Share

3. คืนสุดท้าย /2

last update publish date: 2026-07-23 09:09:23

“อ่า... ฮืมม...” ซือหยางครางในคำคออย่างพอใจ เมื่อแก่นกายที่พองโตได้รับสัมผัสจากมือเล็กที่สอดเข้ามากอบกุม

มิหนำซ้ำเขายังเผลอยกมือขึ้นมากดศีรษะนางลงมาให้แนบชิดกันอีกครั้ง ราวกับเขากำลังต้องมนต์ของคนบนตัว

ทว่าบดจูบแลกลิ้นกันได้เพียงครู่ ฉางเยว่ก็เบี่ยงใบหน้าที่แดงซ่านของนางออก ก่อนจะพรมจูบไปตามลำคอเขาและเลื่อนต่ำลงไปเรื่อย โดยที่สองมือนั้นยังคงทำงานของมันไม่หยุด

มือหนึ่งเปลื้องอาภรณ์เขาออก เพื่อให้ริมฝีปากและเรียวลิ้นตนได้สัมผัสทุกสัดส่วนของร่างแกร่ง อีกมือนางก็ขยับรูดรั้งแก่นกายที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำเหนียวที่ปริ่มออกมาจนชุ่มมือ

“อ่า... ซี้ดดด... ฉางเยว่ ฮืมม...”

เสียงครางนั้น นำพาคนทำถึงกับยกยิ้มบนหน้าท้องแกร่งอย่างสาแกใจ ‘นี่แค่เริ่มต้นหลี่ซือหยาง’ นางหยันในใจก่อนจะเริ่มต่อ ริมฝีปากอิ่มและลิ้นอุ่นยังคงเคลื่อนตัวต่ำลงไป

ฉางเยว่ตั้งใจขบเม้มสร้างรอยเหมือนที่เขาทำไว้กับร่างกายของนางเพื่อให้เกิดความอับอาย กระทั่งมาถึงไรขนที่ลากยาวมาจนถึงส่วนสำคัญ ตรงจุดนี้นางค่อย ๆ จูบซับและขบเม้มจนร่างกายกำยำเกร็งแน่น ไม่นานใบหน้างามก็เลื่อนต่อไปจนถึงแก่นกายตั้งโด่ ที่กำลังส่งกลิ่นกำหนัดออกมาจนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณเตียง

ทันใดนั้นนางก็อ้าปากครอบกลืนมันจนสุดโคน นำพาให้ผู้ที่นอนมองเพดานด้วยดวงตาปรือเยิ้ม ต้องรีบผงกศีรษะใช้สองแขนเท้าไว้เพื่อดู “ฉะ... ฉางเยว่ อ่า... นี่เจ้าทำอันใด!” ซือหยางคำรามลั่น แม้จะรู้สึกสุขสม ทว่ามันก็ยังมีความหวาดหวั่นแฝงอยู่

ทว่าด้านล่างนั้นหาได้ตอบคำถามเขาไม่ ซ้ำร้ายนางยังผงกศีรษะขึ้นลง ห่อปากรูดรั้งแก่นกายเขาอย่างมัวเมาอีก

“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!”

เสียงรูดอมถี่รัวดังขึ้นอย่างชำนาญ นำพาให้ร่างแกร่งที่นอนมองถึงกับต้องทิ้งตัวลงสูดปากหอบเอาอากาศเข้าปอด

“อ่า... เจ้าไปเรียนรู้เรื่องเหล่านี้มาจากที่ใดกัน สตรีแพศยา” หลี่ซือหยางก่นด่าทั้งที่ตนนั้นก็สุขสมเหลือคนานับ

นำพาให้คนทำนึกอย่างแกล้ง นางจึงเริ่มผ่อนแรงลง ก่อนจะค่อย ๆ คลายริมฝีปากออก แต่มือนั้นยังกุมลำโคนอยู่

“ท่านโหวไม่ชอบหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะไม่...”

“ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้าหยุดหลิงฉางเยว่” เสียงคำรามอย่างขัดใจดังขึ้น พร้อมกันนั้นศีรษะนางก็ถูกกดเข้าหาแก่นกายเขาอีกครั้ง

ฉางเยว่ก็แสร้งเชื่อฟังทำตามใจอีกฝ่าย ทว่าครานี้นางกลับรูดรั้งหนักหน่วงขึ้น ทั้งห่อปากดูดดึงอีกทั้งบางครายังตวัดเลียส่วนบานหยัก จนน้ำใสนั้นปริ่มเยิ้มออกมาไม่หยุด ก่อนจะเริ่มขยับศีรษะรัวเร็วมากขึ้นจนอีกฝ่ายเกร็งตัว พร้อมกับคำรามออกมา 

“อ่า... ซี้ดดด... เร็วไปแล้ว อ๊าสสส ข้าไม่ไหวแล้ว”

สิ้นเสียง ร่างกายชายชาตินักรบก็เกร็งกระตุกพ่นน้ำรักออกมาอย่างไม่มียั้ง พร้อมกับการทิ้งร่างหอบหายใจอย่างสุขสม

ทว่าผู้ที่ปรนเปรอเขา หาได้รามือเพียงเท่านี้ไม่

ในขณะที่ร่างกำยำยังคงนอนหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาพร่าเบลอเพราะพิษสุรา กลับรีบผงกศีรษะขึ้นมองดูร่างของภรรยาที่ตนเกลียดชังอย่างฉงน เมื่อรู้สึกถึงการกระทำที่ต่างออกไป

หลิงฉางเยว่ไม่มีท่าทางสั่นสะท้านตื่นกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน อีกทั้งยามนี้นางยังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และยังทำตัวยั่วยวนด้วยการปีนป่ายขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขา

จากนั้นก็ทำในสิ่งที่นางเคยทำมาแล้ว นั่นคือการเปลื้องผ้าต่อหน้าเขา ทว่าคราก่อนเขาเดินหนีอย่างไม่ไยดี แต่เหตุไฉนหนนี้นางถึงสะกดให้เขาจ้องมองโดยไม่อาจละสายตาออกไปได้เล่า

ฉางเยว่ขยับยิ้มพรายที่มุมปาก พลางกดดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่าเบลอด้วยฤทธิ์ยาของผู้เป็นสามี

มือเรียวบางดุจลำเทียนเริ่มขยับรั้งสายรัดเอวที่ยังคาอย่างหมิ่นเหม่ออกอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของนางนั้นแฝงไปด้วยความเชื่อมั่นของสตรี ที่รู้จักอำนาจการใช้เรือนร่างของตนเองเป็นอย่างดี

เมื่ออาภรณ์ชั้นนอกซึ่งทำจากผ้าไหมเนื้อดีหลุดเลื่อนลงไปกองกับพื้นเตียง ความงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความพะรุงพะรังก็ค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตาผู้ที่นอนมองอยู่ ซึ้งบัดนี้ลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้ว ซือหยางยังคงจ้องมองผิวพรรณขาวละเอียดดุจหิมะแรกฤดูและดูนุ่มนวลราวกับขัดด้วยน้ำนมอย่างลืมตัว

ฉางเยว่ได้ทีก็รีบขยับไหล่มนเพื่อให้เสื้อตัวในหลุดร่วง เผยให้เห็นลาดไหล่ที่เนียนลื่นและไหปลาร้าที่บุ๋มลึกอย่างได้รูป

ทว่านั้นไม่งดงามเท่า ทรวงอกอิ่มหยัดระหงสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ของนางเลย ยามที่นางขยับกายเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น เส้นผมสีดำสนิทซึ่งยาวสยายถึงบั้นท้าย ไหวระริกคลุมแผ่นหลังบางเผยส่วนเว้าส่วนโค้งให้เห็นเด่นชัดขึ้น

หน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งเล็กน้อยรับกับสะโพกผึ่งผายที่สอบรับกับเรียวขาขาวยาวระหง ในสายตาของซือหยางยามนี้

ฉางเยว่ไม่ใช่ภรรยาที่น่าชิงชังผู้นั้นอีกแล้ว

นางดูเหมือนเทพธิดาจำแลงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนที่แสนอันตราย ทว่าก็น่าแปลกนักทั้งที่เขารู้อยู่แก่ใจ แต่เหตุไฉนกลับไม่คิดผลักไสนางให้ออกห่าง เขายังคงจ้องมองอย่างหลงใหล

