3. คืนสุดท้าย /2

“อ่า... ฮืมม...” ซือหยางครางในคำคออย่างพอใจ เมื่อแก่นกายที่พองโตได้รับสัมผัสจากมือเล็กที่สอดเข้ามากอบกุม

มิหนำซ้ำเขายังเผลอยกมือขึ้นมากดศีรษะนางลงมาให้แนบชิดกันอีกครั้ง ราวกับเขากำลังต้องมนต์ของคนบนตัว

ทว่าบดจูบแลกลิ้นกันได้เพียงครู่ ฉางเยว่ก็เบี่ยงใบหน้าที่แดงซ่านของนางออก ก่อนจะพรมจูบไปตามลำคอเขาและเลื่อนต่ำลงไปเรื่อย โดยที่สองมือนั้นยังคงทำงานของมันไม่หยุด

มือหนึ่งเปลื้องอาภรณ์เขาออก เพื่อให้ริมฝีปากและเรียวลิ้นตนได้สัมผัสทุกสัดส่วนของร่างแกร่ง อีกมือนางก็ขยับรูดรั้งแก่นกายที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำเหนียวที่ปริ่มออกมาจนชุ่มมือ

“อ่า... ซี้ดดด... ฉางเยว่ ฮืมม...”

เสียงครางนั้น นำพาคนทำถึงกับยกยิ้มบนหน้าท้องแกร่งอย่างสาแกใจ ‘นี่แค่เริ่มต้นหลี่ซือหยาง’ นางหยันในใจก่อนจะเริ่มต่อ ริมฝีปากอิ่มและลิ้นอุ่นยังคงเคลื่อนตัวต่ำลงไป

ฉางเยว่ตั้งใจขบเม้มสร้างรอยเหมือนที่เขาทำไว้กับร่างกายของนางเพื่อให้เกิดความอับอาย กระทั่งมาถึงไรขนที่ลากยาวมาจนถึงส่วนสำคัญ ตรงจุดนี้นางค่อย ๆ จูบซับและขบเม้มจนร่างกายกำยำเกร็งแน่น ไม่นานใบหน้างามก็เลื่อนต่อไปจนถึงแก่นกายตั้งโด่ ที่กำลังส่งกลิ่นกำหนัดออกมาจนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณเตียง

ทันใดนั้นนางก็อ้าปากครอบกลืนมันจนสุดโคน นำพาให้ผู้ที่นอนมองเพดานด้วยดวงตาปรือเยิ้ม ต้องรีบผงกศีรษะใช้สองแขนเท้าไว้เพื่อดู “ฉะ... ฉางเยว่ อ่า... นี่เจ้าทำอันใด!” ซือหยางคำรามลั่น แม้จะรู้สึกสุขสม ทว่ามันก็ยังมีความหวาดหวั่นแฝงอยู่

ทว่าด้านล่างนั้นหาได้ตอบคำถามเขาไม่ ซ้ำร้ายนางยังผงกศีรษะขึ้นลง ห่อปากรูดรั้งแก่นกายเขาอย่างมัวเมาอีก

“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!”

เสียงรูดอมถี่รัวดังขึ้นอย่างชำนาญ นำพาให้ร่างแกร่งที่นอนมองถึงกับต้องทิ้งตัวลงสูดปากหอบเอาอากาศเข้าปอด

“อ่า... เจ้าไปเรียนรู้เรื่องเหล่านี้มาจากที่ใดกัน สตรีแพศยา” หลี่ซือหยางก่นด่าทั้งที่ตนนั้นก็สุขสมเหลือคนานับ

นำพาให้คนทำนึกอย่างแกล้ง นางจึงเริ่มผ่อนแรงลง ก่อนจะค่อย ๆ คลายริมฝีปากออก แต่มือนั้นยังกุมลำโคนอยู่

“ท่านโหวไม่ชอบหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะไม่...”

“ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้าหยุดหลิงฉางเยว่” เสียงคำรามอย่างขัดใจดังขึ้น พร้อมกันนั้นศีรษะนางก็ถูกกดเข้าหาแก่นกายเขาอีกครั้ง

ฉางเยว่ก็แสร้งเชื่อฟังทำตามใจอีกฝ่าย ทว่าครานี้นางกลับรูดรั้งหนักหน่วงขึ้น ทั้งห่อปากดูดดึงอีกทั้งบางครายังตวัดเลียส่วนบานหยัก จนน้ำใสนั้นปริ่มเยิ้มออกมาไม่หยุด ก่อนจะเริ่มขยับศีรษะรัวเร็วมากขึ้นจนอีกฝ่ายเกร็งตัว พร้อมกับคำรามออกมา 

“อ่า... ซี้ดดด... เร็วไปแล้ว อ๊าสสส ข้าไม่ไหวแล้ว”

สิ้นเสียง ร่างกายชายชาตินักรบก็เกร็งกระตุกพ่นน้ำรักออกมาอย่างไม่มียั้ง พร้อมกับการทิ้งร่างหอบหายใจอย่างสุขสม

ทว่าผู้ที่ปรนเปรอเขา หาได้รามือเพียงเท่านี้ไม่

ในขณะที่ร่างกำยำยังคงนอนหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาพร่าเบลอเพราะพิษสุรา กลับรีบผงกศีรษะขึ้นมองดูร่างของภรรยาที่ตนเกลียดชังอย่างฉงน เมื่อรู้สึกถึงการกระทำที่ต่างออกไป

หลิงฉางเยว่ไม่มีท่าทางสั่นสะท้านตื่นกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน อีกทั้งยามนี้นางยังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และยังทำตัวยั่วยวนด้วยการปีนป่ายขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขา

จากนั้นก็ทำในสิ่งที่นางเคยทำมาแล้ว นั่นคือการเปลื้องผ้าต่อหน้าเขา ทว่าคราก่อนเขาเดินหนีอย่างไม่ไยดี แต่เหตุไฉนหนนี้นางถึงสะกดให้เขาจ้องมองโดยไม่อาจละสายตาออกไปได้เล่า

ฉางเยว่ขยับยิ้มพรายที่มุมปาก พลางกดดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่าเบลอด้วยฤทธิ์ยาของผู้เป็นสามี

มือเรียวบางดุจลำเทียนเริ่มขยับรั้งสายรัดเอวที่ยังคาอย่างหมิ่นเหม่ออกอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของนางนั้นแฝงไปด้วยความเชื่อมั่นของสตรี ที่รู้จักอำนาจการใช้เรือนร่างของตนเองเป็นอย่างดี

เมื่ออาภรณ์ชั้นนอกซึ่งทำจากผ้าไหมเนื้อดีหลุดเลื่อนลงไปกองกับพื้นเตียง ความงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความพะรุงพะรังก็ค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตาผู้ที่นอนมองอยู่ ซึ้งบัดนี้ลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้ว ซือหยางยังคงจ้องมองผิวพรรณขาวละเอียดดุจหิมะแรกฤดูและดูนุ่มนวลราวกับขัดด้วยน้ำนมอย่างลืมตัว

ฉางเยว่ได้ทีก็รีบขยับไหล่มนเพื่อให้เสื้อตัวในหลุดร่วง เผยให้เห็นลาดไหล่ที่เนียนลื่นและไหปลาร้าที่บุ๋มลึกอย่างได้รูป

ทว่านั้นไม่งดงามเท่า ทรวงอกอิ่มหยัดระหงสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ของนางเลย ยามที่นางขยับกายเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น เส้นผมสีดำสนิทซึ่งยาวสยายถึงบั้นท้าย ไหวระริกคลุมแผ่นหลังบางเผยส่วนเว้าส่วนโค้งให้เห็นเด่นชัดขึ้น

หน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งเล็กน้อยรับกับสะโพกผึ่งผายที่สอบรับกับเรียวขาขาวยาวระหง ในสายตาของซือหยางยามนี้

