4. คืนสุดท้าย/3

ฉางเยว่นั้นหาได้แยแสท่าทีของเขาที่แสดงออกมาไม่ เมื่อทางรักกลืนกินตัวตนเขา ร่างอรชรเปลือยขาวนี้ก็เริ่มขยับเคลื่อนไปด้านหน้า ถอยหลังอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังทำความคุ้นเคยกับสิ่งใหญ่โตที่ฝังลึกจนชนเข้ากับผนังด้านใน 

“อื้อ… อ่า… เสียวเหลือเกิน” ฉางเยว่ส่งเสียงครางกระเส่า พลางขยับเคลื่อนตัวเร็วขึ้น มือข้างหนึ่งวางบนหน้าท้องแกร่งคนใต้ร่าง มืออีกข้างนางยกขึ้นมาบีบขยำเต้างามของตนจนขึ้นรอยมือ

ภาพตรงหน้าทั้งเย้ายวนและกระตุ้นกำหนัดนัก นำพาให้ผู้ที่นอนอยู่ถึงกับขบกรามแน่น ในที่สุดมือเรียวที่บีบขยำสะโพกขาว ก็เลื่อนขึ้นมาตรึงเอวคอดไว้ ก่อนจะเสยเอวสอบตนสวนขึ้นเต็มแรง

“อ๊ายย… ท่านโหว อ๊ะ! แรงไปแล้ว” ฉางเยว่ร้องเสียงหลงเพราะไม่ทันได้ตั้งหลักรับมือกับความดิบเถื่อนของเขา

ยามนี้ร่างเปลือยขาวจึงสั่นคลอนเพราะกำหนัดอันรุนแรงที่โหมกระหน่ำเข้าใส่ ซึ่งมันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

“อ๊าาา… เจ้าชอบมิใช่หรือ เช่นนั้นก็รับไปให้พอ ซี้ดดด…”

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

เสียงเนื้ออัดกระแทกเข้าหากันดังลั่นห้อง ผสานกับเสียงครางของทั้งคู่ที่ต่างก็ส่งออกมาราวกับกำลังแข่งขัน ไม่นานสองร่างก็เกร็งกระตุก ซึ่งความสุขสมนี้มาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“อ๊าาา…” ซือหยางครางแผ่ว ก่อนจะชะงักเพราะร่างอรชรเปลือยขาวที่ทิ้งกายลงมาแนบชิดกับแผงอกแกร่ง

ซึ่งแต่ก่อนเขากับนางมิเคยเปลื้องผ้ายามหลับนอนกันเลย หากเขาต้องการก็จะเรียกนางไปหา แล้วก็จัดการมันทั้งที่สวมอาภรณ์อยู่นี่แหละ ทว่าครานี้กลับต่างออกไป

และในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ นิ้วเรียวขาวของนางก็เริ่มซุกซน รวมถึงปากอิ่มที่เขาบดจูบจนบวมเจ่อ ยามนี้มันกำลังขบเม้มหยอกเย้าอยู่ที่ยอดถันเขา จนมันแข็งเป็นไตขึ้นมาแล้ว

ฉางเยว่ไม่ได้สนใจสามี ยามนี้นางแค่ต้องการทำให้คนใจร้ายลืมค่ำคืนนี้ไม่ลงก็เท่านั้น ในเมื่อเขาเห็นนางเป็นเพียงที่ระบาย

ฉะนั้น… นางก็จะทำไม่ต่างจากที่เขาทำเช่นกัน

คิดได้ดังนั้น ฉางเยว่ก็เริ่มบทรักอันเร่าร้อนที่นางทำไม่จบเมื่อครู่ใหม่อีกครั้ง ซึ่งครานี้คนใต้ร่างก็ยอมนอนมองเพียงอย่างเดียว เนื่องจากกำหนัดที่มีมันเริ่มเบาบางลงบ้างแล้ว

ทว่าถึงกระนั้นก็ยังมีการกระแทกกระทั้นเสยขึ้นมา ส่งให้สองเต้างามเด้งขึ้นลง จนซือหยางต้องรีบขยำไว้ราวกับกลัวว่ามันจะหลุดออกมา หากตนไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยบีบประคอง 

“อ่า... ซี้ดดด...” ซือหยางครางกระเส่าพอใจ พร้อมกันนั้นเขาก็ปรายตามองไปยังเงาที่ถูกแสงเทียนสาดสะท้อน

ท่วงท่าของฉางเยว่ที่ขยับกายอยู่เหนือร่างเขาในตอนนี้ ช่างดูสง่างามและเย้ายวนราวกับนางพรายที่กำลังร่ายรำ ท่วงท่าขยับโยกนี้ปลุกเร้ากำหนัดเขาดีเหลือเกิน

เมื่อหันกลับมาก็พบกับผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจไข่มุกชั้นดี ที่ฉาบด้วยสีแดงระเรื่อจากแรงอารมณ์และหยาดเหงื่อที่ผุดซึมตามร่างกายอันนวลเนียน เส้นผมสีดำสนิทที่หลุดสยายลงมาเคลียคลอไปตามส่วนโค้งเว้าของลาดไหล่ รวมถึงเต้าอวบที่กระเพื่อมไหว

ยามเมื่อนางกดสะโพกลงบดเบียดขึ้นลงในจังหวะหนักเบา สันกรามเขาจะเกร็งแน่น ราวกับจะข่มความเสียวซ่านของตนให้คงที่ ยามนี้เขาได้สติบ้างแล้ว เขาไม่ควรคล้อยตามนาง

