Partager

ตอนที่ 2  กอดขาทองคำ

last update Date de publication: 2025-11-04 16:24:38

ตอนที่ 2  กอดขาทองคำ

ม้าลากเกวียนหยุดลงตรงป่าข้างทางพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำจนแทบจะลาลับขอบฟ้า ลู่ชุนโดดลงจากเกวียนลากไปใต้ต้นไม้ปล่อยให้ม้ากินหญ้าอ่อน ๆ ตรงนั้น เขามิได้ปลดเกวียนออกจากตัวม้าเพราะถึงอย่างไรก็ต้องมัดเข้าไปใหม่อยู่ดี ชายหนุ่มถือถังน้ำเดินหายไปทางด้านหลัง จ้าวลี่หลินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ลงไปข้างล่าง เกวียนกับรถม้าย่อมแตกต่างกัน ความสะดวกสบายก็ไม่เหมือนกันเป็นธรรมดา

นางนั่งเหม่อมองไปยังท้องฟ้า เหล่านกน้อยบินผ่านหน้า พวกมันคงกำลังกลับรังของตนเอง แล้วนางเล่า!!.นางกำลังจะไปที่ใดกัน แล้วที่ไหนถึงจะเป็นรังของตนเอง เสียงม้าร้องปลุกหญิงสาวให้หลุดจากภวังค์ ลู่ชุนกลับมาแล้ว เขายกถังน้ำมาตั้งตรงหน้าม้าสีดำ เมื่อสักครู่เขาคงไปตักน้ำมาให้ม้ากระมัง นางเหม่อมองเขาอยู่นานเท่าใดไม่รู้ จนกระทั่งร่างกำยำรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง เขาจึงหันกลับมาทั้งสีหน้าและแววตาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ยังจะนั่งอยู่อีก ไม่ลุกขึ้นมาหุงหาอาหารเล่า จะรอให้ใครทำให้เจ้ากัน" 

"ให้ข้าทำอาหารหรือ" จ้าวลี่หลินชี้นิ้วมาที่ใบหน้าตนเอง ลู่ชุนแค่นยิ้มหยันมิใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านางทำอาหารไม่เป็น สตรีแพศยาอย่างนาง จะทำสิ่งใดเป็นนอกจากยั่วบุรุษไปวัน ๆ ครั้นเห็นนางไม่ยอมลงมาเสียทีเขาก็ยิ่งรังเกียจนางมากยิ่งขึ้น 

"หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด หรือว่าจะให้เสี่ยวไป๋ทำให้กิน"

"เสี่ยวไป๋..ผู้ใดกันที่นี่มีท่านกับข้า แล้วจะมีเสี่ยวไป๋มาจากไหน หรือท่านนัดผู้ใดไว้หรือ" ตั้งแต่ออกจากจวนสกุลลู่ ลู่ชุนก็ไม่ได้ให้ผู้ใดติดตามมาด้วยสักคน ข้างกายเขามีบ่าวที่ซื่อสัตย์เสียที่ไหน ล้วนเป็นคนของฮูหยินใหญ่ทั้งสิ้น แล้วยามที่ออกมาก็มีเพียงนางที่เป็นภรรยากับเขาผู้เป็นสามี จะมีเสี่ยวไป๋อันใดที่ไหนกัน 

ครั้นได้ยินคำถามของจ้าวลี่หลิน ชายหนุ่มก็หันมายกมือขึ้นไปลูบบนหัวอาชาสีดำ มันเงยหน้าขึ้นมามองนาง ก่อนจะพ่นลมหายใจดังฟืด..เหมือนกับว่าฟังที่นางกับลู่ชุนพูดกันเข้าใจอย่างนั้น

"เสี่ยวไป๋ก็อาชาย่ำสวรรค์ของข้านี่อย่างไร"  

