ตอนที่ 12

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เป็นยามเว่ยแล้ว ซ่งเวยหลงช่วยภรรยาให้ลงจากเกวียน จากนั้นเขาก็ขนข้าวของที่ซื้อมาเข้าไปไว้ภายในบ้าน เซี่ยซูมี่เดินไปดูลูกหมูป่าว่าพวกมันเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ลืมที่จะเอาน้ำและอาหารให้กิน ซึ่งอาหารที่ให้กินนั้นก็คือผักสวนครัวที่ปลูกเอาไว้นั่นเอง

“ทำไมลูกนางเซี่ยถึงอยู่กับชายอื่น หรือว่าพวกเขาฆ่าพรานซ่งตายไปแล้ว?” จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบกระซาบอยู่ที่หน้าบ้าน เซี่ยซูมี่ให้อาหารลูกหมูเสร็จจึงออกไปดู

          “นั่นไงๆ เดินมาทางนี้แล้ว ใช่ลูกของนางเซี่ยไม่ผิดเป็นแน่"

          เซี่ยซูมี่สังเกตเห็นว่ามีชาวบ้านจำนวนหนึ่งยืนออกันอยู่ที่หน้าบ้าน จึงตั้งใจว่าจะเดินไปถามแต่แล้วก็ถูกสามีดึงเอาไว้เสียก่อน

          “พี่ไปเอง” ซ่งเวยหลงพูด พร้อมทั้งให้ภรรยาเข้าไปรอในบ้าน

          “เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่พยักหน้า จากนั้นก็เข้าไปในบ้านตามที่สามีบอก

          เนื่องจากว่าทั้งสองคนยังไม่ได้กินมื้อกลางวัน สำหรับซ่งเวยหลงแล้วนั้นเป็นเรื่องปกติที่ไม่ได้กินมื้อกลางวัน ปกติแล้วกินเพียง 2 มื้อเท่านั้น หรือบางครั้งก็กินแค่มื้อเดียว แต่สำหรับเซี่ยซูมี่ในร่างนี้นั้นมักจะหิวเป็นเวลา และจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องกินให้ครบทั้ง 3 มื้อ 

          “พวกท่านมาที่บ้านข้ามีธุระอันใดหรือ?” ซ่งเวยหลงเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เดินไปถึงหน้าบ้าน

          “หากพวกเราจำไม่ผิด บ้านหลังนี้น่าจะเปนบ้านของพรานป่าซ่ง ไม่ทราบว่าพ่อหนุ่มมีความเกี่ยวข้องอันใดกับพรานซ่งหรือ?” แม่เฒ่าผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้น

ที่อยู่หน้าบ้านของตนในเวลานี้ก็มีแต่หญิงแม่บ้านที่ว่างงานทั้งนั้น งานอดิเรกก็คงจะหนีไม่พ้นเป็นหูเป็นตาให้กับบ้านอื่นๆ แต่เรื่องภายในบ้านของตนเองกลับจัดการไม่ได้

“ข้าบอกพวกท่านไปแล้วว่าที่นี่คือบ้านของข้า” ซ่งเวยหลงพูดขึ้นอีก ไม่ได้แนะนำตัวเองว่าแท้จริงแล้วตนก็คือพรานป่าที่พวกเขาพูดถึง ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องรายงานทุกความเคลื่อนไหวของตนเอง

          “พรานซ่งขายที่ผืนนี้ให้แก่พ่อหนุ่มหรอกหรือ? ข้าบอกแล้วว่าพรานป่านิสัยโฉดผู้นั้นน่ากลัว นี่ก็คงจะขายบ้านขายเมียให้กับพ่อหนุ่มผู้นี้ไว้เป็นทาสรับใช้สินะ พ่อหนุ่มเองก็เมตตานังหนูเซี่ยมันหน่อยก็แล้วกัน อยู่ที่บ้านเซี่ยพ่อแม่ก็ไม่ค่อยจะสนใจเพราะขี้โรค แต่งงานออกมาก็ถูกผัวขายเป็นทาสอีก ช่างน่าเวทนายิ่งนัก” ท่านป้าท่านหนึ่งพูดขึ้นมาเป็นตุเป็นตะ

เนื่องจากว่าไม่มีผู้ใดเคยเห็นหน้าพรานป่า จะเห็นเพียงด้านหลัง ไม่ก็ใบหน้าที่ถูกโพกด้วยผ้าเหลือเพียงลูกตา แต่ก็ยังมิวายเห็นหนวดยาวรุงรังที่เล็ดรอดออกมา ทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถยืนยันตัวตนที่แท้จริงของพรานป่าผู้นี้ได้

