บทที่ 2 (03)

“เราไปเข้าเองได้”

          “ก็รีบไปสิยะ จะรออะไร”

          วนิดารีบวิ่งแจ้นออกจากห้องนอนไปยังห้องน้ำด้านนอกอย่างเร็วไว ด้วยความรู้สึกผิดและเขินอาย

          ฝ่ายอคิราห์กลอกตามองบน ยกมือขึ้นกอดอกแล้วบ่นอุบ “ยัยวนิดานะยัยวนิดา คนเขาอุตส่าห์ทำอารมณ์ กลับมาเมื่อไหร่โดนแน่”

          อคิราห์ตั้งใจว่าเมื่อหญิงสาวกลับมานั่งข้างๆ จะโน้มคอมาจูบทันที ไม่ต้องพิรี้พิไรอีกแล้ว พลันหลุบตาต่ำมองใจกลางลำตัวแล้วขบปาก ทว่าไม่นานกลับได้ยินเสียงเรียกแว่วมา

          “อี้” วนิดาร้องเรียก “อี้...มาหานิดหน่อย”

          คนถูกเรียกกระเด้งตัวจากเตียง มือขมวดปมผ้าขนหนูให้แน่นกว่าเดิมแล้วเดินฉับๆ ออกจากห้องนอนไป

          “อะไรหนูนิด จะเรียกเราทำไม หรือจะให้ทำกันในห้องน้ำ” อคิราห์กึ่งถามกึ่งโวยวาย แล้วเห็นตัวของวนิดาหลบอยู่หลังประตู โผล่เพียงหน้าออกมา

          “อี้จ๋า” วนิดาทำเสียงอ้อนๆ

          “อะไรอีกนิด” อคิราห์ยกมือขึ้นเท้าเอว เสียงแบบนี้มีอะไรชัวร์

          “เราขอโทษ” น้ำเสียงของวนิดามีความรู้สึกผิดจับใจ “เราเลือดไหล”

          “เลือดไหลได้ไง เรายังไม่ได้ทำเธอเลย หรือว่าเธอลื่นล้ม” อคิราห์หน้าตาตื่น คิดไปว่าวนิดารีบร้อนจนหกล้มเข้า

          “เปล่า เรามีวันนั้นของเดือนอะ” วนิดาหน้าจ๋อย บอกเสียงอ่อน

          “โอ๊ยย...จีจี้อยากจะบ้าตาย” อคิราห์ยกมือขึ้นกุมขมับ และอยากกรีดร้องออกมา

          “เราขอโทษ” วนิดารู้สึกผิด ช่วงนี้งานยุ่งเธอจึงไม่ทันได้นึกถึง อีกอย่างกว่าจะถึงกำหนดก็อีกตั้งหลายวัน

          “ย่ะ”    

          อคิราห์ทำอะไรไม่ได้ นอกจากคาดโทษด้วยการตวัดตาค้อน แล้วเป่าปากแรงๆ เพื่อระงับอารมณ์

          “เดี๋ยวเราลงไปซื้อผ้าอนามัยให้ เอาแบบกางเกงไหม นอนแล้วจะได้ไม่ต้องคอยระวัง ยี่ห้อที่เคยใช้ละกันจะได้ไม่แพ้” แม้จะกระแทกเสียงบอก แต่ก็ยังมีความห่วงใยให้เหมือนเดิม

          “อื้อ”

          สิ้นเสียงวนิดาก็เห็นอคิราห์พลิกตัวกลับเข้าห้องนอนไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไป

          ส่วนเธอนั้นหลบเข้าไปนั่งรออยู่บนชักโครกแล้วทำหน้าแหยๆ มิน่าถึงรู้สึกมวนท้องนิดๆ ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะตื่นเต้น ไม่นานเท่าไรก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องจึงโผล่หน้าออกไปอีกครั้ง

          “เอาไป”

          มือหนายื่นถุงพลาสติกที่มีผ้าอนามัยแบบกางเกงให้แก่วนิดา ก่อนหน้านี้สมัยมหาวิทยาลัยเขาก็เคยไปซื้อให้

          “อี้หยิบเสื้อกับกระโปรงมาให้เราด้วยได้ไหม นิดว่าจะกลับเลย”     

          วนิดารู้สึกเก้อกระดากที่จะอยู่ต่อ หนำซ้ำยังรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก แล้วเอ่ยอีกประโยคด้วยแววตาขอโทษขอโพย        

          “แต่อี้อย่าโกรธเราเลยนะ”        

          “เราเคยโกรธเธอเหรอยัยหนูนิด ไม่ต้องมาทำตาเศร้า เดี๋ยวเราไปหยิบให้…”

          เรื่องแค่นี้ไม่ถึงขั้นทำให้อคิราห์ต้องมานั่งโกรธวนิดา และที่ผ่านมาก็ไม่ค่อยมีเรื่องให้ต้องมานั่งทะเลาะกัน คงเพราะวนิดาเป็นคนว่าง่าย ผลพวงก็มาจากครอบครัวของเจ้าตัวที่ชอบหยิบยืมเงินคนอื่นไปทั่วจนวนิดาไม่ค่อยมีเพื่อนคบสักเท่าไร ก่อเกิดเป็นปมในใจ ก่อนจะได้ย้ายโรงเรียนมาพบเขา

          พอได้ของใช้ส่วนตัวแล้วหญิงสาวก็รีบเข้าไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนกลับออกมาหยุดอยู่ตรงโซฟาที่เธอวางกระเป๋าสะพายไว้

          “เดี๋ยวเราไปส่ง”

          “เรากลับเองก็ได้อี้”

          “อย่าดื้อหนูนิด” เขาจะปล่อยวนิดากลับไปตามลำพังได้อย่างไร อีกทั้งตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้ว

          “แต่อี้เมา” เธอแย้ง ด้วยห่วงว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น และคงไม่ดีต่อเพื่อนร่วมทางแน่

          “งั้นเดี๋ยวเราเรียกรถให้เธอแทน” อคิราห์ลืมข้อนี้ไปเสียสนิท มือหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันเรียกรถ หาคนขับที่เป็นผู้หญิงจะได้ปลอดภัยสำหรับวนิดา จากนั้นทั้งสองก็ลงมาที่ชั้นล็อบบีเพื่อรอรถที่เรียกไป

          ไม่ถึงสิบนาทีรถคันเล็กที่มีโชเฟอร์เป็นหญิงสาวก็มาถึง

          “กลับไปถึงห้องแล้วก็อย่าลืมปิดห้องดีๆ ด้วยล่ะ” อคิราห์เตือน กลัวว่าวนิดาจะเผลอไผลหลงลืม หากพวกคนบ้านนั้นมาตามตอแยขอเงินจะเกิดปัญหาขึ้น

          “ถึงแล้วเดี๋ยวเราจะไลน์บอกนะ”           

          วนิดาบอกแล้วก้าวเท้าขึ้นรถไป ตลอดทางหญิงสาวนั่งยกมือขึ้นเขกศีรษะของตัวเองไปหลายหนด้วยความรู้สึกผิดที่ยังวนเวียนอยู่ในใจ และมีความเก้อกระดากปะปนอยู่ด้วย เพราะเป็นเรื่องที่ไม่คิดว่าตัวเองจะทำมาก่อน