ฉางเยว่เห็นเขาไม่ต่อต้าน ร่างเปลือยเปล่าที่ไร้สิ่งพรางตาเริ่มก็ขยับกายบดครึงใช้ส่วนล่างสัมผัสกับแก่นกายที่แข็งขืนอย่างจงใจ ความอ่อนนุ่มของผิวเนื้อสาวที่เบียดเสียดกับความแข็งกระด้างของกล้ามเนื้อบุรุษเพศ ส่งผลให้กระแสความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วร่างของทั้งคู่ จนผู้ที่ถูกวางยานั้นแทบจะคลั่งตาย

“ท่านโหว มองข้าให้ดีนะเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างท้าทาย ก่อนจะเริ่มขยับกายโยกบนตัวอีกฝ่ายที่ยามนี้ขบกรามแน่นนัก

ด้วยว่ากำหนัดที่มีนั้นเริ่มพุ่งสูงขึ้นมาอีกคราแล้ว มันฉุดรั้งเขาจนปวดเกร็งไปทั้งตัว หากมิใช่เพราะปลดปล่อยไปบ้างแล้ว เขาเป็นต้องรั้งร่างเปลือยขาวที่กล้ายั่วยวนนี้ ลงมาอัดกระแทกให้จมเตียงเสีย ไม่มีทางปล่อยให้นางมาควบคุมเช่นนี้เป็นอันขาด

ทว่าที่ไม่ทำก็เพราะอยากรู้ว่า สตรีแพศยาผู้นี้จะเล่นแง่อันใดกับตน อีกทั้งท่าทางยั่วยวนนี้มันก็ชวนให้เขาอยากทดลองนัก

“อืมม... ท่านโหว อ่า... ข้าเสียวเหลือเกิน” ฉางเยว่จงใจเอ่ยออกมาเพื่อกระตุ้นกำหนัดอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มขยับโยกร่างกายแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานนักร่างกายนางเองนี่แหละที่ทนไม่ไหว

“ข้าขอนะเจ้าคะ” สิ้นคำมือขาวก็จับแก่นกายใหญ่เต็มมือมาจ่อที่ทางรักตนโดยไม่รอเขาอนุญาต นางจับมันถูเล็กน้อยราวกับต้องการหยอกเย้า พลางจดจ้องดวงตาคู่คมของเขา

ปากก็เม้มแน่น มืออีกข้างก็ขยำเต้าอวบตนเต็มแรง จากนั้นนางก็ยกสะโพกขาวขึ้นก่อนจะกดลงมาให้มันกลืนกินหัวบานหยักที่ปริ่มน้ำนี่เสีย “อื้อออ... ท่านโหวแก่นกายของท่านช่างใหญ่นัก อ่า… ข้าชอบเหลือเกิน” นางกล่าวชมอย่างไม่รู้จักอาย พร้อมกับกดเน้นให้ทางรักตนกลืนกินจนมิด นำพาความคับแน่นมาให้จนใบหน้าทั้งคู่เหยเก “อูวว... แน่นเหลือเกิน อ่า... ท่านโหว”

“อ่า... หลิงฉางเยว่ เจ้ามัน... ซี้ดดด...” ซือหยางไม่รู้จะสรรหาคำใดมาตำหนินาง เพราะใจหนึ่งเขาก็เกรงว่านางจะหยุดกระทำ แม้อีกใจจะนึกรังเกียจท่าทางกร้านโลกของนางก็ตามที

 

 

#แล้วก็อย่ามาถึงลูกสาวฉันนะ 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว    33. เลือกไม่ผิด