"ม้าของท่านมิใช่สีดำหรือ สีดำเหตุใดชื่อเสี่ยวไป๋ หรือว่าท่านตาบอดสี มองสีขาวกับสีดำไม่ออก" เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าม้าสีดำ เจ้าคนบ้านี่กลับตั้งชื่อให้ว่าเสี่ยวไป๋ พิลึกเหลือเกิน ยิ่งนางพูดออกมาเช่นนี้ เจ้าม้าบ้านั่นก็เหมือนจะไม่พอใจ มันตะกุยขาหน้าขึ้นร้องเสียงดัง นางที่นั่งบนเกวียนถูกกระชากจนล้มก้นกระแทกลงไปที่พื้น เจ็บจนน้ำตาแทบไหล บ้า!!..บ้าทั้งม้าทั้งเจ้าของมัน

"เจ้าน่ะสิตาบอด มิเห็นหรือว่าดวงตาเสี่ยวไป๋ขาวราวไข่มุก ทั้งกระจ่างเหมือนจันทรา ใต้หล้านี้จะหาอาชาที่สง่างามเหมือนเสี่ยวไป๋ไม่มีแล้ว" ทั้งคนและม้าหันไปมองหน้ากัน ใบหน้าดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก เจ้าเสี่ยวไป๋นั่นก็เอียงใบหน้าถูไถกับฝ่ามือใหญ่ ร้องฮี่ ๆ คล้ายออดอ้อน ใช่!!..เจ้าม้าดำนี่มันกำลังออดอ้อน ช่างประหลาดนัก

"อย่ามัวพูดมากเบาปัญญาอยู่ ลงมาปรุงอาหารให้ข้าได้แล้ว" จ้าวลี่หลินหมดคำจะเอ่ย นางรื้อหม้อและข้าวสารที่จัดเตรียมเอาไว้บนเกวียนออกมา หยิบเนื้อแห้งหนึ่งพวง พร้อมทั้งเครื่องปรุงรสใส่ตะกร้าแล้วกระโดดลงจากเกวียนอย่างคล่องแคล่ว 

ลู่ชุนมิได้หวังว่านางจะทำเป็น แต่กระนั้นเมื่อเห็นท่าทางแข็งขันของนางก็อดจะแปลกใจมิได้ ครั้นเห็นนางกระโดดลงมายืนบนพื้นได้แต่ก็เซถอยหลังไป คิ้วเรียวของนางขมวดขึ้นพร้อมกับมือที่ยกกุมหน้าท้อง ตนเอง เสียงร้องครางแผ่วเบาดังออกมาจากริมฝีปากสีซีด สมน้ำหน้าช่างไม่รู้จักประมาณตนเอง นางบาดเจ็บอยู่มิใช่หรือ ทำตัวอวดเก่งกระโดดลงมาได้อย่างไรกัน ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา ไม่สนใจสตรีนางนั้นอีก เขาหันไปเตรียมก่อกองไฟ และหาหญ้าแห้งมากองเอาไว้เป็นที่นอนคืนนี้ เสี่ยวไป๋กินหญ้าเสร็จมันก็ทิ้งตัวลงนอนใต้ต้นไม้ ไม่ได้สนใจผู้เป็นเจ้าของอีก 

กลิ่นโจ๊กเนื้อโชยเข้าจมูกบุรุษที่นั่งหลับตาใต้ต้นไม้ เขาสูดดมเข้าไปพร้อมกับท้องที่เริ่มส่งเสียงประท้วงเบา ๆ จ้าวลี่หลินยิ้มหวานออกมา นางตักโจ๊กชามใหญ่ส่งให้เขา พร้อมกับผักหมักเกลือจานหนึ่ง ลู่ชุนย่อมไม่ปฏิเสธของกินอยู่แล้ว เขารับมาทว่าใบหน้าก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ 

