2. คืนสุดท้าย /1

ณ เรือนชิงฮวาทางปีกตะวันออกของจวนโหว

บรรยากาศภายในห้องนอนอันเงียบสงบของหลิงฮูหยิน บัดนี้กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงประตูที่กระแทกเปิดออกอย่างแรง

พร้อมกับการปรากฎกายของร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้ม คนผู้นี้คือหลี่ซือหยางหรือหลี่เป่ยโหว แม่ทัพผู้พิชิตศึกทางใต้เมื่อห้าปีก่อน และเป็นผู้ที่มีอำนาจมากคนหนึ่ง

ร่างสูงก้าวพรวดเข้ามาภายในห้องนอนที่นับได้ว่าเป็นเขตหวงห้ามสำหรับเขา เพราะที่นี่คือที่พำนักของสตรีที่ซือหยางเกลียดชัง ทว่าบัดนี้ท่านโหวผู้เย่อหยิ่ง กลับก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ใบหน้าเขาในยามนี้แดงซ่านเพราะพิษสุราที่มีฤทธิ์ปลุกกำหนัดแฝงอยู่ นำพาให้ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งทระนง กลับฉายแววหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง

เขายืนโงนเงนเล็กน้อย พยายามทรงตัวท่ามกลางความมึนเมาที่ครอบงำ ดวงตาจับจ้องไปยังร่างอรชรที่นั่งอยู่บนเตียง

แสงสว่างจากโคมไฟในห้องสาดส่องกระทบใบหน้าคมคาย เผยให้เห็นร่องรอยของความโกรธ ความสับสน และความปรารถนาที่รุนแรงผสมปนเปกัน ราวกับพายุฝนที่กำลังตั้งเค้า

ทันทีที่หลี่เป่ยโหวก้าวเข้ามา บรรยากาศในห้องนอนใหญ่นี้ก็เปลี่ยนไปในทันที จากที่เคยเงียบสงบและเป็นส่วนตัว กลับกลายเป็นความตึงเครียดและกดดัน จนเจ้าของห้องรู้สึกหงุดหงิด

หลิงฉางเยว่ปรายตามองเพียงเล็กน้อย นางยังคงนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้สลักลายด้วยท่าทางเรียบเฉย ในมือยังคงถือตำราค้างไว้ นางไม่ได้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเหมือนแต่ก่อน เมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาด้วยท่าทางมึนเมา ซ้ำยังจ้องนางเหมือนกับศัตรู

“หลิงฉางเยว่ มาทำหน้าที่ของเจ้าเสีย” ซือหยางคำรามลั่น พร้อมกับย่างสามขุมตรงเข้ามาหาภรรยาตามพฤตินัยของตน

ฉางเยว่ยกยิ้มกับคำสั่งที่ดูเกรี้ยวกราดนั้น “ท่านโหวไปที่หอนางรำมามิใช่หรือ แล้วเหตุใดไม่ให้แม่นางอินหรงของท่านช่วยเสียเล่า?” นางถามเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความหึงหวงหรือตัดพ้อ แต่มันคือการยอกย้อนที่ทิ่มแทงใจคนฟังมากกว่า

“หุบปาก!” ซือหยางตวาดลั่น เสียงลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงกลบความเงียบ จากนั้นเขาก็พุ่งเข้ามาโถมกายใส่นางอย่างรวดเร็ว ผู้ที่อยู่ใต้ร่างก็มิได้ผลักไสเขาให้ออกห่าง

“เจ้าเป็นเมียข้า... หน้าที่นี้เป็นของเจ้า! อย่าได้เอ่ยชื่อหญิงที่ข้ารักออกมา ทำให้นางต้องเสื่อมเสียเป็นอันขาด”

เขาตะคอกพร้อมกับกดไหล่บางลงกับที่นอนหนานุ่ม จากนั้นหลี่ซือหยางก็ฉีกทึ้งอาภรณ์โดยไม่คิดจะทะนุถนอม ตามด้วยสายรัดเอวที่ถูกกระชากออกอย่างบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความปรานี

ผ้าไหมเนื้อดีถูกฉีกทึ้งจนเสียงผ้าขาดบาดลึกไปในมโนสำนึก ฤทธิ์ยาในกายกระตุ้นให้เขาทำตามสัญชาตญาณดิบ ถึงกระนั้นริมฝีปากหนาก็ยังไม่คิดจะทาบทับลงไปบดจูบปากอิ่มที่แสนเย้ายวนตรงหน้า ราวกับว่ามันคือสิ่งต้องห้ามที่เขาไม่ควรแตะต้อง ใจเขาคนใต้ร่างนี้ มีไว้สำหรับระบายอารมณ์กำหนัดเท่านั้น

ฉางเยว่ก็ได้แต่กัดฟันขมความรู้สึก เพราะการต่อต้าน มีแต่จะทำให้ตนต้องเจ็บตัว นางปล่อยให้ตำราหลุดจากมือตกไปที่ข้างเตียง ในสายตาของนาง การหลับนอนกับชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี มันก็ไม่ต่างจากการทำธุรกรรมที่ต้องชำระด้วยร่างกาย และนี่ก็มิใช่คราแรกที่หลี่เป่ยโหวใช้สิทธิ์ความเป็นสามีกับนาง

