LOGINม้าลากเกวียนหยุดลงตรงป่าข้างทางพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำจนแทบจะลาลับขอบฟ้า ลู่ชุนโดดลงจากเกวียนลากไปใต้ต้นไม้ปล่อยให้ม้ากินหญ้าอ่อน ๆ ตรงนั้น เขามิได้ปลดเกวียนออกจากตัวม้าเพราะถึงอย่างไรก็ต้องมัดเข้าไปใหม่อยู่ดี ชายหนุ่มถือถังน้ำเดินหายไปทางด้านหลัง จ้าวลี่หลินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ลงไปข้างล่าง เกวียนกับรถม้าย่อมแตกต่างกัน ความสะดวกสบายก็ไม่เหมือนกันเป็นธรรมดา
นางนั่งเหม่อมองไปยังท้องฟ้า เหล่านกน้อยบินผ่านหน้า พวกมันคงกำลังกลับรังของตนเอง แล้วนางเล่า!!.นางกำลังจะไปที่ใดกัน แล้วที่ไหนถึงจะเป็นรังของตนเอง เสียงม้าร้องปลุกหญิงสาวให้หลุดจากภวังค์ ลู่ชุนกลับมาแล้ว เขายกถังน้ำมาตั้งตรงหน้าม้าสีดำ เมื่อสักครู่เขาคงไปตักน้ำมาให้ม้ากระมัง นางเหม่อมองเขาอยู่นานเท่าใดไม่รู้ จนกระทั่งร่างกำยำรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง เขาจึงหันกลับมาทั้งสีหน้าและแววตาไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"ยังจะนั่งอยู่อีก ไม่ลุกขึ้นมาหุงหาอาหารเล่า จะรอให้ใครทำให้เจ้ากัน"
"ให้ข้าทำอาหารหรือ" จ้าวลี่หลินชี้นิ้วมาที่ใบหน้าตนเอง ลู่ชุนแค่นยิ้มหยันมิใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านางทำอาหารไม่เป็น สตรีแพศยาอย่างนาง จะทำสิ่งใดเป็นนอกจากยั่วบุรุษไปวัน ๆ ครั้นเห็นนางไม่ยอมลงมาเสียทีเขาก็ยิ่งรังเกียจนางมากยิ่งขึ้น
"หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด หรือว่าจะให้เสี่ยวไป๋ทำให้กิน"
"เสี่ยวไป๋..ผู้ใดกันที่นี่มีท่านกับข้า แล้วจะมีเสี่ยวไป๋มาจากไหน หรือท่านนัดผู้ใดไว้หรือ" ตั้งแต่ออกจากจวนสกุลลู่ ลู่ชุนก็ไม่ได้ให้ผู้ใดติดตามมาด้วยสักคน ข้างกายเขามีบ่าวที่ซื่อสัตย์เสียที่ไหน ล้วนเป็นคนของฮูหยินใหญ่ทั้งสิ้น แล้วยามที่ออกมาก็มีเพียงนางที่เป็นภรรยากับเขาผู้เป็นสามี จะมีเสี่ยวไป๋อันใดที่ไหนกัน
ครั้นได้ยินคำถามของจ้าวลี่หลิน ชายหนุ่มก็หันมายกมือขึ้นไปลูบบนหัวอาชาสีดำ มันเงยหน้าขึ้นมามองนาง ก่อนจะพ่นลมหายใจดังฟืด..เหมือนกับว่าฟังที่นางกับลู่ชุนพูดกันเข้าใจอย่างนั้น
"เสี่ยวไป๋ก็อาชาย่ำสวรรค์ของข้านี่อย่างไร"
"ม้าของท่านมิใช่สีดำหรือ สีดำเหตุใดชื่อเสี่ยวไป๋ หรือว่าท่านตาบอดสี มองสีขาวกับสีดำไม่ออก" เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าม้าสีดำ เจ้าคนบ้านี่กลับตั้งชื่อให้ว่าเสี่ยวไป๋ พิลึกเหลือเกิน ยิ่งนางพูดออกมาเช่นนี้ เจ้าม้าบ้านั่นก็เหมือนจะไม่พอใจ มันตะกุยขาหน้าขึ้นร้องเสียงดัง นางที่นั่งบนเกวียนถูกกระชากจนล้มก้นกระแทกลงไปที่พื้น เจ็บจนน้ำตาแทบไหล บ้า!!..บ้าทั้งม้าทั้งเจ้าของมัน
