว อีกไม่นานข้าจะนำทัพไปปราบเผ่าหูเจี๋ยน่าเอง”

ทั้งสองรับคำ แล้วรีบไปส่งสาส์นบอกข่าวแก่นายกองทั้งสี่แห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬทันที

ณ ท้องพระโรงของแคว้นเซี่ย

"หัวหน้าเผ่าคนใหม่ของเผ่าหูเจี๋ยน่าช่างเหิมเกริมนัก เพราะคิดว่ามีธิดาเทพเป็นเทพเซียนมาจุติ จึงได้อาจหาญกล้าท้าทายแคว้นเซี่ย ขอฝ่าบาทโปรดให้กระหม่อมลู่เหอหมิงออกรบเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะยกทัพไปตีเผ่าหูเจี๋ยน่าให้ย่อยยับ"

แม่ทัพลู่เหอหมิง อยู่ในวัยกลางคน เป็นบุรุษร่างใหญ่ องอาจห้าวหาญ ใบหน้ามีรอยแผลเป็นที่ข้างแก้มซ้าย ทำให้ดูน่าหวาดกลัวต่อผู้ที่พบเห็น

"ท่านแม่ทัพลู่ใจร้อนเกินไปแล้ว กระหม่อมกลับคิดว่าการที่หัวหน้าเผ่าผู้นี้เหิมเกริมเป็นเพราะธิดาเทพ หากเรากำจัดนางได้ย่อมทำให้เผ่าหูเจี๋ยน่าเสียขวัญเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ"

เจียงเฉินรองเจ้ากรมการคลังเอ่ยแย้ง หากต้องจัดทัพไปออกรบ เงินในพระคลังจะต้องร่อยหรอเป็นแน่ จะไม่ดีกว่าหรือหากส่งสายลับไปกำจัดสตรีเพียงผู้เดียว

"ที่รองเจ้ากรมเจียงพูดมาก็มีเหตุผล แต่ข้าคิดว่าการกำจัดหัวหน้าเผ่าหูเจี๋ยน่าก็เป็นเรื่องสำคัญ แม่ทัพของเราต้องสังเวยไปแล้วคนหนึ่งในสนามรบ หากฝ่าบาททรงเพิกเฉยแคว้นอื่นจะกระด้างกระเดื่องเอาได้ กระหม่อมยินดีนำกองทัพพยัคฆ์ทมิฬออกไปปราบปรามเผ่าหูเจี๋ยน่าพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยเหวินหรงออกความเห็น และเสนอตัวออกไปรบ

"เจ้าพึ่งจะแต่งพระชายาได้แค่วันเดียวเองนะ จะออกไปรบได้อย่างไร" เซี่ยเฟยหลงเอ่ยแย้งอย่างไม่เห็นด้วย

"กระหม่อมเป็นขุนนางของฝ่าบาท ย่อมสามารถสละซึ่งความสุขของตนเองได้พ่ะย่ะค่ะ" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยอย่างหนักแน่นมั่นคง เซี่ยเฟยหลงถอนหายใจก่อนจะรับสั่งให้เซี่ยเหวินหรงออกไปรบในอีก 3 วันข้างหน้าคือวันเคลื่อนทัพ

จวนชินอ๋อง

พ่อบ้านหลินรีบเดินเข้ามาพบพระชายาเพื่อแจ้งข่าวให้ทรงทราบว่าในอีก 3 วันท่านอ๋องจะต้องเดินทางไปรบยังชายแดนเหนือเพื่อปราบปรามเผ่าหูเจี๋ยน่า

หยางซูมี่รับฟังคำรายงานแล้วเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะเรียกตัวสาวใช้ทั้งหมดมาชุมนุมกันที่หน้าเรือนหลัก จากนั้นสั่งให้ซินซินไปแบ่งหน้าที่ของสาวใช้เพื่อจัดเตรียมเสบียงอาหาร และของใช้จำเป็นให้กับชินอ๋อง

แม้พ่อบ้านหลินจะทุกข์ใจที่ชินอ๋องกับพระชายาแต่งงานกันได้เพียงวันเดียว ก็มีเหตุต้องแยกจากกันเสียแล้ว แต่ใจหนึ่งก็อดจะปลื้มใจแทนชินอ๋องไม่ได้ ที่พระชายาทรงเป็นห่วงชินอ๋องยิ่งนักถึงกับลงมากำกับงานกับสาวใช้ด้วยพระองค์เอง

ในครัวของจวนชินอ๋อง หยางซูมี่กำลังสั่งให้สาวใช้แล่เนื้อหมูเป็นชิ้นบางๆ ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ จากนั้นใส่เกลือลงไปและผงวิเศษที่นางนำมาจากที่จวนตระกูลหยาง เมื่อคลุกเคล้าให้ได้ที่แล้ว สั่งให้พักไว้ อีก 1 ชั่วยามจึงค่อยนำไปตากแดด

แม้พวกสาวใช้จะงุนงงกับวิธีการเช่นนี้ แต่ทุกคนก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด นอกจากนี้หยางซูมี่ยังสั่งให้นำหนังหมูมาหั่นเป็นเส้น เอาใส่ในกระทะเจียวจนเหลืองกรอบ นำมาใส่ครกตำแค่พอแตก ครกที่ใช้นั้นนางเป็นผู้สั่งช่างทำขึ้นมาเป็นพิเศษซึ่งนำมาจากจวนตระกูลหยางด้วย

หยางซูมี่หันไปสั่งสาวใช้ 2 คนให้ซอยหอมแดงกับกระเทียม แล้วนำไปเจียวในกระทะให้ออกสีเหลืองทอง พักไว้จนเย็น นำมาคลุกเคล้ากับกากหมูที่ตำเสร็จแล้ว ใส่น้ำตาลทรายกับเกลือ และพริกแห้งคั่ว เสร็จแล้วเก็บไว้ในไห เอาผ้ามาปิดไว้ให้สนิทเพื่อนำไปที่ชายแดนด้วย

นอกจากจะมีหมูแดดเดียวกับน้ำพริกกากหมูแล้ว หยางซูมี่ยังสั่งให้เจินเจินกลับไปที่จวนตระกูล หยาง แล้วขนผักดองกับไข่เค็มดองที่ได้ที่แล้วโดยนำมาอย่างละ 100 ไห

พ่อครัวจวนชินอ๋องต่างทึ่งกับวิธีการทำอาหารของพระชายาไม่ได้ เมื่อลองนำหมูไปทอดแล้วชิม โดยกินกับข้าวร้อนๆ พร้อมน้ำพริกกากหมู ไข่เค็ม ผักดองนั้น ล้วนมีรสชาติที่แปลกใหม่แต่เลิศรสทั้งสิ้น ทุกคนในจวนชินอ๋องเมื่อได้ลองชิมต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ฝีมือการทำอาหารของพระชายานั้นช่างล้ำเลิศนัก ของที่ดูหาง่าย แต่กลับทำให้อร่อยได้ถึงเพียงนี้