"ข้าต้มโจ๊กใส่เนื้อแห้ง ส่วนผักโขมหมักเกลือนั่น..รสชาติยังไม่เข้ากันสักเท่าไร ข้าเพิ่งเข้าไปเก็บเมื่อสักครู่ ท่านลองกินดู" อ้อ..ที่นางเดินเข้าป่าไปเมื่อสักครู่ก็เพื่อไปเก็บผักนี่มาหรอกหรือ เขาก็นึกว่านางจะไปปลดเบาเสียอีก 

"เพียงแค่เติมให้เต็มท้องจะรสชาติเช่นไรหาได้สำคัญไม่ ยามที่ข้าออกรบแม้กระทั่งเปลือกไม้ก็ยังกินมาแล้ว" จ้าวลี่หลินเม้มปากขึ้น นางมิใช่คนในภพนี้มิอาจรับรู้ได้ถึงความลำบากของเขา แต่กระนั้นก็ไม่ใช่ว่านางจะไม่เรียนรู้ประวัติศาสตร์ และยิ่งนิยายที่นางรีวิวแต่ละเรื่อง ก็บรรยายถึงความยากไร้ของคนในอดีตได้เป็นอย่างดี

"หากวันหน้าท่านอยากกินสิ่งใด ขอเพียงบอกข้าย่อมยินดีทำให้ท่าน"

"หึ..ข้าไม่บังอาจรับความหวังดีจากเจ้า ครั้งหน้าข้าอาจไม่ได้ตื่นมาในห้องหวังอี๋เหนียง แต่คงตื่นมาในเล้าหมูกระมัง" ไม่ใช่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดสิ่งใดขึ้น เหตุที่เขาถูกไล่ออกจากจวนก็เพราะว่า เขาตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงของหวังอี๋เหนียง อนุคนโปรดของบิดา 

ลู่ชุนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองไปนอนกับอี๋เหนียงได้อย่างไร แต่หากจำไม่ผิดสุราที่ภรรยาแสนดีของเขานำเข้ามาให้คงมีบางสิ่งผิดปกติไปกระมัง มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องบ้านี่ได้อย่างไรกัน แต่ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าเป็นฝีมือของนาง แต่ก็หาหลักฐานมิได้ จะเอาเรื่องนั่นหรือ หึ..ก็แค่สตรีผู้หนึ่ง สมน้ำหน้าก็แต่นาง คงหวังว่าช่วยผู้อื่นเล่นงานเขาแล้ว นางจะได้อยู่กับคนรักหรือ หึ!!..เป็นอย่างไร สุดท้ายคนเหล่านั้นก็หวังสังหารนางเพื่อปิดปาก 

จ้าวลี่หลินมิได้รู้ถึงความคิดของชายหนุ่ม นางรู้แค่เพียงว่าคนที่ติดค้างเขาคือร่างเก่านี้ มิใช่นาง!!..แต่กระนั้นนางเข้ามาอาศัยร่างกายนี้อยู่จะนิ่งเฉยได้เช่นไร สิ่งใดทำได้นางก็ต้องทำไปก่อน และที่สำคัญ...นางไม่มีทางไป นอกจากติดตามเขาแล้ว นางจะไปที่ใดได้อีก ลู่ฮูหยินไม่ปล่อยนางแน่ ดูจากที่ส่งคนมาสังหารนางนั่นปะไร หากไม่กอดขาทองคำนี้ไว้ ลมหายใจนี้ก็คงจบสิ้นแล้ว จะว่าไปแล้วที่ร่างเดิมรวมทั้งนางรอดพ้นจากการไล่ล่ามาได้ ก็เพราะมีลู่ชุนที่ปกป้องทั้งสิ้น นางจะยอมจากไปพบเจอความตายหรือ ฝันไปเถอะ..