          “หากไม่มีธุระอันใดแล้วข้าขอตัวก่อน งานที่บ้านยังมีอยู่มาก” ซ่งเวยหลงไม่คิดที่จะแก้ตัวหรืออธิบายใดๆ อีกทั้งยังไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่ถูกพาดพิงไปในทางไม่ดี แต่ก็ไม่คิดที่จะแก้ตัว

          “ตามสบายๆ” 

          จากนั้นเหล่าชาวบ้านก็เดินจากไป แต่ยังไม่วายเอาไปโพทะนาต่อกับเรื่องที่ตนได้เห็นมา ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพรานป่าซ่งผู้โหดร้ายขายภรรยาเป็นทาสให้กับหนุ่มรูปงามท้ายหมู่บ้าน เรื่องนี้ดังเข้าไปถึงหูสองสามีภรรยาบ้านเซี่ย

          “นี่ตาแก่ ท่านว่าพวกเราควรที่จะเรียกร้องค่าเสียหายดีหรือไม่” นางเซี่ยพูดขึ้นเมื่อเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยินมาให้กับสามีฟัง

          “จะไปเรียกร้องเรื่องอันใด ก็ในเมื่อเรายกลูกสาวให้กับพรานป่าอัปลักษณ์นั่นไปแล้ว” นายเซี่ยพูดขึ้น และรู้สึกเสียดายที่ไม่ฉลาดเหมือนพรานป่าโฉดนั่น ไม่เพียงแต่มันไม่ต้องเสียเงินค่าสินสอด แต่ยังได้เงินจากการขายลูกสาวของพวกเขาอีกต่างหาก น่าเจ็บใจยิ่งนัก

          “เราก็แค่ไปร้องไห้ฟูมฟาย พวกเศรษฐีไม่ชอบความวุ่นวาย ทนความรำคาญไม่ไหวก็จ่ายค่าเลี้ยงดูให้เราเองนั่นแหละ” นางเซี่ยออกความคิด ลูกสาวคนโตที่เอาไปขายให้อยู่ที่บ้านของเศรษฐียังไม่มีปัญหาอันใดเลย

          “ถ้าเช่นนั้นเรารีบไปกันเถอะก่อนที่พวกเขาจะย้ายที่อยู่ บ้านป่าเช่นนี้คงพักอาศัยได้ไม่นานเท่าไหร่หรอก” 

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาบ้านเซี่ยก็เดินไปยังบ้านหลังเล็กที่อยู่ตีนเขาท้ายหมู่บ้าน ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยพูดเอาไว้ว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเป็นอันขาด แต่ในเมื่อมีคนนำลูกสาวของพวกเขาไปขาย จะไม่ให้ไปรับส่วนแบ่งได้อย่างไร สู้อุตส่าห์ทนเลี้ยงมาตั้ง 15 ปี จะไม่ให้ได้อะไรเลยนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

          เมื่อไปถึงยังบ้านของลูกเขยและลูกสาว พบว่ามีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ มองจากทางด้านหลังก็น่าจะใช่ลูกเขยของตน ไหนบอกว่าเจ้าพรานป่าใจโฉดผู้นั้นหนีไปแล้ว เหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่ หรือชาวบ้านปากหอยปากปูพวกนั้นจะพูดปด

          “ไหนเจ้าบอกว่าลูกเขยอัปลักษณ์หนีไปแล้วอย่างไรเล่า” นายเซี่ยกระซิบกระซาบกับภรรยาอยู่ข้างรั้วบ้าน

          “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า ป้าไป๋ข้างบ้านเป็นคนมาบอกเรื่องนี้กับข้าเองนี่นา” นางเซี่ยพูดอย่างอารมณ์เสีย 

          “เสียเวลาจริงๆ” นายเซี่ยกำลังจะลุกเดินจากไป แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อได้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดๆ 

ในคราแรกชายหนุ่มนั่งหันหลังทำคอกวัวอยู่ จึงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นลูกเขยพรานป่า แต่เมื่อชายหนุ่มผู้นั้นหันหน้ามากลับพบว่าเหมือนเป็นคนละคนกัน เพราะชายที่อยู่ในบ้านตอนนี้นั้นรูปงามยิ่งนัก ไม่เหมือนพรานป่าหนวดยาวนั่นเลยสักนิด