ก่อนนั้นเขาก็เมามาเช่นนี้ตามด้วยการใช้กำลังขมเหงจนร่างกายของนางระบมไปทั้งตัว ทว่าครานี้ฉางเยว่จะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้เขาย่ำยีอีกต่อไป ในเมื่อเสียความบริสุทธิ์ให้บุรุษที่ได้ชื่อว่าสามีไปแล้ว นางก็ไม่ควรต้องทำทีหวงแหนมันอีก

‘ในเมื่อท่านต้องการหน้าที่... ข้าก็จะจัดให้หลี่ซือหยาง’ นางคิดในใจ พลันดวงตาราบเรียบก็วาวโรจน์แทนความหวาดกลัว

มือเล็กที่เคยพยายามดันอกเขาไว้ เปลี่ยนเป็นโอบรอบคอแกร่ง พลางใช้เล็บคมจิกสลักลงบนแผ่นหลังกว้างผ่านเนื้อผ้าลำลองของเขาอย่างจงใจที่จะกระตุ้นอารมณ์

ครั้งนี้ฉางเยว่ไม่คิดจะนอนนิ่งเป็นตุ๊กตาไม้เหมือนคราก่อนอีกแล้ว ทว่านางตั้งใจจะควบคุมทุกอย่างเอาไว้เอง อย่างน้อยการปลดปล่อยของเขาในครานี้ นางจะได้ไม่เจ็บตัวนอนซมเหมือนคราวที่แล้วอีก นางจึงตั้งใจตอบรับเขาด้วยจังหวะที่ทัดเทียมกัน

‘ไม่อยากจูบข้าหรือ หึหึ ข้าจะทำให้ท่านรู้ซึ้งเอง’ ฉางเยว่ตะโกนในใจก่อนจะรั้งต้นคอเขาลงมา จากนั้นก็แนบประกบปากบดจูบอย่างดุดัน ตามด้วยลิ้นหวานล้ำที่สอดเข้าไปกระหวัดเกาะเกี่ยว ผู้ที่จมอยู่กับกำหนัดพลันลืมสิ้นปนิธานที่ตนเคยตั้งไว้ เมื่อปลายลิ้นเรียวเล็กแตะต้องสัมผัสตอบโต้ แม้เขาจะชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าไม่ถึงครึ่งอึดใจซือหยางก็กระหวัดตอบรับอย่างดูดดื่ม 

พร้อมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่เริ่มก่อตัวขึ้น พร้อมกันนั้นมือหยาบกร้านก็สอดเข้าไปใต้ชุดผ้าไหมที่หลุดรุ่ย ลากปลายนิ้วเรียวผ่านผิวเนียนอย่างแผ่วเบา โดยที่เขานั้นลืมไปแล้วท่าทางรังเกียจที่เคยมี ยามนี้กำหนัดและราคะได้ครอบงำจนลืมสิ้นแล้ว

ฉางเยว่เองก็เผลอครางเครือในลำคอ ความรู้สึกเสียวซ่านตีรวนขึ้นมาจนหน้าท้องหดเกร็ง ยามที่เขาบดเบียดร่างกายกำยำเข้าหา ส่วนที่แข็งขึงภายใต้กางเกงผ้าเนื้อบางก็กดทับลงมาบนต้นขาอ่อน ตอกย้ำความปรารถนาอันรุนแรงที่เขาต้องการปลดปล่อย

ซือหยางคำรามในลำคออย่างพอใจเมื่อเห็นยอดบุปผาตรงหน้าเริ่มตอบสนอง เขาก็เริ่มละเลียดชิมริมฝีปากอิ่ม ซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างหิวกระหาย ฝากรอยประทับสีกุหลาบไว้กระจายทั่วผิวเนียน จังหวะที่มือร้อนผ่าวบีบเคล้นทรวงอกอิ่มอย่างหนักหน่วงนั้น ฉางเยว่ถึงกับต้องแอ่นกายรับ ความวูบหวามแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูสัมผัสที่นางไม่อาจปฏิเสธได้

ทว่า...หากปล่อยไว้เช่นนี้ อาจเป็นนางมากกว่าที่จะติดบ่วงปรารถนาสวาทจากร่างกายเขา ‘ฉางเยว่ เจ้าห้ามยอมแพ้เด็ดขาด’ หญิงสาวเตือนตนเอง ก่อนจะพยายามออกแรงพลิกกายขึ้นมาด้านบน ซึ่งร่างแกร่งนั้นก็หาได้มีท่าทางขัดขืนไม่

ฉางเยว่จึงได้โอกาสประทับจูบบดครึงเรียวปากคนใต้ร่างซ้ำอีก พลางใช้ร่างกายเย้ายวนขยับเคลื่อนขึ้นลงอยู่บนตัวอีกฝ่าย

ปล่อยให้กลีบบัวใต้ร่มผ้าของตนครูดไปกับมังกรที่ตื่นผงาดขึ้นมาจนเขาครางกระเส่าให้ได้ยิน ทว่าฉางเยว่กลับเผยยิ้มชอบใจ

‘หลี่ซือหยางนี่คือค่ำคืนสุดท้ายของเรา’ 

 

 

#เปิดมาก็ค่อนข้างเร่าร้อน เอาไว้เราค่อยมาซดมาม่ากันทีหลังนะคะ  หุหุ