"เจ้าน่ะสิตาบอด มิเห็นหรือว่าดวงตาเสี่ยวไป๋ขาวราวไข่มุก ทั้งกระจ่างเหมือนจันทรา ใต้หล้านี้จะหาอาชาที่สง่างามเหมือนเสี่ยวไป๋ไม่มีแล้ว" ทั้งคนและม้าหันไปมองหน้ากัน ใบหน้าดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก เจ้าเสี่ยวไป๋นั่นก็เอียงใบหน้าถูไถกับฝ่ามือใหญ่ ร้องฮี่ ๆ คล้ายออดอ้อน ใช่!!..เจ้าม้าดำนี่มันกำลังออดอ้อน ช่างประหลาดนัก
"อย่ามัวพูดมากเบาปัญญาอยู่ ลงมาปรุงอาหารให้ข้าได้แล้ว" จ้าวลี่หลินหมดคำจะเอ่ย นางรื้อหม้อและข้าวสารที่จัดเตรียมเอาไว้บนเกวียนออกมา หยิบเนื้อแห้งหนึ่งพวง พร้อมทั้งเครื่องปรุงรสใส่ตะกร้าแล้วกระโดดลงจากเกวียนอย่างคล่องแคล่ว
ลู่ชุนมิได้หวังว่านางจะทำเป็น แต่กระนั้นเมื่อเห็นท่าทางแข็งขันของนางก็อดจะแปลกใจมิได้ ครั้นเห็นนางกระโดดลงมายืนบนพื้นได้แต่ก็เซถอยหลังไป คิ้วเรียวของนางขมวดขึ้นพร้อมกับมือที่ยกกุมหน้าท้อง ตนเอง เสียงร้องครางแผ่วเบาดังออกมาจากริมฝีปากสีซีด สมน้ำหน้าช่างไม่รู้จักประมาณตนเอง นางบาดเจ็บอยู่มิใช่หรือ ทำตัวอวดเก่งกระโดดลงมาได้อย่างไรกัน ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา ไม่สนใจสตรีนางนั้นอีก เขาหันไปเตรียมก่อกองไฟ และหาหญ้าแห้งมากองเอาไว้เป็นที่นอนคืนนี้ เสี่ยวไป๋กินหญ้าเสร็จมันก็ทิ้งตัวลงนอนใต้ต้นไม้ ไม่ได้สนใจผู้เป็นเจ้าของอีก
กลิ่นโจ๊กเนื้อโชยเข้าจมูกบุรุษที่นั่งหลับตาใต้ต้นไม้ เขาสูดดมเข้าไปพร้อมกับท้องที่เริ่มส่งเสียงประท้วงเบา ๆ จ้าวลี่หลินยิ้มหวานออกมา นางตักโจ๊กชามใหญ่ส่งให้เขา พร้อมกับผักหมักเกลือจานหนึ่ง ลู่ชุนย่อมไม่ปฏิเสธของกินอยู่แล้ว เขารับมาทว่าใบหน้าก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ
"ข้าต้มโจ๊กใส่เนื้อแห้ง ส่วนผักโขมหมักเกลือนั่น..รสชาติยังไม่เข้ากันสักเท่าไร ข้าเพิ่งเข้าไปเก็บเมื่อสักครู่ ท่านลองกินดู" อ้อ..ที่นางเดินเข้าป่าไปเมื่อสักครู่ก็เพื่อไปเก็บผักนี่มาหรอกหรือ เขาก็นึกว่านางจะไปปลดเบาเสียอีก
"เพียงแค่เติมให้เต็มท้องจะรสชาติเช่นไรหาได้สำคัญไม่ ยามที่ข้าออกรบแม้กระทั่งเปลือกไม้ก็ยังกินมาแล้ว" จ้าวลี่หลินเม้มปากขึ้น นางมิใช่คนในภพนี้มิอาจรับรู้ได้ถึงความลำบากของเขา แต่กระนั้นก็ไม่ใช่ว่านางจะไม่เรียนรู้ประวัติศาสตร์ และยิ่งนิยายที่นางรีวิวแต่ละเรื่อง ก็บรรยายถึงความยากไร้ของคนในอดีตได้เป็นอย่างดี
"หากวันหน้าท่านอยากกินสิ่งใด ขอเพียงบอกข้าย่อมยินดีทำให้ท่าน"
"หึ..ข้าไม่บังอาจรับความหวังดีจากเจ้า ครั้งหน้าข้าอาจไม่ได้ตื่นมาในห้องหวังอี๋เหนียง แต่คงตื่นมาในเล้าหมูกระมัง" ไม่ใช่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดสิ่งใดขึ้น เหตุที่เขาถูกไล่ออกจากจวนก็เพราะว่า เขาตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงของหวังอี๋เหนียง อนุคนโปรดของบิดา
