บทที่ 10 (03)

“นิดไม่ได้มีใคร” วนิดายิ้มเอ็นดูแล้วบอกถึงความจริง ก่อนจะจับหัวไหล่ของคนที่ทำท่าจะล้มลงนอนบนเตียงให้หันมาเผชิญหน้ากัน

          “ที่นิดต้องโกหก เพราะนิดอยากจะเซอร์ไพรส์อี้ วิณเป็นนักออกแบบนาฬิกา นิดเลยอยากสั่งทำให้อี้ เป็นเรือนพิเศษที่จะมีแค่อี้ที่มี ใกล้จะถึงวันเกิดอี้แล้วไง”

          เพราะอยากจะเซอร์ไพรส์เขา สองวันที่ผ่านมาเธอเลยจำใจต้องโกหกเพื่อไปพบกับชวิณและนำแบบร่างนาฬิกาไปให้เจ้าตัวดู แล้วเพื่อนก็ได้พาเธอไปเลือกตัวเรือนนาฬิกาด้วยตัวเอง

          “ม่ายเชื่อ” คนเมาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยังคงงอแงไม่เลิก

          “ตามใจ”         

          วนิดาไม่คะยั้นคะยอให้เชื่อ เพราะรู้ดีว่าเวลานี้อคิราห์กำลังเมาหนัก พูดอะไรไปก็มีแต่จะโวยวายยกใหญ่

          “เธอไม่ง้อเรา ใช่สิ เดี๋ยวนี้เราไม่สำคัญแล้ว” อคิราห์เบะปากมากกว่าเดิม ทำท่าจะร้องไห้ หัวใจเจ็บแปลบขึ้นอีกระลอก

          “สรุปอยากให้นิดง้อไหม” หญิงสาวส่ายศีรษะอย่างเอาใจไม่ถูก แต่ก็นึกเอ็นดูไม่น้อย

          “เราอยากจูบนิด” อคิราห์บอกในสิ่งที่ต้องการ

          “นิดถามว่าอยากให้ง้อไหม” วนิดาท้วงเมื่ออีกฝ่ายตอบไม่ตรงคำถาม แล้วเห็นเจ้าตัวมองจ้องที่กลีบปากของเธอพร้อมกับกลืนน้ำลาย

          “ทำไมเราต้องอยากจูบนิดด้วย โคตรอยากเลย” อคิราห์ก้มหน้าต่ำลงคล้ายถามตัวเองในใจ แล้วทำหน้าบูดหน้าบึ้ง

          “คงเพราะอี้เพิ่งเคยจูบผู้หญิงมั้ง” วนิดาว่า

          “ครายว่า เธอไม่ใช่คนแรก” คนเมาส่ายหน้าใส่คนขี้ตู่

          “อี้ไปจูบกับใครมา”       

          หญิงสาวถึงกับร้องถามตาโต เพราะไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน แล้วต้องกระตุกแขนคนที่ทำเป็นอมพะนำ   

          “อี้ บอกนิดมานะ”

          “ชะนีน้อย” อคิราห์ให้คำตอบแล้วมุ่ยหน้าใส่ คล้ายไม่ได้ชอบใจสักเท่าไร

          “น้องแพมเหรอ ยังไงอี้” เธอยกมือขึ้นมาทาบอก ไม่รู้ว่าอคิราห์ไปจูบกับพลิตาตอนไหนกัน ภายในอกมีอาการร้อนวูบเข้ามา

          “จำม่ายได้ นานแย้ว” อคิราห์ส่ายหน้า เขาจำได้เพียงเท่านี้ แล้วโวยไปอีก “แต่ทำมายเราไม่เห็นติดใจเหมือนจูบนิดเลย นิดมาทำให้เราคลั่งทำไม”

          ความรู้สึกต่างกันคนละขั้ว กับวนิดาเรียกว่าแค่ปากเฉี่ยวๆ กันเท่านั้น แต่เขากลับรู้สึกติดใจจนไม่อาจลืมเลือน

          วนิดาใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แล้วต้องร้องถามไปอีก “จะไปไหนอี้”

          “ปล่อยเรา”

          “อี้”