“นี่คงจะเป็นหนุ่มรูปงามที่ป้าไป๋เล่าให้ข้าฟังเป็นแน่” นางเซี่ยดี๊ด๊าเมื่อคิดว่าตนจะได้ส่วนแบ่งค่าเลี้ยงดูของลูกสาว ในบ้านมีเกวียนเทียมก็ไม่น่าจะธรรมดาหรอก ทั่วทั้งหมูบ้านมีเพียงท่านผู้นำหมู่บ้านเท่านั้นที่มีเกวียนเก่าๆ ให้ชาวบ้านได้เช่าอาศัยขนของ จากนั้นก็เก็บค่าเช่าราคาโหด

          “ถ้าเช่นนั้นก็รีบเข้าไปเถอะ จะได้รีบกลับ ข้ารู้สึกเปรี้ยวปากขึ้นมาแล้ว” นายเซี่ยรีบกระโจนเข้าไปภายในบ้านทันที ไม่รอให้ภรรยาตอบตกลงใดๆ 

ทางด้านซ่งเวยหลงที่กำลังทำคอกให้กับวัวของเขา เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาภายในบ้านจึงหยุดการกระทำทุกอย่าง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมอง เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน จากนั้นก็ใช้ความคิดว่ารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาสองคนนี้จากที่ไหน

          “ท่านพ่อ ท่านแม่” เซี่ยซูมี่กำลังจะเดินมาตามสามีให้ไปกินมื้อกลางวัน แต่กลับพบว่า ตอนนี้สามีกำลังยืนประจันหน้ากับพ่อแม่ของตนอยู่

          “เสี่ยวมี่ แม่ได้ข่าวว่าเจ้าถูกสามีขายให้กับนายท่านผู้นี้ เขาทำเช่นนี้กับลูกของแม่ได้อย่างไรกัน โธ่…ลูกรักของแม่” นางเซี่ยบีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้ในทันที  เมื่อความโลภบดบังสายตาทำให้หน้ามืดตามัวคิดเองเออเอง ไม่คิดจะสอบถามความเป็นมาเลยด้วยซ้ำ

          เซี่ยซูมี่ที่ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงก่อนหน้านั้น จึงได้แต่ขมวดคิ้วแต่ยังไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหันไปมองหน้าสามีที่ทำหน้านิ่งจ้องมองพ่อแม่ของตนอย่างใช้ความคิด

          “ใครบอกท่านหรือเจ้าคะ” ในเมื่อไม่มีใครพูดอะไรจึงจำเป็นต้องถามต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด

          “อะเอ่อ ท่านป้าไป๋ที่อยู่ข้างบ้านของเราอย่างไรเล่ามาแจ้งข่าวกับแม่ พ่อกับแม่จึงรีบมา เดิมทีไม่คิดว่าเรื่องที่พวกชาวบ้านพูดจะเป็นเรื่องจริง แต่เมื่อได้มาเห็นกับตาตัวเองแล้ว โถ่ … เสี่ยวมี่ลูกแม่ ฮือๆ แม่รึก็อุตส่าห์ยกเจ้าให้ไอ้พรานป่าไป โดยไม่คิดค่าสินสอดเลยสักอีแปะ ด้วยหวังว่าให้เขาดูแลเจ้าอย่างดีก็พอแล้ว ไม่คิดเลยว่ามันจะชั่วช้าขายเจ้าได้ลงคอ” นางเซี่ยร้องห่มร้องไห้โวยวายราวจะขาดใจ 

ทางด้านสองสามีภรรยาเมื่อได้ฟังเรื่องราว แม้จะไม่รู้ความต้องการทั้งหมดของผู้เป็นแม่ แต่ก็พอจะเดาได้ว่าพวกท่านทั้งสองที่มายืนบีบน้ำตาอยู่ตรงนี้ต้องการสิ่งใด ที่บอกว่าบีบน้ำตาเป็นเพราะว่าคนร้องไห้อย่างไรกันไม่มีน้ำตาสักหยด หากฟูมฟายราวจะขาดใจเพียงนั้น น้ำตาคงต้องไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างแล้วเป็นแน่

ซ่งเวยหลงเสียเวลาฟังเรื่องไร้สาระจากแม่ยายมานานพอสมควร เขาจึงลงมือสร้างคอกวัวต่อไป ด้วยเกรงว่าอาจจะไม่ทันให้พวกมันอยู่ในคืนวันนี้ เพราะภรรยาต้องการให้ทำหลังคาบังแดดฝนให้แก่พวกมันด้วย จึงได้แวะซื้อหลังคามุงหญ้ากลับมาด้วย 

