Masukทันทีที่ปลายปากกาของอาทิตย์ตวัดลงบนกระดาษตราครุฑ หมู่เมฆที่ตั้งเค้าดำทะมึนก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกัมปนาท ฟ้าร้องคำรามสลับกับแสงสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ห่าฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ทั้งที่กรมอุตุฯ ไม่ได้แจ้งเตือนภัยใดๆ
วาดเดือนลอบสบตากับอรชรด้วยความหวั่นใจ... นี่ต้องเป็นสัญญาณจากเบื้องบนตามที่พ่อหมอทักแน่ๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปผูกพันโชคชะตาเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ เพียงไม่นาน.. ฝนที่ตกหนักกลับซาเม็ดและหายวับไปราวกับสั่งได้ ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศปกติสุขเพื่อเริ่มพิธีสงฆ์เลี้ยงพระเสริมสิริมงคลในช่วงเช้า บ่ายแก่ๆ วันเดียวกัน พิธีเรียบง่ายสิ้นสุดลงพร้อมกับอิสรภาพของอาทิตย์ที่รีบพุ่งตัวออกจากบ้านมุ่งหน้าไปกับนักรบ "มึงว่ากูบ้าหรือเปล่าวะที่ยอมทำเรื่องพรรค์นี้" ชายหนุ่มถามขึ้นทำลายความเงียบในรถ "บ้าเรื่องอะไรล่ะ" "ก็เรื่องแต่งงานบ้าบอหน้าตั้งนี่ไง" เพราะเขาไม่จําเป็นต้องยอมแม่ขนาดนี้ก็ได้ แต่ทําไมเขาถึงยอม "เธอก็สวยน่ารักดีออกนะคุณอาทิตย์" นักรบหวนคิดถึงตอนที่นั่งทานข้าวกับวาดเดือนในครัว แววตาที่ซื่อตรงและรอยยิ้มบางๆ นั้นทำเอาเขายกยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว "มึงชอบแม่นั่นเหรอ?" อาทิตย์ถามแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ "มึงจะบ้าเหรอ.. นั่นเมียมึงนะ!" นักรบตอบกลับพลางพ่นลมหายใจออกยาวๆ เมื่อไม่มีคนนอก ทั้งคู่ก็คุยกันเหมือนเพื่อนสมัยเรียน "หึ.. แม่กูก็แค่บ้าไปชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ เดี๋ยวก็หาย" อาทิตย์แค่นยิ้ม เขาไม่คิดจะจริงจังกับวาดเดือนอยู่แล้ว ที่ยอมเดินตามน้ำก็เพราะกลัวหุ้นจะดิ่งไปมากกว่านี้และตัดรำคาญมารดา "มึงพูดแบบนี้กูสงสารผู้หญิงว่ะ" "ถ้ามึงสงสาร.. มึงก็รอไปก่อน ไม่นานหรอกเดี๋ยวกู ก็เขี่ยทิ้ง" นักรบได้แต่เงียบไป แววตาอมทุกข์ของวาดเดือนทำให้เขารู้สึกเห็นใจเธอมากกว่าที่ควรจะเป็น >>{"ว่าไง.."} อาทิตย์กดรับสายลูกน้องที่โทรเข้ามารายงานเรื่องสำคัญ >>{"รอให้แดดออก หายชื้นก่อนมึงค่อยจัดการเผามันให้เรียบ"} วันนี้เดิมทีเขาตั้งใจจะเผาสำนักหมอโชติไล่ที่ แต่ติดตรงฝนที่ตกลงมาทำให้แผนการต้องเลื่อนออกไป "วันนี้เซ็งว่ะ ไปแดกเหล้ากันดีกว่า" ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม [บาร์ประจำ] "นึกว่าวันนี้คุณอาทิตย์จะไม่มาเสียแล้ว" เจนนี่สาวนั่งดริงก์คนโปรดรีบผละจากแขกคนอื่นตรงเข้ามากอดออเซาะ สายตาของอาทิตย์มองไปดู โต๊ะที่เจนนี่เพิ่งผละออกมา "ถ้าคุณไม่อยากให้เจนนี่รับแขกคนอื่น คุณก็รับเลี้ยงเจนนี่สิคะ" มือเรียวซนลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งและเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสเป้ากางเกงอย่างยั่วยวน