บทที่ 9 (02)

“สวัสดีค่ะเจ้ลี่”

          อคิราห์พนมมือขึ้นไหว้อลิษา พี่ใหญ่ของบ้าน แล้วเห็นพี่สาวคนรองอย่างมี่ อมิตากำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ ก่อนจะมองหาใครอีกคน

          “แล้วเจ้อิงไปไหน”

          “ไปซื้อขนมของโปรดแก ของหนูนิดด้วย เสียดายไม่ได้เจอ” อมิตาส่งเสียงมา

          “แล้วชวนน้องมาออกกำลังกายเนี่ยนะ” อคิราห์กลอกตาเป็นเลขแปด

          “อย่าบ่นมาก” อลิษาดุน้องชายที่ทำท่าโวยวาย เรื่องเล่นใหญ่อคิราห์ไม่เคยเป็นที่สองรองใคร พอๆ กับน้องสาวคนรอง

          “ชวนมาเพราะคิดถึงละสิ” น้องเล็กเดินปรี่เข้าไปอ้อนด้วยการสวมกอดพี่สาวที่เป็นคนเลี้ยงเขามา อลิษานั้นพยักหน้าตอบ ก่อนน้องสาวจะเสริมขึ้น

          “มีเรื่องจะเม้าท์ด้วยต่างหาก”

          “เรื่องอะไรเจ้” อคิราห์ตาโตวาววับแล้วนั่งลงบนโซฟาข้างๆ พี่สาวที่เดินปรี่เข้ามาทิ้งตัว แต่เมื่อได้รับคำตอบความอยากรู้ก็หมดไป

          “เฮียตี๋”

          “ไม่อยากรู้เลย”

          “แกควรรู้”

          “ทำไมอะเจ้” อคิราห์ทำหน้านึกกลัว ลักษณะแบบนี้คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

          “เฮียตี๋ไปสร้างหนี้ไว้อีกแล้ว” อมิตาบอกด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ เพราะเคยเกิดขึ้นมาแล้วหากพูดถึงตรีภพ ลูกชายของแปะซ้งหรือคนเป็นลุงของพวกเธอ

          “รอบที่เท่าไรแล้ว” อคิราห์จำไม่ได้ เพราะมันคงเกินกว่านิ้วมือจะนับได้แล้ว

          “แปด” อมิตาตอบเร็วไว เพราะจำได้อย่างขึ้นใจ

          “เจ้ก็ขยันจำ”

          อคิราห์นับถือพี่สาวของเขาเลย เพราะบรรดาพี่ๆ ต้องมาคอยช่วยตามเช็ดตามล้าง คงไม่แปลกอะไรหากจำได้ แล้วถามไปอีก “ครั้งนี้เฮียจะเอาสมบัติชิ้นไหนของอาม่า”

          “บ้านที่ระยอง” หนนี้อลิษาเป็นคนตอบด้วยสีหน้าค่อนข้างเครียด เพราะหนี้สินที่ฝ่ายนั้นสร้างไว้มีมูลค่าหลายล้านบาท

          “หลังไหน” อคิราห์รู้สึกได้กลิ่นตุๆ ขึ้นมาเมื่อเอ่ยถึงบ้านที่ระยอง

          “ที่อาม่าว่าจะยกให้แก”

          “ซี้ดเลย ”

          อคิราห์ถึงกับห่อปาก เมื่อพี่ชายร่วมตระกูลอยากได้สมบัติส่วนของเขา แต่ก็ไม่ได้แปลกใจนัก เพราะตรีภพไม่เคยนึกชอบเขาอยู่แล้ว

           ตอนเด็กๆ ก็มารังแกกันบ่อยๆ โชคดีที่พวกพี่สาวคอยปกป้อง แต่ด้วยความเป็นหลานคนโปรดเลยทำให้ฝ่ายนั้นไม่ค่อยจะถูกลงโทษสักเท่าไร แถมยังเคยสบประมาทเขาไว้ด้วยว่า คนอย่างเขาไม่มีทางประสบความสำเร็จได้

          “นี่มันเอาสมบัติที่อาม่าว่าจะยกให้พวกเราไปกี่ชิ้นแล้ว” เขาถามต่อ

          “ครั้งนี้ครั้งที่สี่ แต่คงจะได้แค่สาม” อมิตาเป็นคนตอบ

          “ทำไมอะเจ้” อคิราห์ถึงกับแปลกใจ

          “อาม่าไม่ยอมยกให้ บอกจะเก็บไว้ให้แก”