ลู่ชุนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองไปนอนกับอี๋เหนียงได้อย่างไร แต่หากจำไม่ผิดสุราที่ภรรยาแสนดีของเขานำเข้ามาให้คงมีบางสิ่งผิดปกติไปกระมัง มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องบ้านี่ได้อย่างไรกัน แต่ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าเป็นฝีมือของนาง แต่ก็หาหลักฐานมิได้ จะเอาเรื่องนั่นหรือ หึ..ก็แค่สตรีผู้หนึ่ง สมน้ำหน้าก็แต่นาง คงหวังว่าช่วยผู้อื่นเล่นงานเขาแล้ว นางจะได้อยู่กับคนรักหรือ หึ!!..เป็นอย่างไร สุดท้ายคนเหล่านั้นก็หวังสังหารนางเพื่อปิดปาก
จ้าวลี่หลินมิได้รู้ถึงความคิดของชายหนุ่ม นางรู้แค่เพียงว่าคนที่ติดค้างเขาคือร่างเก่านี้ มิใช่นาง!!..แต่กระนั้นนางเข้ามาอาศัยร่างกายนี้อยู่จะนิ่งเฉยได้เช่นไร สิ่งใดทำได้นางก็ต้องทำไปก่อน และที่สำคัญ...นางไม่มีทางไป นอกจากติดตามเขาแล้ว นางจะไปที่ใดได้อีก ลู่ฮูหยินไม่ปล่อยนางแน่ ดูจากที่ส่งคนมาสังหารนางนั่นปะไร หากไม่กอดขาทองคำนี้ไว้ ลมหายใจนี้ก็คงจบสิ้นแล้ว จะว่าไปแล้วที่ร่างเดิมรวมทั้งนางรอดพ้นจากการไล่ล่ามาได้ ก็เพราะมีลู่ชุนที่ปกป้องทั้งสิ้น นางจะยอมจากไปพบเจอความตายหรือ ฝันไปเถอะ..
ตอนพิเศษ 2 คลอดน้อง "อันอันลูกต้องเอาไปล้างก่อนแล้วจึงจะกินได้""ไม่ทันแล้วขอรับลูกกัดมันไปแล้ว" จ้าวลี่หลินส่ายหน้าพลางมองผลซีหงซื่อ[1] สีแดงสด ผลขนาดเท่ากำปั้น ที่อยู่คาปากของบุตรชาย นางยื่นมือหมายจะดึงมันออกมาทว่าเด็กชายกลับหลบ"ท่านแม่ลูกใช้เสื้อเช็ดแล้วขอรับ ท่านพ่อบอกว่าเกิดเป็นบุรุษจะทำตัวเหมือนสตรีได้อย่างไร มีครั้งใดบ้างที่ทหารยามออกรบจะได้กินของดี ๆ ต่อให้ตกพื้นคลุกฝุ่นคลุกดิน ก็ต้องกินประทังชีวิต แล้วซีหงซื่อของลูกนับเป็นอะไรได้ เพียงแค่ไม่ได้ล้างก่อน กินได้สบายมาก""พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าอยากเป็นทหารเช่นเดียวกับบิดา" "โอ้ว..ลูกไม่ถนัดการใช้แรงงานเช่นเดียวกับพี่ชายและท่านพ่อหรอก ลูกขอเป็นกุนซือวางแผนการรบให้พี่ชายดีกว่า""เช่นนั้นแม่ก็ต้องรบกวนท่านกุนซือมาช่วยเก็บผักให้เสร็จก่อนเจ้าค่ะ เอ้านี่รับไป แม่จะพาน้องไปนอนแล้ว" ลู่หย่งฉือรับตะกร้ามาถือไว้ เขามองมารดาที่เดินท้องโตออกจากสวนผัก ทว่ายังไม่ทันได้ออกจากสวนผัก ก็เห็นท่านแม่เซถอยหลัง นางนั่งคุกเข่าลงที่พื้น "ท่านแม่เป็นอะไรหรือขอรับ เหตุใดจึง...." ดวงตากลมมองมารดาของตนที่นั่งยองอยู่บนพื้นแล้วกวาดตาไปรอบตัวด้วยความระว