อาทิตย์ปล่อยให้เธอทำตามใจชอบพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากอย่างต่อเนื่องจนความเมามายเริ่มครอบงำสติ "ทำไมมึงไม่ดื่มกับกูเลยวะนักรบ!" "ผมต้องขับรถครับคุณอาทิตย์ ดื่มไม่ได้" นักรบตอบเสียงเรียบพลางมองเจ้านายด้วยความระอา จนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนของคืนเข้าหอ แกร่ก! ประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เดินโซเซเข้ามา "คุณ.. ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ เหม็นเหล้ามากเลย" วาดเดือนที่งีบหลับไปตื่นขึ้นเพราะเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของเขา "น้องเจนนี่จ๋าาา.." มือหนายื่นไปลูบแก้มนวลเบาๆ "ทำไมหน้าน้องไม่เหมือนเดิมล่ะจ๊ะ สงสัยพี่จะเมาหนักไปหน่อย" เขายิ้มกริ่ม พูดเองเออเองเสร็จสรรพ "รู้ตัวว่าเมาก็ดีแล้วค่ะ ไปอาบน้ำเถอะ" วาดเดือนบอกเสียงเรียบ เธอไม่ได้โกรธที่เขาเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่น เพราะรู้ดีว่าเขาคงเพิ่งไปหาความสุขนอกบ้านมา "แต่น้องชอบตอนพี่ไม่อาบน้ำมากกว่าไม่ใช่เหรอ.." ไม่พูดเปล่าอาทิตย์โน้มใบหน้าเข้าหาพลางกดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน วาดเดือนปล่อยให้เขาทำตามใจแม้จะเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์จนแทบสำลัก ในใจคิดเพียงว่าถ้าเขาได้สัมผัสเธอ เขาอาจจะรู้ตัวว่านี่ไม่ใช่เจนนี่แล้วหยุดลง แต่เปล่าเลย มือหนาเริ่มซุกซนและบรรจงปลดกระดุมชุดนอนของเธอออกทีละเม็ดโดยไม่ยอมละริมฝีปากออกแม้แต่วินาทีเดียว.. 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่หลายวันต่อมา... ณ บ้านแม่ของวาดดาวและวาดเดือนบรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มจางหายไป เมื่อนักรบตัดสินใจพาวาดดาวกลับมาที่บ้านเพื่อกระชับความสัมพันธ์กับครอบครัว โดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าวันนี้วาดเดือนพี่สาวของเธอก็เดินทางมาด้วยทันทีที่เห็นหน้าพี่สาวจังๆ หลังจากไม่ได้เจอกันนาน วาดดาวถึงกับทำตัวไม่ถูก ใจหนึ่งก็ยังงอนเรื่องเก่าๆ แต่อีกใจก็ไม่อยากทำตัวเป็นเด็กขี้แยต่อหน้าสามี เธออยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอโตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว"มาทานข้าวกันสิลูก อาหารเสร็จพอดี" เสียงแม่เรียกขัดจังหวะความเงียบ วาดดาวที่นั่งประหม่าอยู่รีบลุกขึ้นหวังจะไปช่วยยกจานอาหารแต่จังหวะที่ก้าวขา เธอกลับรู้สึกขัดที่ช่วงล่างอย่างบอกไม่ถูก ร่างกายมันประท้วงความบอบช้ำจากการโดนสามีจอมหื่นเคี่ยวกรำหนักหน่วงติดต่อกันวันละไม่ต่ำกว่า 5-6 ครั้ง จนขาเรียวสั่นพั่บๆ แทบจะทรงตัวไม่อยู่"เดี๋ยวพี่ไปช่วยเองจ้าดาว.. นั่งพักเถอะ" นักรบรีบเข้ามาช้อนเอวประคองไว้ทันท่วงที เขารู้ดีแก่ใจว่าทำไมเมียเด็กถึงก้าวขาไม่ออก... ก็เด็กมันน่ารังแกขนาดนี้ ใครจะไปห้ามใจไหวล่ะจริงไหม?บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเริ่มอบอุ่นขึ้น"พี่ดีใจนะ