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนพิเศษ 2 คลอดน้อง

    ตอนพิเศษ 2 คลอดน้อง "อันอันลูกต้องเอาไปล้างก่อนแล้วจึงจะกินได้""ไม่ทันแล้วขอรับลูกกัดมันไปแล้ว" จ้าวลี่หลินส่ายหน้าพลางมองผลซีหงซื่อ[1] สีแดงสด ผลขนาดเท่ากำปั้น ที่อยู่คาปากของบุตรชาย นางยื่นมือหมายจะดึงมันออกมาทว่าเด็กชายกลับหลบ"ท่านแม่ลูกใช้เสื้อเช็ดแล้วขอรับ ท่านพ่อบอกว่าเกิดเป็นบุรุษจะทำตัวเหมือนสตรีได้อย่างไร มีครั้งใดบ้างที่ทหารยามออกรบจะได้กินของดี ๆ ต่อให้ตกพื้นคลุกฝุ่นคลุกดิน ก็ต้องกินประทังชีวิต แล้วซีหงซื่อของลูกนับเป็นอะไรได้ เพียงแค่ไม่ได้ล้างก่อน กินได้สบายมาก""พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าอยากเป็นทหารเช่นเดียวกับบิดา" "โอ้ว..ลูกไม่ถนัดการใช้แรงงานเช่นเดียวกับพี่ชายและท่านพ่อหรอก ลูกขอเป็นกุนซือวางแผนการรบให้พี่ชายดีกว่า""เช่นนั้นแม่ก็ต้องรบกวนท่านกุนซือมาช่วยเก็บผักให้เสร็จก่อนเจ้าค่ะ เอ้านี่รับไป แม่จะพาน้องไปนอนแล้ว" ลู่หย่งฉือรับตะกร้ามาถือไว้ เขามองมารดาที่เดินท้องโตออกจากสวนผัก ทว่ายังไม่ทันได้ออกจากสวนผัก ก็เห็นท่านแม่เซถอยหลัง นางนั่งคุกเข่าลงที่พื้น "ท่านแม่เป็นอะไรหรือขอรับ เหตุใดจึง...." ดวงตากลมมองมารดาของตนที่นั่งยองอยู่บนพื้นแล้วกวาดตาไปรอบตัวด้วยความระว

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนพิเศษ 1 เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว

    ตอนพิเศษ 1 เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวจ้าวลี่หลินยืนมองแปลงผักที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ แทบจะกินภูเขาทั้งลูก และโรงผลิตน้ำพริกเผา นอกจากนั้นยังมีโรงผลิตผักอบกรอบที่นางเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา และมีสวนใบชาที่นางปลูกเอาไว้และนำมาผลิตเป็นใบชาอีกด้วย สินค้าเหล่านั้นเป็นสินค้าขึ้นชื่อของเมืองกานโจว ทุกปีนางจะเลือกของที่ดีที่สุดส่งเข้าวังหลวงก่อนเสมอ และที่เหลือก็จะเก็บเอาไปขายแปลงผักและผักอบกรอบนั้น มิได้เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว นางทำการค้าแบบยุคปัจจุบัน สร้างกลุ่มการค้าภรรยาทหารขึ้นมา แบ่งให้ซื้อหุ้นในจำนวนหนึ่ง แต่นางก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด ตั้งชื่อสมาคมการค้าฮูหยินกานโจว หลังจากที่ตั้งสมาคมขึ้นมาแล้ว นางก็จ้างลูกจ้างที่เป็นชาวบ้านในเมืองกานโจวก่อนเป็นกลุ่มแรก จ้าวลี่หลินสอนขั้นตอนการปลูกผัก ทำปุ๋ย และการอบผักผลไม้เองทุกขั้นตอน ใช้เวลาเพียงไม่นาน สมาคมการค้าฮูหยินกานโจวก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้น"หลินหลินเจ้าไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยจนเกินไป มิใช่ว่าข้าจะหาเงินให้เจ้าไม่ได้เสียเมื่อไร ทุกวันนี้เบี้ยหวัดรายเดือน เงินภาษีห้าหัวเมืองหลักส่งเข้าหลวงแล้ว ที่เหลือข้าก็ให้เจ้าทั้งหมด เจ้ายัง