ตอนพิเศษ 1 เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวจ้าวลี่หลินยืนมองแปลงผักที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ แทบจะกินภูเขาทั้งลูก และโรงผลิตน้ำพริกเผา นอกจากนั้นยังมีโรงผลิตผักอบกรอบที่นางเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา และมีสวนใบชาที่นางปลูกเอาไว้และนำมาผลิตเป็นใบชาอีกด้วย สินค้าเหล่านั้นเป็นสินค้าขึ้นชื่อของเมืองกานโจว ทุกปีนางจะเลือกของที่ดีที่สุดส่งเข้าวังหลวงก่อนเสมอ และที่เหลือก็จะเก็บเอาไปขายแปลงผักและผักอบกรอบนั้น มิได้เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว นางทำการค้าแบบยุคปัจจุบัน สร้างกลุ่มการค้าภรรยาทหารขึ้นมา แบ่งให้ซื้อหุ้นในจำนวนหนึ่ง แต่นางก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด ตั้งชื่อสมาคมการค้าฮูหยินกานโจว หลังจากที่ตั้งสมาคมขึ้นมาแล้ว นางก็จ้างลูกจ้างที่เป็นชาวบ้านในเมืองกานโจวก่อนเป็นกลุ่มแรก จ้าวลี่หลินสอนขั้นตอนการปลูกผัก ทำปุ๋ย และการอบผักผลไม้เองทุกขั้นตอน ใช้เวลาเพียงไม่นาน สมาคมการค้าฮูหยินกานโจวก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้น"หลินหลินเจ้าไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยจนเกินไป มิใช่ว่าข้าจะหาเงินให้เจ้าไม่ได้เสียเมื่อไร ทุกวันนี้เบี้ยหวัดรายเดือน เงินภาษีห้าหัวเมืองหลักส่งเข้าหลวงแล้ว ที่เหลือข้าก็ให้เจ้าทั้งหมด เจ้ายัง
ตอนที่ 51 คุกเข่าให้เจ้าตลอดไป จบรถม้าเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงช้า ๆ เรื่องที่ควรทำก็ทำเสร็จสิ้นแล้ว หวังอี๋เหนียงสารภาพหมดทุกอย่าง ว่าครั้งนั้นนางมิได้ร่วมหลับนอนกับลู่ชุน เขาถูกวางยาและนำมาส่งที่ห้องนาง ฮูหยินใหญ่บังคับให้นางแสร้งร้องไห้ใส่ความ นางไม่มีทางเลือกจึงได้รับปากทำเช่นนั้น ถึงแม้จ้าวลี่หลินคนเดิมเองก็เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่รังแกสามีของนาง ทว่าสตรีผู้นั้นก็ตายไปแล้ว ก็ให้จบกันไปแค่นี้ "ท่านแม่พวกเราจะไปที่กานโจวหรือขอรับ ท่านพ่อบอกว่าพวกเราจะอยู่ที่นั่นตลอดไป""ใช่แล้ว..ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้ท่านพ่อเฝ้าประจำที่กานโจว เป็นแม่ทัพใหญ่ดูแลหัวเมืองทางเหนือทั้งห้าหัวเมือง พวกเราจะย้ายไปอยู่นั่นตลอดไป""เช่นนั้นหยวนหยวนก็จะเป็นแม่ทัพเหมือนท่านพ่อ" ลู่หย่งเล่อตบหน้าอกตนเองเสียงดัง เขาอยากเป็นทหาร อยากแข็งแกร่งจะได้ปกป้องแม่กับน้อง ทว่าลู่หย่งฉือกลับส่ายหน้าเบ้ปาก จ้าวลี่หลินเห็นดังนั้นก็ยกคิ้วขึ้น นางอุ้มบุตรชายคนเล็กมานั่งบนตัก พลางจุมพิตไปที่แก้มกลม ๆ อย่างเต็มแรง"อันอันเล่าอยากเป็นแม่ทัพหรือไม่" "ไม่ อันอันชอบหนังสือ" "หืม..อันอันน้อยของแม่ชอบเรียนหนังสือหรอกหรือ ไหนดูสิเขีย