"มึงจะนอนในห้องนี้ได้ยังไง แล้วเมียกูจะนอนยังไง!" นักรบโวยวายใส่เพื่อนรักที่ตีมึนไม่ยอมออกจากห้อง"เรื่องของเมียมึงสิ! มึงไม่ให้กูนอนห้องนี้ แล้วจะให้กูนอนที่ไหน ก็บอกแล้วไงว่าห้องพักมันเต็มหมด!" อาทิตย์เถียงกลับอย่างไม่ลดละ"ให้ดาวไปนอนในรถก็ได้นะคะ" หญิงสาวที่นั่งฟังทั้งคู่ทะเลาะกันมาพักใหญ่เสนอขึ้นเบาๆ"ไม่ได้หรอกจ้ะดาว" นักรบรีบห้ามเสียงหลง"แหม... ทีพูดกับเมียมีจ๊ะมีจ๋า ทีเวลาพูดกับกูนี่เสียงยังกับจะกินหัว!" อาทิตย์เบรกเพื่อน"มึงอย่าสร้างประเด็น!" นักรบดักคอเพื่อนรักก่อนที่อาทิตย์จะหลุดปากพูดอะไรไม่เข้าท่าออกมา"กูแค่จะบอกว่า... เวลามึงพูดกับกูเนี่ย พูดเพราะๆ เหมือนพูดกับเมียมึงหน่อยได้ไหมล่ะ!" อาทิตย์แถสีข้างถลอกจนนักรบได้แต่ส่ายหัวสุดท้าย... ไม่มีใครยอมออกจากห้อง ดีที่ห้องพักนี้มีสองเตียง ถึงจะแคบไปหน่อยแต่ก็พอเบียดกันนอนได้ ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอาทิตย์ที่หลับปุ๋ยไปแล้ว เพราะเหนื่อยกับงานมาทั้งวันแปะ! เสียงมือเรียวฟาดลงบนแขนแกร่งของสามี เมื่อมือหนาเริ่มอยู่ไม่นิ่ง ล้วงเข้าไปใต้กางเกงชั้นในตัวบางของเธอ"มันหลับแล้วดาว..." นักรบกระซิบชิดใบหู แต่มื
"กลัวแม่ได้ยินค่ะ" วาดดาวกระซิบประท้วงเสียงแผ่วพลางมองไปที่ประตูห้องนอน ห้องทางซ้ายก็ห้องแม่ ทางขวาก็ห้องพี่สาวกับพี่เขย แถมตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอนจนบ้านเงียบกริบไปหมดแล้วด้วย "ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ ห้องนี้เก็บเสียงได้ พี่เป็นคนดูแลตอนก่อสร้างเองกับมือ พี่รู้ดี" นักรบกระซิบตอบชิดใบหูพลางขบเม้มเบาๆ จนคนตัวเล็กขนลุกซ่าน "ก็ได้ค่ะ.. แค่ครั้งเดียวพอนะคะคุณนักรบ" หญิงสาวใจอ่อน ยอมสงสารสามีที่อุตส่าห์ดั้นด้นขับรถข้ามจังหวัดมาหาเพียงเพราะความคิดถึง "ครับ.. ครั้งเดียวก็พอ" นักรบรับคำส่งๆ ไปก่อนนาทีนี้ขอแค่ได้ 'กิน' เมียเด็กให้หายอยากก็พอใจแล้ว ชายหนุ่มจัดการสะบัดเสื้อผ้าตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรี่เข้าหาคนบนเตียงแล้วถอดอาภรณ์ของเธอออกจนร่างบางเปลือยเปล่า "ไม่นะคะลุง! อย่าทำตรงนั้น" วาดดาวรีบห้ามเมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงไปกึ่งกลางกายสาว ถึงห้องจะเก็บเสียงแค่ไหน แต่ถ้าเธอเผลอครางลั่นบ้านขึ้นมา มีหวังได้ตื่นกันทั้งบ้านแน่ๆ "นิดเดียวครับคนดี พี่ขอชิมหน่อยนะ" สายตาคมส่งประกายอ้อนวอนจนวาดดาวปฏิเสธไม่ลง "อื้อ... ลุง!" นักรบไม่ฟังเสียงห้ามอีกต่อไป ลิ้นร้อนลากยาวผ่านร่องกลีบกุหล