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 51 คุกเข่าให้เจ้าตลอดไป จบ

    ตอนที่ 51 คุกเข่าให้เจ้าตลอดไป จบรถม้าเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงช้า ๆ เรื่องที่ควรทำก็ทำเสร็จสิ้นแล้ว หวังอี๋เหนียงสารภาพหมดทุกอย่าง ว่าครั้งนั้นนางมิได้ร่วมหลับนอนกับลู่ชุน เขาถูกวางยาและนำมาส่งที่ห้องนาง ฮูหยินใหญ่บังคับให้นางแสร้งร้องไห้ใส่ความ นางไม่มีทางเลือกจึงได้รับปากทำเช่นนั้น ถึงแม้จ้าวลี่หลินคนเดิมเองก็เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่รังแกสามีของนาง ทว่าสตรีผู้นั้นก็ตายไปแล้ว ก็ให้จบกันไปแค่นี้ "ท่านแม่พวกเราจะไปที่กานโจวหรือขอรับ ท่านพ่อบอกว่าพวกเราจะอยู่ที่นั่นตลอดไป""ใช่แล้ว..ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้ท่านพ่อเฝ้าประจำที่กานโจว เป็นแม่ทัพใหญ่ดูแลหัวเมืองทางเหนือทั้งห้าหัวเมือง พวกเราจะย้ายไปอยู่นั่นตลอดไป""เช่นนั้นหยวนหยวนก็จะเป็นแม่ทัพเหมือนท่านพ่อ" ลู่หย่งเล่อตบหน้าอกตนเองเสียงดัง เขาอยากเป็นทหาร อยากแข็งแกร่งจะได้ปกป้องแม่กับน้อง ทว่าลู่หย่งฉือกลับส่ายหน้าเบ้ปาก จ้าวลี่หลินเห็นดังนั้นก็ยกคิ้วขึ้น นางอุ้มบุตรชายคนเล็กมานั่งบนตัก พลางจุมพิตไปที่แก้มกลม ๆ อย่างเต็มแรง"อันอันเล่าอยากเป็นแม่ทัพหรือไม่" "ไม่ อันอันชอบหนังสือ" "หืม..อันอันน้อยของแม่ชอบเรียนหนังสือหรอกหรือ ไหนดูสิเขีย

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 50 ความจริงเปิดเผย

    ตอนที่ 50 ความจริงเปิดเผย"กรี๊ด..นังจิ้งจอก..นั่งชั่ว..จ้าวลี่หลินนังสารเลว กล้าดีอย่างไรถึงมายุ่งกับสามีข้า สามีเจ้าไม่มีหรือ หรือว่าผู้เดียวมันไม่พอต่อความร่านราคะของเจ้า" เสียงก่นด่าดังออกจากในห้อง เรือนท้ายจวนที่เคยสงบเงียบยามนี้วุ่นวายราวกับตลาดยามเช้า "ตบปากนาง!!.." เสียงเข้มตวาดดังมาจากทางหน้าประตู ลู่ชุนเดินเข้ามาพร้อมกับท่านป๋อบิดาตนเอง ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงแหลมที่กำลังด่าทอภรรยาของเขาอยู่ บ่าวรับใช้เห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็พากันหลีกทางให้ หูเทียนมิ่งเดินหน้าเข้าไปตวัดฝ่ามือตบลงที่ริมฝีปากของฉินซื่อภรรยาลู่จั่นเต็มแรง นางถุยเลือดปนซี่ฟันออกมา พลางกรีดร้องดังลั่น กระโจนเข้าใส่พ่อบ้านหูอย่างบ้าคลั่ง"ไอ้ชั่ว!!..ไอ้บ่าวชั่วกล้าดีอย่างไร ข้าเป็นฮูหยินซื่อจื่อ บ่าวชั่วเช่นเจ้ากล้าตบข้าหรือ""โทษฐานที่ท่านดูหมิ่นฮูหยินแม่ทัพใหญ่ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" "หึ..ฮูหยินแม่ทัพหรือ ก็แค่นังจิ้งจอกร่านราคะผู้หนึ่ง ไปเบิกตาดูสภาพนางเสียก่อน ป่านนี้มันยังไม่มีแรงเหลือลุกขึ้นมาจากตั่งเลยด้วยซ้ำ" ฉินซื่อชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ในห้อง ม่านมุ้งปิดบังร่างชายหญิงที่นอนกอดก่ายกัน