ตอนที่ 50 ความจริงเปิดเผย"กรี๊ด..นังจิ้งจอก..นั่งชั่ว..จ้าวลี่หลินนังสารเลว กล้าดีอย่างไรถึงมายุ่งกับสามีข้า สามีเจ้าไม่มีหรือ หรือว่าผู้เดียวมันไม่พอต่อความร่านราคะของเจ้า" เสียงก่นด่าดังออกจากในห้อง เรือนท้ายจวนที่เคยสงบเงียบยามนี้วุ่นวายราวกับตลาดยามเช้า "ตบปากนาง!!.." เสียงเข้มตวาดดังมาจากทางหน้าประตู ลู่ชุนเดินเข้ามาพร้อมกับท่านป๋อบิดาตนเอง ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงแหลมที่กำลังด่าทอภรรยาของเขาอยู่ บ่าวรับใช้เห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็พากันหลีกทางให้ หูเทียนมิ่งเดินหน้าเข้าไปตวัดฝ่ามือตบลงที่ริมฝีปากของฉินซื่อภรรยาลู่จั่นเต็มแรง นางถุยเลือดปนซี่ฟันออกมา พลางกรีดร้องดังลั่น กระโจนเข้าใส่พ่อบ้านหูอย่างบ้าคลั่ง"ไอ้ชั่ว!!..ไอ้บ่าวชั่วกล้าดีอย่างไร ข้าเป็นฮูหยินซื่อจื่อ บ่าวชั่วเช่นเจ้ากล้าตบข้าหรือ""โทษฐานที่ท่านดูหมิ่นฮูหยินแม่ทัพใหญ่ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" "หึ..ฮูหยินแม่ทัพหรือ ก็แค่นังจิ้งจอกร่านราคะผู้หนึ่ง ไปเบิกตาดูสภาพนางเสียก่อน ป่านนี้มันยังไม่มีแรงเหลือลุกขึ้นมาจากตั่งเลยด้วยซ้ำ" ฉินซื่อชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ในห้อง ม่านมุ้งปิดบังร่างชายหญิงที่นอนกอดก่ายกัน
ตอนที่ 49 คืนสนอง"ขออภัยเจ้าค่ะบ่าวเดินไม่ระวังฮูหยินสามโปรดลงโทษ" จ้าวลี่หลินแค่นยิ้มออกมา นางมองสาวใช้ที่ชนนางและล้มลงไปกองกับพื้น ครั้นเห็นนางหยุดมอง สาวใช้ผู้นั้นก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะจนหน้าผากบวมแดง เหมือนกับว่ามิได้ตั้งใจที่จะชน จ้าวลี่หลินย่อมเล่นละครฉากนี้ด้วยกัน"นังบ่าวชั่วเดินอย่างไร!!..ไม่มีตาหรือ กินดีหมีหัวใจเสือมาจากที่ใดถึงกล้าชนฮูหยินเก้ามิ่งเช่นข้า จื่อรั่วตบปากนาง" จื่อรั่วได้ยินคำสั่งก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก นางรีบเงยหน้ามองจ้าวลี่หลินพร้อมทั้งเบิกตาขึ้น "ยังไม่ทำตามที่ข้าบอกอีก หรืออยากให้ข้าตบเจ้าด้วยอีกคน โง่เขลาเช่นนี้จะรับใช้ฮูหยินเก้ามิ่งอย่างข้าได้เช่นไร ตบปากนาง!!.." จื่อรั่วไม่กล้าชักช้าอีก ก้าวขาขึ้นไปตวัดฝ่ามือฟาดลงไปบนแก้มของสาวใช้ผู้นั้นเต็มแรง "ฮูหยินสามบ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ไว้ชีวิตบ่าวด้วย" นางร้องโหยหวนออกมา พร้อมกับโลหิตที่ไหลออกจากมุมปาก ไม่กล้าดิ้นหนี ทำได้เพียงส่งเสียงร้องขอชีวิตเท่านั้น จ้าวลี่หลินแสยะยิ้มเชิดปลายคางขึ้น สั่งให้จื่อรั่วหยุดมือและเดินจากไป ปล่อยให้สาวใช้ผู้นั้นนอนฟุบหน้าที่พื้น ทว่าอีกด้านหนึ่งหลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากนี้ มีเงาร่างของ