คลืนนน... คลืนนนนน... เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดต่อเนื่องบนโต๊ะทำงานจิ๋วในคอนโด ทำเอาวาดดาวที่กำลังเร่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางให้สามีต้องชะงัก "ใครโทรมาคะคุณนักรบ ทำไมไม่รับสายล่ะ?" หญิงสาวเงยหน้าถามเมื่อเห็นเขานิ่งเฉย "จะใครอีกล่ะ ก็มีคนเดียวนั่นแหละที่โทรตามยิกๆ เหมือนทวงหนี้อยู่เนี่ย" นักรบบ่นพลางมองค้อนโทรศัพท์ที่โชว์ชื่อ 'อาทิตย์' "เห็นไหมคะ มัวแต่เล่นกันจนจัดของไม่เสร็จเลย พี่อาทิตย์เขาคงรอนานแล้ว" "ไม่ต้องรีบหรอกจ้า เดี๋ยวตอนขับไปรับมัน ผมจะเหยียบให้มิดเลย แป๊บเดียวก็ถึง" "ห้ามขับรถเร็วนะคะ!" วาดดาวชี้หน้าสั่งเสียงเข้ม "มันอันตราย ดาวไม่ยอมให้คุณเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกนะ" "หือ... เป็นห่วงผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" นักรบแกล้งถามพร้อมขยับเข้าไปใกล้ "เป็นห่วงสิคะ คุณทั้งคนนะ" "ดีใจจัง มีคนรอเป็นห่วงอยู่ที่บ้านแบบนี้ ชื่นใจชะมัด" ชายหนุ่มทำท่าจะโผเข้ากอดอีกรอบ "อย่านะคะ!" นิ้วเรียวชี้หน้าปรามทันทีเมื่อเห็นมือไม้เขาเริ่มจะไม่อยู่สุข "รีบไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะดึกไปกว่านี้" "ไปด้วยกันไหม?" จู่ๆ นักรบก็ถามขึ้นมาเสียงจริงจัง เขาไม่อยากทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวเลยจริงๆ "ไปด
"อื้อออ..." นักรบไม่ได้แค่ถามเพื่อลองใจ แต่สะโพกแกร่งยังขยับกระแทกเน้นย้ำเข้าหาความนุ่มหยุ่นอย่างต่อเนื่อง ท่อนเอ็นร้อนระอุเบียดเสียดกับผนังเนื้อนุ่มจนเกิดเสียงชื้นแฉะก้องไปทั้งรถคันหรู "ทนหน่อยนะจ๊ะคนดี... อีกนิดเดียวพี่ก็เสร็จแล้ว" เสียงทุ้มพร่ากระซิบปลอบขวัญ เพราะความเสียวซ่านที่ประดังเข้ามามันเกินกว่าจะยั้งใจไหว ยิ่งเห็นหน้าหวานบิดเบี้ยวเขาก็ยิ่งอยากจะรังแกให้หนักกว่าเดิม "ลุง... อือออ" "เรียกใหม่สิครับ..." "อ๊อยยย ลุง! เบาก่อนค่ะ ดาวจุก!" วาดดาวประท้วงเสียงหลง เพราะพอเธอเรียกเขาว่าลุงทีไร นักรบเป็นต้องแกล้งกดสะโพกค้างไว้ให้ตัวตนจมลึกที่สุดจนเธอรู้สึกจุกไปถึงยอดอก แต่เขาก็ทนค้างไว้ได้ไม่นาน เพราะความเสียวที่หัวมังกรมันรุมเร้าจนต้องรีบจับสะโพกมนโยกขึ้นลงตามสัญชาตญาณ "ดาวไม่ไหวแล้วค่ะ... พอก่อน" เธอครางประท้วงเมื่อโดนพายุรักซัดกระหน่ำติดต่อกันหลายยกจนร่างกายแทบแหลกสลาย "ซี๊ดดด... เรียกลุงอีกสักคำนะคนดี พี่ใกล้จะถึงฝั่งแล้ว..." วาดดาวเม้มปากแน่น เธอสังเกตได้ว่าคำว่าลุงคือสวิตช์เปิดโหมดโหดของเขา ยิ่งเรียกเขายิ่งรุกแรง เธอเลยเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้เขาเป็นคนคุมเกมจนพายุ