          วนิดาหน้าเสียเมื่ออคิราห์สะบัดมือที่เธอจับออก แล้วเจ้าตัวก็เดินโซเซหายออกไปจากห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดตู้เย็น

          “ยังจะดื่มอีกหรือไง” วนิดาทำท่าจะขยับลุกไปห้าม แต่คนเมากลับมาเสียก่อนพร้อมของในมือที่ทำให้เธอขมวดคิ้วมอง

          “เอาไป” อคิราห์ยื่นของที่ตั้งใจเดินไปหยิบมาให้คนที่เขาห่วงสุดหัวใจแต่กลับโกหกกัน

          วนิดางุนงง ยังคงไม่ยื่นมือไปรับ

          “ทำไมเดี๋ยวนี้รับ...ความหวังดีจากเราไม่ได้ เราอุตส่าห์เก็บน้ำมนต์ไว้ให้เธอ เราอยากให้เธอคลาดแคล้ว”อคิราห์ทำท่าสะอื้นฮัก รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะวนิดาเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด

          “อี้...” วนิดาก้มมองขวดในมืออคิราห์แล้วทำท่าจะแย้งไป แต่ยังไม่ทันพูดอะไรเสียงอู้อี้ก็สวนมา

          “นิดจะไม่กินเหรอ นิดไม่อยากได้ความห่วงใยจากเราแล้วใช่ไหม” น้ำมนต์นี้มีเพียงขวดเดียว เขาจึงเลือกจะเก็บไว้ให้วนิดาแทนที่จะกินเสียเอง

          วนิดาเกือบหลุดขำ แต่กลัวว่าจะทำให้อคิราห์ขัดเคืองใจอีก พลันมองขวดนมเปรี้ยวที่อยู่ในมือหนา มันใช่น้ำมนต์เสียที่ไหน กระนั้นก็ยื่นไปหยิบมันมาเปิดฝาแล้วยกดื่ม ก่อนจะมีคนเสียใจไปมากกว่านี้

          “ปากนิดเปื้อนแล้ว” อคิราห์ยิ้มนิดๆ หลังวนิดารับความห่วงใยนั้น แล้วขยับตัวไปใกล้ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเช็ดที่กลีบปากสวย พลางลูบไล้ไปมา

          “อี้” วนิดาครางเสียงเบาหวิว รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมา ดวงตากลมใสเฝ้ามองคนที่จ้องมองกันอยู่

          “นิด” อคิราห์เรียกชื่อคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

          “ว่าไง” วนิดาขานรับ ก่อนจะได้ยินประโยคที่ทำให้เผยรอยยิ้มดีใจ

          “เราหวงนิด เราไม่อยากให้นิดใกล้ใคร” นับวันเขายิ่งรู้สึกมากขึ้นเป็นหมื่นเท่า มือหนายกขึ้นไปลูบแก้มนุ่มอย่างหวงแหนและเอ็นดู

          “เพื่อนที่ไหนเขาหวงกัน” วนิดาโยนคำถามกลับไป

          “อื้อ” อคิราห์ขานรับเสียงเบาพร้อมทั้งทบทวนความรู้สึกและคำพูด ก่อนจะพูดออกมาอีก แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ประโยคคำถามเหมือนวนิดา

          “เพื่อน...ที่ไหนหวงกัน”

          คนฟังนั้นเก็บยิ้มไว้ไม่อยู่ พร้อมสบตาคมเข้มที่เวลานี้มีภาพเธอสะท้อนอยู่

          “อย่ามาทำให้เราใจสั่น” อคิราห์บอกเสียงดุ วนิดากำลังเล่นกับใจเขาอีกแล้ว มือหนายกขึ้นไปทาบหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง

          “นิดแค่ยิ้ม” เธอกำลังดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่ 

          “ไม่ให้ยิ้ม” อคิราห์สั่งห้าม ทว่าหญิงสาวยังคงดื้อส่งยิ้มที่ทำให้โลกสดใสทั้งใบ แล้วรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย จึงยื่นหน้าเข้าไปประกบปากอิ่มอย่างเร็วไว จนวนิดาต้องส่งเสียงครางในลำคอ

          “อื้อ...”