เข้าสู่ระบบสวบ...! นางยังไม่ทันได้อธิบายจบก็โดนเขาเสียบเข้าทีเดียวมิดลำ “เจ้าตงหยางบ้า...เอาทีเดียวข้าก็ฉีกพอดี” นางทุบหน้าอกแกร่งของเขา แรงๆไปหนึ่งที ใบหน้านางบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ซี๊ดดดด... เขาร้องครางเพราะช่องทางรักของนางตอดเขาหนึบ กลีบดอกไม้นางปลิ้นเข้าออกตามแรงก
“ดะ...เจ้าอย่าเพิ่งขะ...ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ เกรงว่าเจ้าจะเหม็น” เขามาถึงก็จับนางเข้าหอ น่าไม่อายนางต้องหาวิธีหลบเลี่ยงเขาก่อน “ไม่เป็นไรข้าจะอาบให้เจ้าเอง ด้วยลิ้นของข้านี่แหละ รับรองว่าสะอาดเอี่ยมอ่องทั้งตัวเลย” เขาพูดจบ แก้มขาวของนางก็แดงระเรื่ออย่างน่ารัก เขาชอบยิ่งนักที่หยอกเย้าให้นางได
“เจ้าก็เช่นกันนะ สักวันเจ้าจะเจอคนที่รักเจ้าเหมือนที่ข้าเจอ” อี๋เหนียงอวยพรเพื่อนด้วยเสียงสั่นเครือ และกอดกันทั้งน้ำตา แต่เป็นน้ำตาแห่งความปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง เมื่อได้เวลาเข้าหอนางจึงออกมาจากห้อง ให้เพื่อนรักได้มีความสุขกับคนที่นางรัก ฟางเหนียงเดินกลับบ้านอย่างเหงาๆ ทุกวันเพื่
“จินหลิง เจ้าเป็นอะไร” หานหลิงอี้เห็นคนของตัวเองบาดเจ็บมา พร้อมกับตงหยางและญาติผู้น้องก็ตกใจนัก “ท่านพี่ พวกเราโดนหลอก” จื่อเถิงบอกกับญาติผู้พี่พร้อมกับเอาสมุดบัญชีรายชื่อคนร่วมกันช่อโกงเงินพระคลังไป “เพื่อนข้ากับพ่อเจ้า...ด้วยงั้นรึ” จื่อเถิงไม่ตอบอันใด เอาแต่พยักหน้าใ
“ก็ข้าเป็นห่วง” “ข้าอยากใช้ความคิดเจ้าอยู่เงียบๆ เถิด” นางอยากคิดเรื่องทุกอย่างให้รอบครอบ ความน่าสงสัยเรื่องที่สองคือจิ่นช่างหลิวเกี่ยวอันใดกับเรื่องนี้กันแน่ เขาจงใจเข้ามาสนิทสนมกับนางจริงๆ ตั้งแต่วันนั้นแล้วแต่นางก็ไม่ระแคะระคายเลย ในเมื่ออดีตเขาเคยทำนางเจ็บช้ำ ปัจจุบันน่าจะไม่ต่างกันมา
จื่อเถิงเดินออกจากเรือนเพื่อไปยังนอกจวนสกุลหลัว แต่ยังไม่ได้ก้าวสักกี่ก้าว เจ้าคนหน้ามึนก็มาขวางไว้อีกแล้ว “เจ้าหลบไป” “เจ้าจะไปไหน ให้ข้าพาไปดีหรือไม่” ตงหยางรู้สึกผิดกับนางอยากไถ่โทษโดยการทำดีกับนางให้มาก นางก็น่างสงสารเช่นกัน เขามันคนเอาใจแต่ไม่รู้เลยว่านางจะเจ็บปวดใจเช่นนี้
คิมหันต์ฤดูเวียนมาบรรจบ ทุกปีเมื่อถึงวันเกิดของเฟิงเซียน ในวันนั้นจะฝนตกจนกว่าจะถึงเวลาที่นางเคารพหลุมศพของนางในอดีตชาติ เมื่อนั้นแดดจะออกท้องฟ้าสดใสสมดังเป็นฤดูร้อนเช่นเดิม แต่ปีนี้แตกต่างจากทุกปี นอกจากฝนไม่ตกแล้วแดดก็ยังจ้า ช่างเรียกได้ว่าเป็นบรรยากาศดีจริง ๆ แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือด
แสุ่ยเฟิงเซียน เด็กสาวที่เป็นลูกบุญธรรมของสุ่ยจิ่นฟ่าน ต่างเป็นที่เคารพยำเกรง เพราะนายท่านสุ่ยเจียง ที่เป็นประมุขของตระกูล ก็ยังรักและหลงนาง เหตุเพราะนางใบหน้าละม้ายคล้ายลูกสาวที่เสียชีวิตไป แม้ว่าทั้งสุ่ยจิ่นฟ่าน และสุ่ยเจียงต่างตามใจให้นางเล่นซนเหมือนเด็กอื่นทั่วไป แต่นางกลับไม่ออกไปเล
คิมหันต์ฤดู แสงแดดที่กำลังแผดเผาด้านนอก เมื่อฮูหยินเล็กตระกูลลู่เจ็บท้องจากท้องฟ้าที่สดใสก็เปลี่ยนเป็นเมฆดำมืดฟ้ามัวดิน พร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ชาวบ้านต่างลือกันไปต่าง ๆ นานา ท้องฟ้าพิโรธเภทภัยต้องเกิดกับที่ใดที่หนึ่งเป็นแน่ ทั้งเจียงหนานและลั่วหยาง สองเมืองฝนตกห่าใ
รัชศกสุ่ยหยางปีที่15 หลังจากราชวงศ์สุ่ยเรืองอำนาจจักรพรรดิสุ่ยหยางขึ้นครองราชย์ เป็นช่วงที่บ้านเมืองเพิ่งเข้าสู่ความสงบสุขหลังจากรบทัพจับศึกรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่น ไพร่ฟ้าหน้าใส น้ำท่าบริบูรณ์ แต่ว่ามีเรื่องเล่ากันว่าสตรีที่แสนงดงามในตระกูลสุ่ย ป่วยด้วยโรคประหลาด เอาแต่ทำร้ายตัวเอง หลังจากแต่งเข้าตระก