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 49 คืนสนอง

    ตอนที่ 49 คืนสนอง"ขออภัยเจ้าค่ะบ่าวเดินไม่ระวังฮูหยินสามโปรดลงโทษ" จ้าวลี่หลินแค่นยิ้มออกมา นางมองสาวใช้ที่ชนนางและล้มลงไปกองกับพื้น ครั้นเห็นนางหยุดมอง สาวใช้ผู้นั้นก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะจนหน้าผากบวมแดง เหมือนกับว่ามิได้ตั้งใจที่จะชน จ้าวลี่หลินย่อมเล่นละครฉากนี้ด้วยกัน"นังบ่าวชั่วเดินอย่างไร!!..ไม่มีตาหรือ กินดีหมีหัวใจเสือมาจากที่ใดถึงกล้าชนฮูหยินเก้ามิ่งเช่นข้า จื่อรั่วตบปากนาง" จื่อรั่วได้ยินคำสั่งก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก นางรีบเงยหน้ามองจ้าวลี่หลินพร้อมทั้งเบิกตาขึ้น "ยังไม่ทำตามที่ข้าบอกอีก หรืออยากให้ข้าตบเจ้าด้วยอีกคน โง่เขลาเช่นนี้จะรับใช้ฮูหยินเก้ามิ่งอย่างข้าได้เช่นไร ตบปากนาง!!.." จื่อรั่วไม่กล้าชักช้าอีก ก้าวขาขึ้นไปตวัดฝ่ามือฟาดลงไปบนแก้มของสาวใช้ผู้นั้นเต็มแรง "ฮูหยินสามบ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ไว้ชีวิตบ่าวด้วย" นางร้องโหยหวนออกมา พร้อมกับโลหิตที่ไหลออกจากมุมปาก ไม่กล้าดิ้นหนี ทำได้เพียงส่งเสียงร้องขอชีวิตเท่านั้น จ้าวลี่หลินแสยะยิ้มเชิดปลายคางขึ้น สั่งให้จื่อรั่วหยุดมือและเดินจากไป ปล่อยให้สาวใช้ผู้นั้นนอนฟุบหน้าที่พื้น ทว่าอีกด้านหนึ่งหลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากนี้ มีเงาร่างของ