ตอนที่ 48 แผนการของฮูหยินใหญ่ลู่ชุนอึดอัดเป็นอย่างมาก เขาเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ ยิ่งเห็นท่านย่าที่เมื่อก่อนไม่เคยใส่ใจเขาแม้แต่น้อยบัดนี้พยายามเอาอกเอาใจ เรียกบุตรชายทั้งสองไปนั่งเล่นเรือนตนเองบ่อย ๆ บางวันยังรั้งให้ทั้งคู่นอนด้วย เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าช่างเสแสร้งยิ่งนัก ยิ่งฮูหยินใหญ่ก็เช่นกัน ต่อหน้าทำดีทว่าลับหลังยิ่งกว่าอสรพิษ นี่คงยังไม่รู้กระมังว่าหายนะกำลังจะมาเยือน คิดว่าพี่ชายนางถูกจับกุมแล้วคงจะถูกเพียงถอดยศเช่นเดียวกับเขากระมัง หึ..สิ่งที่โหลฮันได้รับมันหนักหนายิ่งกว่าเขาเสียอีก และสิ่งที่ลู่ชุนคิดก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องของฮูหยินใหญ่ดังลั่นจวน นางสั่งให้สาวใช้คนสนิทมาตามเขาและภรรยาที่เรือน แต่เหตุใดเขาจะต้องไปด้วยเล่า"พวกเราไปดูสักหน่อยเถอะ ถึงอย่างไรก็ยังต้องพักที่นี่อีกหลายเดือน" จ้าวลี่หลินวางหวีไม้ลงบนโต๊ะ นางหันหน้ามามองสามีตนเอง หลังจากไล่สาวใช้ผู้นั้นออกไป ลู่ชุนก็นั่งเช็ดกระบี่อยู่บนเก้าอี้ ไม่แม้แต่จะสนใจอันใดอีก ผิดกับผู้เป็นภรรยาที่ยังอยากรู้นัก ว่าฮูหยินโหลซื่อต้องการทำสิ่งใด "หากเจ้าไม่รำคาญใจเช่นนั้นพวกเราก็ไปดูกันเสียหน่อยก็ได้" ลู่ชุนเก็บกระ
ตอนที่ 21 ซื้อที่ดินเพิ่มในเมื่อลู่ชุนรับของกำนัลของภรรยามาแล้วทั้งคืน เช้าวันต่อมาเขาก็ไม่รอช้า หากรีบจัดการธุระให้นางเสร็จเร็วไวไม่แน่ว่า คืนนี้เขาอาจจะได้นอนมองหญิงงามควบขี่บนตัวเขาอีกก็ได้ "ท่านหัวหน้าหยางขอรับ" ลู่ชุนตะโกนเรียกผู้เฒ่าสกุลหยางอยู่หน้ารั้วบ้าน ป้าหยางชะโงกหน้าออกมาดู ครั้นเห็น
ตอนที่ 18 เก็บเกี่ยวผลผลิตรอบแรกลู่ชุนขึ้นเขาไปได้สามวันแล้ว ในช่วงสามวันนี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก วัน ๆ นางก็เอาแต่ก่อกวนเสี่ยวไป๋ ทะเลาะกับมันสักรอบสองรอบ จากนั้นก็ไปทำปุ๋ยหมักของนาง ตั้งแต่ที่ได้ฟังคำพูดของสามี นางก็เลิกคิดเรื่องมือวิเศษของนางไปเสีย เพราะนางลองใช้ชุบชีวิตหนูที่สามีหามา ปรากฏว่ามัน
ตอนที่ 13 ข้าหลับเจ้าจะเสียใจฮี่ ๆ ๆ เจ้าเสี่ยวไป๋ส่งเสียงเรียกร้องความสนใจขึ้นมา ลู่ชุนหันไปมองมันเล็กน้อย แต่กระนั้นเขาก็ยังคงหาบน้ำเข้าไปในบ้านเช่นเดิม คราวนี้เจ้าม้าตะกุยขาหน้าขึ้น ร้องฮี่ ๆ อย่างไม่พอใจ มันวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากคอก หมายจะเข้าไปหาเจ้าของมัน"เสี่ยวไป๋หยุดอยู่ตรงนั้น ข้ายกน้ำอาบใ
ตอนที่ 12 ปล่อยวางอดีตลู่ชุนปลดตะกร้าด้านหลังออก จ้าวลี่หลินรีบเข้ามายกประคองผ่อนน้ำหนักให้กับชายหนุ่ม ครั้นวางตะกร้าลงแล้ว นางก็เบิกตาขึ้น เนื้อสัตว์เต็มตะกร้าไปหมด ล้วนผ่านการชำแหละและทำการถนอมอาหารเอาไว้ทั้งนั้น "ข้าขึ้นเขาไปหลายวันหากปล่อยเนื้อทิ้งไว้คงจะเสียทิ้ง""ท่านช่างเก่งยิ่งนัก ทำเช่นน