          “เดี๋ยวอาม่าก็ใจอ่อน แต่อี้ก็ไม่ได้อยากได้อะ” เขาไม่ได้อยากแย่งชิงอะไรกับใครทั้งนั้น และเชื่อว่าทางอาม่าใจแข็งกับหลานรักที่ตามใจมาตลอดได้ไม่นานหรอก

          “ถ้าให้ แกก็ควรเอา ก่อนมันจะผลาญของตระกูลจนหมด พวกฉันทำงานมาเหนื่อย”           

          อมิตาพูด เธอและพี่สาวคนโตเข้าทำงานในบริษัทขนส่งสินค้าทางเรือของตระกูลช่วงเกิดวิกฤตเมื่อไม่กี่ปีก่อน กว่าจะทำให้กลับมาเป็นปลาใหญ่ในท้องทะเลได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนแปะซ้งและลูกชายกลับหายไป ทว่าอาม่าก็ยังยกให้เป็นลูกชายและหลานคนโปรด

          “จี้เอาใจช่วยเจ้ๆ ละกัน ขอโทษนะเจ้ที่หนีเอาตัวรอด” อคิราห์รู้สึกผิดอยู่เสมอที่เขาหนีมาเปิดบริษัทของตัวเอง แทนที่จะช่วยงานพี่สาว

          “คิดมากน่ะ เออ อี๊หลินฝากของมาให้ด้วย” อลิษาว่าอย่างนึกขึ้นได้

          “อะไรอะเจ้ แต่เจ้เองก็ต้องเลิกคิดมากเหมือนกัน อี้ชอบที่ตัวเป็นแบบนี้” อคิราห์รู้ดีว่าพี่สาวคิดมากในเรื่องที่เลี้ยงเขาในแบบผู้หญิง ให้มีความนุ่มนิ่ม ไม่แข็งกระด้าง     

          “น้ำมนต์”

          อลิษาพยักหน้ารับคำบอกของน้อง จำได้ว่าตอนที่รู้ว่าจะมีน้องชาย เธอและน้องสาวมีแต่ความกังวล เพราะกลัวจะมีนิสัยเหมือนญาติผู้พี่ที่ชอบกลั่นแกล้งและรังแกกัน จึงเลี้ยงน้องแบบเด็กผู้หญิง ให้อ่อนโยน ไม่คิดรังแกใคร แต่มันก็ส่งผลให้น้องถูกล้อ ถูกต่อว่า จึงรู้สึกผิดเรื่อยมา

          “ฮะ?”

          อคิราห์ทำหน้าไม่เข้าใจ ปกติอี๊หลินจะซื้อพวกน้ำหอมมาฝากมากกว่า แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรมากนัก

          “อี๊หลินบอกว่าไปดูหมอมา แล้วหมอทักว่าหลานชายจะมีเคราะห์ อาจจะเจอกับเรื่องให้เสียเลือดเสียเนื้อ อี๊เลยไปหาน้ำมนต์มาให้ เห็นบอกว่าผ่านมาสารพัดพิธีมาแล้ว กินแล้วจะแคล้วคลาด”

          อคิราห์นึกถึงคำบอกของแม่หมอ หรือช่วงนี้เขาจะดวงตกจริงๆ พลันรับถุงกระดาษมาจากอมิตา เมื่อแกะดูแล้วก็พบว่าน้ำมนต์มีเพียงหนึ่งขวดเท่านั้น      

          “มีขวดเดียวเหรอเจ้”

          “อี๊ให้มาแค่นี้” อมิตาเอ่ยบอก

          อคิราห์ทำหน้าเสียดาย เพราะนึกไปถึงวนิดาด้วย แต่ไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อ พี่สาวคนที่สามก็ส่งเสียงมาก่อนตัว

          “มาแล้วๆ”

          อคิราห์หันไปพนมมือขึ้นไหว้ หากถามว่าในบรรดาพี่สาวทั้งสาม เขาสนิทกับคนไหนมากที่สุดก็คงเป็นอริสรา ก่อนเจ้าตัวจะโวยวายขึ้น

          “นังจี้”

          “อะไรเจ้”

          “แกชวนหนูนิดจริงปะ”