ท่อนเอ็นลำใหญ่ถูกล้วงออกมาจากที่ซ่อน นิ้วแกร่งจัดการแหวกขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋วให้เปิดกว้าง เตรียมพร้อมที่จะส่งความแข็งขึงเข้าสู่ร่างกายของอีกฝ่าย ซึ่งในเวลานี้... กุหลาบงามกำลังชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมาคอยเปิดทางรักให้เขาอย่างเต็มใจ ชายหนุ่มค่อยๆ ดันตัวตนเข้าไป แม้พื้นที่จะคับแคบจนขยับลำบาก แต่เขาก็ไม่คิดจะลดละความพยายามแม้แต่นิดเดียว "อื้อออ..." หญิงสาวครางฮือในลำคอเมื่อสัมผัสถึงความใหญ่โตที่เบียดแทรกเข้ามา ความเจ็บระบมจากเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มันกลับพ่ายแพ้ให้กับความต้องการอันเร่าร้อนที่พุ่งสูงขึ้น ขาเรียวแยกออกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่อให้เขาส่งตัวตนเข้ามาได้จนสุดลำ "อ้าาา... น่ารักจังคนดี" ชายหนุ่มถอนจูบออกเพื่อชื่นชมใบหน้าหวานที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะก้มลงบดจูบอีกครั้งพลางเริ่มขยับสะโพกเน้นย้ำความลึกซึ้ง มือเรียวตวัดโอบกอดร่างแกร่งไว้แน่น เธอจิกเล็บลงบนบ่ากว้างอย่างลืมตัวเมื่อจังหวะกระแทกเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ทว่าด้วยร่างกายที่สูงใหญ่ของนักรบและพื้นที่จำกัดในรถ ทำให้เขาต้องหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง "หือ..." วาดดาวลืมตาขึ้นมองสบตาเขาอ
"ตกลงว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่!" เสียงทุ้มตวาดก้องพร้อมกับสายตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพื่อคาดคั้นความจริง "ฉะ..ฉันเปล่า" วาดเดือนตอบเสียงสั่น แผนการทั้งหมดนี้เริ่มมาจากมารดาของเขาแท้ๆ จะให้เธอบอกว่าไม่รู้เห็นเป็นใจเลยก็คงฟังไม่ขึ้นในสถานการณ์ที่หลักฐานคาตาแบบนี้ "ฝีมือแม่ฉัน.. หรือไอ้หม
แกร่ก.. เสียงปลดล็อกประตูเบาหวิวราวกับจงใจเปิดทางไว้ให้ ร่างเล็กแทรกตัวผ่านช่องว่างของประตูเข้าไปในห้องนอนกว้างอย่างรวดเร็ว หัวใจของวาดเดือนเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังทำมันบ้าบิ่นและไร้เกียรติเพียงใด แต่เมื่อความจนตรอกบีบคั้นจนไร้ทางสู้ เธอก็จำต้องเดินตามหมากที่ใครบางคนวางไ
การจะคุยกับลูกชายให้ยอมรับเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะหากอ้างเหตุผลด้านไสยศาสตร์หรือคำทำนาย มีหวังอาทิตย์คงได้ไล่ตะเพิดเธอออกจากบ้านแน่ๆ ในขณะที่อรชรกำลังนั่งกลุ้มจนคิ้วขมวด วาดเดือนก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี "คุณแม่คะ.. วาดขอกลับบ้านไปดูทางบ้านหน่อยได้ไหมคะ" "หนูจะกลับไปทำไมล่ะจ๊ะ" อร
[ห้องเสื้อหรู] "ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะคุณป้า เอ่อ..คุณแม่ ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ" วาดเดือนเอ่ยท้วงอย่างเกรงใจ เธอรู้ดีว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มีแต่ของราคาแพงลิบลิ่ว ลำพังตัวเธอเองเคยมาเดินนับครั้งได้ และทุกครั้งก็ทำได้เพียงมาเดินตากแอร์เล่นเท่านั้น "หนูไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ สิ่งที่หนูช่วยแม่ไว้ ม




![ห้าผัวแซ่บเกินต้าน [6P] + [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