‘หมายจะทำให้ข้าติดใจเจ้าหรือ ไม่มีทาง!’ เขาสบถในใจ ก่อนจะหันมาเป็นฝ่ายควบคุมบังเหียนเอง

ร่างที่ขยับเคลื่อนอยู่บนตัวเขาจึงถูกจับพลิกให้นอนลง ตามมาด้วยแรงกดทับที่ทำเอาฉางเยว่ตื่นตระหนกไม่น้อย

“อึก...” ฉางเยว่หลุดเสียงครางแผ่วเมื่อเขาซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ฟันคมขบเม้มลงบนผิวเนื้อทิ้งรอยสีกุหลาบไว้ซ้ำ ๆ ความเจ็บปะปนไปกับความเสียวซ่านที่แล่นริ้วไปตามไขสันหลัง

ซือหยางไม่สนว่านางจะเจ็บหรือรู้สึกอย่างไร เขาหมกมุ่นอยู่กับการดับไฟที่แผดเผาอยู่ในอก มือหนึ่งกดข้อมือนางไว้เหนือศีรษะ อีกมือนวดเฟ้นทรวงอกอิ่มอย่างมัวเมา

การกระทำของเขาเริ่มหนักหน่วงไร้ปรานี นำพาให้ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด เมื่อความใคร่มาถึงจุดที่ความโกรธแค้นและความชิงชังผสานรวมกัน ร่างกายที่สอดประสานท่ามกลางแสงเทียนที่สั่นไหว ก็กลับกลายเป็นท่วงทำนองที่ดุดันและเร่าร้อน

หลี่ซือหยางรุกรานเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของนางอย่างอุกอาจ ไร้ซึ้งความนุ่มนวลใด ๆ เสียงเตียงไม้ลั่นประท้วงตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่รุนแรง ฉางเยว่ที่หมายจะจัดการเขา ทำได้เพียงแค่หลับตาลงแน่นรับชะตากรรม นางกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางแห่งความทรมานปนสุขสมหลุดรอดออกมา

ทุกสัมผัสของสามีในยามนี้เสมือนเปลวไฟที่แผดเผาความทะนงตนของนางให้มอดเป็นจุน ความร้อนแรงที่ส่งผ่านผิวกาย ทำให้ความเยือกเย็นสลายไปเหลือเพียงความรัญจวนที่ถูกฝืนบังคับ จากที่คิดว่าเป็นต่อในคราแรก นางก็รู้แล้วว่าตนคิดผิด

ยามนี้ฉางเยว่ทำได้เพียงแค่ยอมให้เขาตักตวง ยอมให้เขากระทำตามใจชอบ พลางคิดในใจว่านี่คือการ จ่ายหนี้ ครั้งสุดท้าย หนี้ที่เกิดจากสมรสที่นางเป็นฝ่ายบีบบังคับ และเมื่อพายุนี้ผ่านพ้นไป นางจะพังทลายกรงขังนี้ทิ้งเสีย จะไม่มีทางรั้งมันไว้อีกแน่

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่รู้ ที่ร่างเปลือยขาวถูกสามีใจร้ายจับพลิกไปมา จนตัวนางเริ่มไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

เมื่อไฟกำหนัดมอดดับลง หลี่ซือหยางก็พลิกตัวลงนอนเคียงข้างอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน อาจเป็นเพราะการปลดปล่อยครานี้ เขารีดน้ำออกจนหมดตัว ถึงได้ลืมสิ้นความรังเกียจที่เคยมี

แต่ก็ใช่ว่าความรู้สึกนี้จะอยู่ได้เนิ่นนาน เมื่อลมหายใจเขาคงที่ ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็ขยับลุกขึ้นนั่ง อ้อมแขนที่ควรจะยื่นออกมากอดปลอบประโลมกลับแปรเปลี่ยนเป็นการผลักไส อีกทั้งเขายังหันหลังให้นางอย่างเย็นชา ราวกับสตรีที่เพิ่งร่วมหลับนอนด้วยเมื่อครู่ เป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ใช้เสร็จแล้ว

ทว่าฉางเยว่ นางไม่ได้นอนทอดถอนใจเหมือนหญิงที่พ่ายแพ้ นางกลับขยับกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปรวบรวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นมาสวมใส่เพื่อปกปิดร่างกาย ใบหน้าของนางเรียบเฉยแต่กลับแฝงความหยิ่งทะนงมากกว่าเคย แววตานั้นเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น เมื่อลงจากเตียงมาได้ นางก็เอื้อนเอ่ยกับสามีเสียงเรียบ

“วันพรุ่ง รบกวนท่านโหวเตรียมหนังสือหย่าไว้ให้ข้าด้วย ข้าไม่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว” นางเอ่ยทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด

ซือหยางที่กำลังขยับลุกขึ้นใส่อาภรณ์ แค่นยิ้มเยาะทั้งที่ดวงตายังเต็มไปด้วยความสุขสม “หย่าหรือ? คนอย่างเจ้าหรือหมายจะหย่าขาดจากข้า หึหึ ฮ่าฮ่า” ผู้ที่นั่งหันหลังส่งเสียงหัวเราะขำขันอย่างออกรส แต่เมื่อเขาหันกลับมาหาผู้ที่เอ่ยกับตน กลับพบเพียงแผ่นหลังขาวที่กำลังเดินห่างออกไปทุกที

คิ้วหนาย่นเข้าหากันพลางเบิกตากว้างตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น เมื่อเห็นร่างอรชรขาวเนียนนั้นมิได้แยแสจะฟังคำพูดตนเลย

นางถือดีอันใด… ถึงกล้าเดินหนีเขาไปเช่นนี้

 

 

#ลูกสาวขอหย่าแล้ว