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 48 แผนการของฮูหยินใหญ่

    ตอนที่ 48 แผนการของฮูหยินใหญ่ลู่ชุนอึดอัดเป็นอย่างมาก เขาเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ ยิ่งเห็นท่านย่าที่เมื่อก่อนไม่เคยใส่ใจเขาแม้แต่น้อยบัดนี้พยายามเอาอกเอาใจ เรียกบุตรชายทั้งสองไปนั่งเล่นเรือนตนเองบ่อย ๆ บางวันยังรั้งให้ทั้งคู่นอนด้วย เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าช่างเสแสร้งยิ่งนัก ยิ่งฮูหยินใหญ่ก็เช่นกัน ต่อหน้าทำดีทว่าลับหลังยิ่งกว่าอสรพิษ นี่คงยังไม่รู้กระมังว่าหายนะกำลังจะมาเยือน คิดว่าพี่ชายนางถูกจับกุมแล้วคงจะถูกเพียงถอดยศเช่นเดียวกับเขากระมัง หึ..สิ่งที่โหลฮันได้รับมันหนักหนายิ่งกว่าเขาเสียอีก และสิ่งที่ลู่ชุนคิดก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องของฮูหยินใหญ่ดังลั่นจวน นางสั่งให้สาวใช้คนสนิทมาตามเขาและภรรยาที่เรือน แต่เหตุใดเขาจะต้องไปด้วยเล่า"พวกเราไปดูสักหน่อยเถอะ ถึงอย่างไรก็ยังต้องพักที่นี่อีกหลายเดือน" จ้าวลี่หลินวางหวีไม้ลงบนโต๊ะ นางหันหน้ามามองสามีตนเอง หลังจากไล่สาวใช้ผู้นั้นออกไป ลู่ชุนก็นั่งเช็ดกระบี่อยู่บนเก้าอี้ ไม่แม้แต่จะสนใจอันใดอีก ผิดกับผู้เป็นภรรยาที่ยังอยากรู้นัก ว่าฮูหยินโหลซื่อต้องการทำสิ่งใด "หากเจ้าไม่รำคาญใจเช่นนั้นพวกเราก็ไปดูกันเสียหน่อยก็ได้" ลู่ชุนเก็บกระ

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 8 ห้องอาบน้ำของจ้าวลี่หลิน

    ตอนที่ 8 ห้องอาบน้ำของจ้าวลี่หลินลู่ชุนแจกถุงใส่เงินให้กับชาวบ้านที่มาช่วยงานจนครบ ถึงแม้เงินจะไม่มากแต่ชาวบ้านที่ไม่ค่อยได้จับเงินก้อนตำลึงก็ดีใจกันเป็นอย่างมาก บ้านหลังเล็กของสกุลลู่ก็เสร็จสิ้นเสียที จ้าวลี่หลินขนของที่อยู่บนเกวียนเข้ามาเก็บข้างใน นางนำเสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งคู่เก็บเข้าไปในตู้ ตู้

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 7 ซักผ้า

    ตอนที่ 7 ซักผ้าจ้าวลี่หลินก้มหน้าก้มตาซักเสื้อผ้า นางใช้ไม้ที่เตรียมมาทุบลงไปบนตัวผ้า จากนั้นก็นำลงไปขยี้ในแม่น้ำ เสื้อผ้ามีไม่เยอะเท่าไร เพราะปกติแล้วนางก็จะนำมาซักสองวันครั้ง หญิงสาวหยิบกางเกงตัวในสีขาวขึ้นมาขยี้ อยู่ ๆ ใบหน้าหวานก็แดงซ่าน ถึงแม้จะรู้ว่ากางเกงชั้นในของยุคนี้ไม่โป๊เหมือนในยุคปัจจ

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 6 ท่านอย่าเข้าใจผิด

    ตอนที่ 6 ท่านอย่าเข้าใจผิดหลังจากที่ลู่ชุนพาจ้าวลี่หลินมาอยู่ที่หมู่บ้านอู่ยวน ในทุก ๆ วันชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาช่วยพวกนางทำบ้าน และจ้าวลี่หลินก็รับหน้าที่ทำอาหารให้กับทุกคน ก็ในเมื่อเขามาช่วยพวกนางสร้างบ้านแล้ว จะต้องให้ลำบากกลับไปกินอาหารที่บ้านตนเองได้อย่างไร "อาหลินวันน

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน

    ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน หลังจากเดินทางมานานนับเดือนในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงที่หมายเสียที เสี่ยวไป๋ก้าวเท้าไปหยุดในที่รกร้างแห่งหนึ่ง ต้นเถาจื่อ[1] ยังพอมีร่มเงาให้ได้หลบแดดอยู่บ้าง นับว่าเจ้าม้าดำนั่นรู้ความยิ่งนักมันหยุดลงที่ใต้ต้นไม้ พลางก้มหน้าเล็มกินหญ้าที่ขึ้นเกือบถึงหัวเข่า หลังต้นเถาจ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status