    สายของวัน ไป่เซิงที่อยู่ในชุดคลุมสีเข้มก็ก้าวออกจากเรือนด้วยสีหน้าอิ่มเอม ทว่าทันทีที่เขาเปิดประตูออก มันก็เป็นจังหวะที่ ซินฮูหยินเดินมาหยุดที่หน้าเรือนบุตรสาวนางตั้งใจจะมาปลุกฉางเยว่เพื่อแจ้งข่าวดี เกี่ยวกับเรื่องที่ตระกูลไป่จะเข้ามาพูดคุยเรื่องสู่ขอในวันนี้ทว่าเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงามที่เหมือนจะคุ้นตาแต่ไม่คุ้น ก้าวเดินออกมาจากห้องนอนของบุตรสาว ซินฮูหยินก็เบิกตากว้างจากนั้นนางก็แผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก“กรี๊ด! เจ้า... เจ้าเป็นใคร! มาอยู่ในห้องลูกสาวข้าได้อย่างไร องครักษ์ องครักษ์ไปไหนหมด” นางร้องเรียกคนเสียงดังไป่เซิงได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักตกใจไม่แพ้กัน เมื่อได้สติเขาก็ไม่รอช้าที่จะแสดงความจริงใจด้วยการทรุดเข่าลงกับพื้น “ฮูหยิน โปรดระงับโทสะ ข้าน้อยไป่เซิงเองขอรับ ขออภัยที่เสียมารยาท...”“ปะ... ไป่เซิงหรือ” ซินฮูหยินทำหน้ามึนงงเหรินเจี้ย ที่วิ่งมาจากหลังเรือนรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าเคียงข้าง “เรียนฮูหยิน ท่านนี้คือซือหม่าไป่ขอรับ”ซินฮูหยินรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครนางก็เริ่มใจชื้นขึ้นมา ทว่าความหวงลูกสาวก็ยังไม่จางหาย นางจึงทำหน้ายักษ์ใส่ว่าที่ลูกเขย พร้อมกับตำหนิเสียงเข้ม “ถึงจะเป็

  • สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว    32. ทวงสัญญา

    ทว่าคนตัวโตหาได้อดทนเช่นนางไม่ เพียงก้าวเดียวร่างสูงก็พรวดเข้ามาประกบกายนางจนแนบแน่นแทบไม่เหลือช่องว่าง อกแกร่งบดเบียดเข้ากับทรวงอกอ่อนนุ่ม แขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวบางราวกับหวาดกลัวว่านางจะเลือนหายไป ความคิดถึงที่สะสมมานานกว่าครึ่งปีระเบิดออกมาผ่านสัมผัสเขาทันทีฉางเยว่เงยหน้ามองเขาได้เพียงแค่เสี้ยวอึดใจ ริมฝีปากหนาของเขาก็ทาบทับลงมาอย่างเร่าร้อนจูบแรกหนักหน่วงราวกับจะช่วงชิงลมหายใจ ริมฝีปากเขานั้นบดเบียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อสมใจอยากจึงได้ผ่อนลงเปลี่ยนเป็นละเลียดชิมความหวานอย่างอ่อนโยน แต่เพียงครู่ก็กลับมารุกเร้าตามแรงปรารถนาของใจที่ปะทุจนยากเกินการควบคุม“อาเยว่... อาเยว่ของข้า...” เสียงแหบพร่ากระซิบอยู่ชิดริมฝีปากยามเมื่อคลายริมฝีปากออกให้นางหอบเอาอากาศ มือแกร่งยังคงลูบวนผ่านแผ่นหลังเนียนช้า ๆ ไต่ขึ้นสู่ต้นคอจากนั้นเขาก็ตรึงไว้มั่น บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นรับจูบอันดูดดื่มจากตนอีกหน มือเรียวกดศีรษะของนางเข้าหาเน้นย้ำสัมผัสแห่งความคิดถึง ที่เขาอดกลั้นไว้มานานกว่าครึ่งปีเนิ่นนานนักว่าจะผละใบหน้าออกมา ถึงกระนั้นเขาก็ยังซุกใบหน้าคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอนาง สูดกลิ่นหอมอ่อนของสตรีอันเป็นที่รักอ

  • สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว    31. แยกจาก

    หลังจากอาหารมื้อค่ำผ่านพ้นไป ฉางเยว่และไป่เซิงก็เรียกคนสนิทของตนมาพบ รวมถึงเหรินเจี้ยที่คอยอารักขาฉางเยว่ มาฟังความลับที่น่าอัศจรรย์ของเขากับนาง เพื่อให้ทั้งสามเลิกสงสัยและเคลือบแคลงใจกับความสัมพันธ์ของพวกเขาที่ไวเกินคาด“คุณหนู เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ” ชิงอี้ยังไม่ค่อยเชื่อ“เจ้านี่นะ หากไม่จริงท่านย่าจะยอมปล่อยข้ามาหรือ”“แต่มันอัศจรรย์เกินไปนะเจ้าคะ”“ไม่ใช่แค่เจ้าหรอกที่คิดเช่นนี้ ข้าที่ได้ย้อนกลับถึงสองคราก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน” แม้จะเล่าเรื่องลึกลับเหล่านี้ให้ทุกคนฟัง ถึงกระนั้นเรื่องที่ตนไม่ใช่คนยุคนี้ ฉางเยว่กลับไม่ได้เอ่ยถึง เพราะนางขี้คร้านมานั่งตอบคำถามเรื่องราวในโลกที่ตนจากมา“หากเป็นเช่นนี้บ่าวก็เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ทว่าถึงอย่างนั้นคุณหนูก็ต้องระวังตัวนะเจ้าคะ ยามอยู่ต่อหน้าคนอื่นท่านก็อย่า... เอ่อ... อย่าให้ท่านซือหม่าเข้าใกล้นัก ประเดี๋ยวจะถูกครหาเอาได้”สาวใช้ผู้ภักดีเอ่ยพลางปรายตามองผู้ที่นั่งอยู่ข้างนายตน แม้จะนึกหวั่น ถึงกระนั้นนางก็ยังเอ่ยเพื่อชื่อเสียงตระกูลหลิง“เรื่องเหล่านี้เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่มีทางทำให้ชื่อเสียงของอาเยว่ด่างพร้อยอย่างที่เจ้ากลัวแน่” ไป่เซิงให

  • สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว    30. ยิ่งรู้ยิ่งรัก

    ซือหยางหันมาคำนับขุนนางที่ยศสูงกว่าตนก่อนจะเดินตามผู้อาวุโสออกไป แต่ก็ไม่ลืมหันมามองสตรีที่ทำเขาเกิดอาการรวดร้าวอย่างไม่รู้สาเหตุ ยิ่งนางยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรเขายิ่งรู้สึกเจ็บทว่าตลอดชีวิตนี้เขาคงมิอาจหาคำตอบได้แล้ว เพราะการต่อกรกับผู้ที่รั้งตำแหน่งซือหม่ามันเป็นเรื่องยากพอ ๆ กับชิงของรักคนในราชวงศ์ แต่ถ้ามีหนังสือสัญญาหมั้นหมายเขาคงไม่ยอมคนที่มาทีหลังเช่นเขาจะไปสู้อันใดได้เล่าในเมื่อสองคนนี้รักใคร่กัน เขาก็ทำได้แค่ยินดีเท่านั้น ‘พึงใจสตรีเป็นคราแรก ข้าก็ต้องผิดหวังกระนั้นหรือ ซือหยางเจ้าช่างน่าเวทนานัก’ โหวหนุ่มนึกในใจพร้อมกับเดินคอตกออกจากห้องเมื่อแขกที่มาเยือนจากไป ไป่เซิงก็ขยับลุกมานั่งคุกเข่าลงต่อหน้าสตรีอันเป็นที่รัก พร้อมกับเอื้อนเอ่ยถามนางว่า“อาเยว่ เจ้ายินดีแต่งงานกับข้าจริง ๆ ใช่หรือไม่ เจ้าไม่ได้แสร้งหลอกให้ข้าดีใจเล่นนะ” เขาเอ่ยพลางจับจ้องใบหน้างามฉางเยว่มองเขาแล้วก็ยิ้มขำ “เมื่อครู่เห็นประกาศปาว ๆ อย่างมั่นใจ เหตุไฉนพอไม่มีใครแล้วพี่ไป่ถึงถามเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ”“ก็… ก็ตอนนั้นข้าร้อนใจ กลัวเจ้าจะกลับไปชอบคนผู้นั้น” ไป่เซิงเอ่ยอย่างที่ใจคิด จนลืมนึกเรื่องหนึ่งไปเลย“กล

  • สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว    29. อดีตสามี

    ฉางเยว่ยังคงยืนนิ่งราวรูปปั้นแกะสลัก ด้วยนึกไม่ถึงว่าตนจะได้พบกับสามีในชาติก่อนเร็วเพียงนี้ ทั้งท่าทางเขาก็ต่างไปจากชาติก่อนราวพลิกฝ่ามือ จากไม่เคยยิ้มให้ก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร จากที่ไม่เคยพูดจาดี กลับอ่อนโยนราวกับเขาไม่ใช่สามีใจร้ายผู้นั้น“น้องฉางเยว่ ไยเจ้าถึงยืนนิ่งเช่นนี้เล่า” ซือหยางเอ่ยพลางยกมือโบกไปมาอยู่ตรงหน้านางอย่างหยอกเย้านั่นจึงทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในภวังค์ได้สติ รีบถอยห่างจากเขา“เอ่อ... คารวะท่านโหวเจ้าค่ะ” นางรีบย่อกายให้เขา“นี่เจ้ารู้ด้วยหรือว่าข้ามีตำแหน่งโหว” ซือหยางขยับเข้าหาอีก แววตาที่เผยออกมาเต็มไปด้วยความใคร่รู้และชื่นชมร่างอรชรก็ขยับถอยห่าง “ข้าได้ยินพี่รองพูดถึงเจ้าค่ะ” ในเมื่อเขาบอกว่าตนเป็นสหายพี่ชาย เช่นนั้นนางก็โมเมเลยแล้วกัน“อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่พี่รองเจ้าเขาไปไหนหรือ” ซือหยางยังคงเอ่ยด้วยวาจาอ่อนโยน สีหน้าและแววตาก็แฝงแต่ความเอ็นดู“เขาไปเมืองผิงอันเจ้าค่ะ ท่านโหวมีสิ่งใดจะฝากหรือเจ้าคะ”“อะไรกัน ไยเจ้าถึงดูรีบร้อนนักไม่ต้อนรับข้าหรือ” เขาถามพลางขยับเข้าใกล้นางอีก ทว่าคนตัวเล็กก็ยังขยับถอยออกจากเขาเช่นเคย นำพาให้หลี่เป่ยโหวที่สตรีอยากเข้าใกล้ต้องหยุดเอง“

  • สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว    28. ด่านเปิด /2

    หลิงฉางเสิ่นฟังคำบุตรสาว พลางครุ่นคิดถึงเหตุผลที่บุรุษผู้มากอำนาจอย่างซือหม่าไป่ยกทัพมาช่วยตน “เยว่เอ๋อร์เจ้าสงสัยอะไรกระนั้นหรือ” “ข้าก็บอกไม่ถูก บางคราข้าก็รู้สึกเหมือนซือหม่ารู้เห็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับข้า แต่บางคราก็เหมือนเขาจะไม่รู้อะไรเลย” “พ่อว่าเจ้าคิดมากไปเองมากกว่า ไป่เซิงอาจจะเอ็นดูเจ้าและนึกถึงเมื่อครั้งที่เจ้ายังเยาว์ก็เลยใส่ใจมากกว่าปกติ เอาล่ะดึกมากแล้วไปนอนเสีย วันพรุ่งพี่เขาจะมารับไปเที่ยวเล่นมิใช่หรือ” “ท่านพ่อ แล้วท่านอนุญาตหรือเจ้าคะ” ฉางเยว่ทำตาใสใส่ “เขาดีถึงเพียงนั้น พ่ออยากจะใส่พานถวายให้ด้วยซ้ำ” “ท่านพ่อ นี่ลูกสาวท่านนะเจ้าคะ” ฉางเสิ่นขยับลุกก่อนจะยื่นมือมายีศีรษะบุตรสาวอย่างเอ็นดู “ไม่ง่ายที่จะพบคนยอมตายพร้อมกับเรา พ่อเชื่อว่าไป่เซิงไม่มีทางต่างไปจากชาติก่อนแน่ เจ้าอย่าได้ปล่อยเขาหลุดมือไปล่ะ” “เช่นนั้นวันพรุ่งลูกไม่กลับนะเจ้าคะ” ฉางเยว่แสร้งแหย่บิดา “ก็ดีนะรวบหัวรวบหางไป่เซิงไปเลย ประเดี๋ยวเขาเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา บุรุษดีดีเช่นนี้คงไม่เวียนมาหาเจ้าอีกแล้ว” “ท่านพ่อ บุตรสาวท่านออกจะงามถึงเพียง ยังเกร็งจะขายไม่ออกอีกหรือเจ้าคะ ไปเลยนะ... กลับไปนอนได้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status