ฉางเยว่ไม่ใช่ภรรยาที่น่าชิงชังผู้นั้นอีกแล้ว

นางดูเหมือนเทพธิดาจำแลงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนที่แสนอันตราย ทว่าก็น่าแปลกนักทั้งที่เขารู้อยู่แก่ใจ แต่เหตุไฉนกลับไม่คิดผลักไสนางให้ออกห่าง เขายังคงจ้องมองอย่างหลงใหล

ฉางเยว่เห็นเขาไม่ต่อต้าน ร่างเปลือยเปล่าที่ไร้สิ่งพรางตาเริ่มก็ขยับกายบดครึงใช้ส่วนล่างสัมผัสกับแก่นกายที่แข็งขืนอย่างจงใจ ความอ่อนนุ่มของผิวเนื้อสาวที่เบียดเสียดกับความแข็งกระด้างของกล้ามเนื้อบุรุษเพศ ส่งผลให้กระแสความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วร่างของทั้งคู่ จนผู้ที่ถูกวางยานั้นแทบจะคลั่งตาย

“ท่านโหว มองข้าให้ดีนะเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างท้าทาย ก่อนจะเริ่มขยับกายโยกบนตัวอีกฝ่ายที่ยามนี้ขบกรามแน่นนัก

ด้วยว่ากำหนัดที่มีนั้นเริ่มพุ่งสูงขึ้นมาอีกคราแล้ว มันฉุดรั้งเขาจนปวดเกร็งไปทั้งตัว หากมิใช่เพราะปลดปล่อยไปบ้างแล้ว เขาเป็นต้องรั้งร่างเปลือยขาวที่กล้ายั่วยวนนี้ ลงมาอัดกระแทกให้จมเตียงเสีย ไม่มีทางปล่อยให้นางมาควบคุมเช่นนี้เป็นอันขาด

ทว่าที่ไม่ทำก็เพราะอยากรู้ว่า สตรีแพศยาผู้นี้จะเล่นแง่อันใดกับตน อีกทั้งท่าทางยั่วยวนนี้มันก็ชวนให้เขาอยากทดลองนัก

“อืมม... ท่านโหว อ่า... ข้าเสียวเหลือเกิน” ฉางเยว่จงใจเอ่ยออกมาเพื่อกระตุ้นกำหนัดอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มขยับโยกร่างกายแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานนักร่างกายนางเองนี่แหละที่ทนไม่ไหว

“ข้าขอนะเจ้าคะ” สิ้นคำมือขาวก็จับแก่นกายใหญ่เต็มมือมาจ่อที่ทางรักตนโดยไม่รอเขาอนุญาต นางจับมันถูเล็กน้อยราวกับต้องการหยอกเย้า พลางจดจ้องดวงตาคู่คมของเขา

ปากก็เม้มแน่น มืออีกข้างก็ขยำเต้าอวบตนเต็มแรง จากนั้นนางก็ยกสะโพกขาวขึ้นก่อนจะกดลงมาให้มันกลืนกินหัวบานหยักที่ปริ่มน้ำนี่เสีย “อื้อออ... ท่านโหวแก่นกายของท่านช่างใหญ่นัก อ่า… ข้าชอบเหลือเกิน” นางกล่าวชมอย่างไม่รู้จักอาย พร้อมกับกดเน้นให้ทางรักตนกลืนกินจนมิด นำพาความคับแน่นมาให้จนใบหน้าทั้งคู่เหยเก “อูวว... แน่นเหลือเกิน อ่า... ท่านโหว”

“อ่า... หลิงฉางเยว่ เจ้ามัน... ซี้ดดด...” ซือหยางไม่รู้จะสรรหาคำใดมาตำหนินาง เพราะใจหนึ่งเขาก็เกรงว่านางจะหยุดกระทำ แม้อีกใจจะนึกรังเกียจท่าทางกร้านโลกของนางก็ตามที

 

 

#แล้วก็อย่ามาถึงลูกสาวฉันนะ