          “พวกท่านกลับไปเถอะเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมีพูดกับพ่อแม่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ครั้งแรกที่เห็นหน้าปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆแล้วแอบดีใจที่ได้เห็นหน้าทั้งสองคนอีกครั้ง แต่เมื่อพวกเขาพ่นคำพวกนั้นออกมาก็รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

          “ได้อย่างไรกัน ข้าเลี้ยงแกมาตั้ง 15 ปี ผัวเฮงซวยของแกกลับขายให้กับคนอื่นเสียนี่ สินสอดก็ไม่ได้สักอีแปะ อย่างไรวันนี้ข้าก็ต้องได้ส่วนแบ่งในการขายเจ้าไปเป็นทาส” นายเซี่ยไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป ขืนมัวแต่อาลัยอาวรณ์เช่นภรรยาของตน ไม่รู้ว่าคืนนี้จะตกลงกันได้หรือไม่ สู้บอกความจริงไปเลยเสียดีกว่า รับเงินมาจะได้จบๆกันไป

          “หึ ส่วนแบ่งอย่างนั้นหรือ หากท่านคิดจะรับส่วนแบ่งจากเขยพรานป่าของท่านนั้นย่อมได้ แต่ไม่ใช่ส่วนแบ่งเงินตามที่ท่านทั้งสองเข้าใจหรอกนะ แต่ทว่าเป็นส่วนแบ่งหนี้สินต่างหาก นอกจากขายที่ดินผืนนี้รวมทั้งแม่นางผู้นี้แล้ว เขายังติดหนี้ข้าอยู่มากโข รวมๆแล้วก็น่าจะ 3 ตำลึงทอง พวกท่านอยากจะร่วมช่วยลูกเขยใช้หนี้แล้วไถ่ตัวลูกสาวท่านหรือไม่เล่า?” ซ่งเวยหลงแต่งเรื่องขึ้น 

ทางด้านเซี่ยซูมี่มองหน้าสามีอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าเขาจะแต่งเรื่องเป็นเรื่องราวได้มากถึงเพียงนี้ คิดว่าจะไล่ตะเพิดพ่อกับแม่ของตนเสียอีก เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เข้ามาวุ่นวายกันอีก

          “3 ตะ ตำลึงทองเชียวหรือ?” นางเซี่ยพูดขึ้นอย่างตกใจ อีกทั้งยังตาโตกับจำนวนเงินที่ได้ยิน เกิดมา 30 กว่าปียังไม่เคยเห็นก้อนเงินตำลึงเลยด้วยซ้ำ แล้วจะมีปัญญาที่ไหนไปใช้หนี้มากโขพวกนี้ หากว่ามีก็ไม่มีทางเสียหรอก เรื่องอะไรจะต้องมานั่งใช้หนี้ที่พวกตนไม่ได้เป็นคนก่อ

          “เรื่องนี้พวกข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง นายท่านเว้นพวกเราสองสามีภรรยาสักครั้งหนึ่งเถิด ส่วนนังลูกสาวตัวซวยนี้พวกข้าก็ขอมอบนางให้แก่ท่าน จะเอาไปต้มยำทำแกงที่ไหนก็แล้วแต่นายท่าน พวกข้าขอตัว” เมื่อพูดจบนายเซี่ยก็รีบจูงมือภรรยาออกไปจากบริเวณบ้านอาถรรพ์นี้ทันที 

          “เฮอะ" เซี่ยซูมี่ได้แต่แสยะยิ้ม จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปยังท้องฟ้าเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลลงมา แค่นี้ก็น่าสมเพชตัวเองมากพออยู่แล้ว ยังจะร้องไห้เสียน้ำตาไปไย ดีเสียอีกจะได้ตอกย้ำกับตัวเองว่าคนเหล่านั้นไม่มีค่าพอให้จดจำ บุญคุณที่เลี้ยงดูกันมาก็ขอให้มันจบสิ้นกันไปตั้งแต่ที่พวกเขาผลักไสออกจากบ้านก็แล้วกัน

          “อย่าไปใส่ใจเลย สักวันหนึ่งพวกเขาจะต้องมาขอร้องเจ้าพี่ให้สัญญา” ซ่งเวยหลงรู้สึกสงสารภรรยาจับใจ สัญญากับตัวเองว่าจะทำให้แม่นางผู้นี้เป็นหญิงชาวบ้านป่าที่น่าอิจฉามากที่สุด ให้คนพวกนั้นได้เห็นว่านางโชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานอยู่กินกับพรานป่าผู้นี้