LOGINShare
บทที่ 3 ลองของ
publish date:
2026-05-29 14:00:22ริมฝีปากร้อนไล้เล็มไปตามแผ่นหลังขาวเนียน ไม่สนใจกับอาการขัดขืนของคนที่กอดตัวเองร้องไห้เลยสักนิด มือร้อนกอบกุมอยู่บนหน้าอกอวบใหญ่ พราวระวีเบี่ยงหลบ แล้วหันหน้ากลับมาเผชิญกับเขา มือบางผลักลงที่อกหนา ถอยหนีแต่ถูกกล้าตะวันกดลงกับที่นอน
“ปล่อย!” ตากลมโตมองเขาอย่างเกลียดชัง ความแค้น ก่อตัวในหัวใจ รู้ก็รู้ว่าเธอเมาแต่เขายังรังแกเธอได้ลงคอ
“เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้” คำพูดของชายหนุ่มทำให้น้ำตาคนใต้ร่างไหลลงมาเป็นทาง
“คุณก็รู้ว่าฉันเมา คุณรังแกฉันทำไม ปล่อย! ฉันเกลียดคุณ”
“ไม่เอาน่าที่รัก เมื่อคืนคุณยังบอกรักผมอยู่เลย”
“คุณกล้า คุณก็รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงพูดแบบนั้น คุณเหมือนกันต์ ฉันคิดว่าคุณเป็นกันต์ ฉันถึงบอกรักคุณ คุณมันน่ารังเกียจที่สุด รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่มีสติแต่คุณก็ยังทำ ฉันเกลียดคุณ!” คำพูดของหญิงสาวทำให้กล้าตะวันสะใจที่สุด อย่างน้อยเขาก็ทำลายเธอไปแล้ว และเขาก็เป็นผู้ชายคนแรกของเธอด้วย ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่กร้านโลกอย่างพราวระวีจะมีสิ่งนี้หลงเหลืออยู่
“ปล่อย!”
“คุณคงลืมไปแล้วสินะ ว่าผมเป็นผัวที่ถูกต้องตาม กฎหมายของคุณ”
“เลิกพูดเรื่องนี้เสียที มันก็แค่การแสดง คุณเข้าพิธีแต่งงานแทนกันต์ จดทะเบียนสมรสแทนกันต์ แต่ฉันไม่ได้รักคุณ ต่อให้คุณหน้าเหมือนกันต์จนแยกไม่ออก แต่ฉันก็ไม่รักคุณ ปล่อยฉันได้แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นฉันจะถือว่ามันคือความผิดพลาด เราต่างสนุกร่วมกัน ต่อไปนี้ต่างคนต่างไป ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ฉันจะเคลียร์กับกันต์เอง แค่คุณอย่าพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก็พอ”
คำพูดของพราวระวีทำให้กล้าตะวันเดือดจัด ได้เขา เป็นผัวทั้งคน ยังจะรักมันอีกหรือ
“ไอ้กันต์มันเลวขนาดนั้น คุณยังจะรักมันอีกเหรอ” คำพูดของกล้าตะวัน ทำให้คนที่ดิ้นเอาเป็นเอาตายหยุดชะงัก
“คุณพูดเรื่องอะไร คุณรู้เรื่องที่กันต์หายตัวไปใช่ไหม คุณกล้าคุณพูดมาให้หมด รู้อะไรมาคุณเล่าให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้ เลยนะ”
กล้าตะวันยกยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นั่นยิ่งทำให้ พราวระวีเดือดจัด ร่างสูงผละออก แต่พราวระวีดึงเขาเอาไว้ กระชากจนกล้าตะวันเสียหลักล้มทับลงไปบนร่างเธอ
“พูดมานะ พูดมาให้หมด!”
ด้วยนิสัยที่ชอบเอาชนะและไม่ยอมคน เมื่อถูกท้าทาย ยิ่งทำให้พราวระวีเดือดจัด แขนเรียวคล้องคอเขาเอาไว้ ขาทั้งสองข้างเกี่ยวเอวหนา เมื่อกล้าตะวันจะลุกลงจากเตียง
“ปล่อย!” กล้าตะวันขบกรามแน่น ปวดร้าวกลางร่างกาย พราวระวีจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าการกระทำของเธอ ไม่ต่างอะไรกับปลุกเร้าให้เขาตื่นตัว
“ไม่! ฉันไม่ปล่อย คุณรู้ใช่ไหมว่ากันต์ไปไหน พูดมานะบอกฉันเดี๋ยวนี้”
“ผมไม่รู้ ถ้าผมรู้ ผมจะแต่งงานกับคุณทำไม ผมไปลาก ไอ้กันต์กลับมารับกรรมไม่ดีกว่าเหรอ ปล่อย! คุณเป็นผู้หญิง ที่น่ารังเกียจมากนะพราวระวี งี่เง่า ไร้เหตุผลที่สุด”
“คุณกล้า! คุณพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันน่าเบื่อ น่ารำคาญ แล้วคุณมานอนกับฉันทำไม!”
“มันเป็นอุบัติเหตุ เข้าใจคำว่าพลาดไหม ผมไม่ได้ตั้งใจ”
“เหรอ! ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม แทงฉันจนยับไปทั้งตัวแต่คุณบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ได้ คุณกล้า ฉันก็ไม่ตั้งใจเหมือนกัน”
พูดจบพราวระวีก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงเขาลงมาบนเตียง ร่างบางพลิกขึ้นด้านบน เธอน่าเบื่อ น่ารำคาญ เขาพลาดที่นอนกับเธอ ผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจที่สุด พลาดใช่ไหม
“คุณจะทำอะไร ปล่อยนะพราว!” กล้าตะวันร้องเสียงหลง เมื่อมือบางจับลงมาที่ลำรักของเขา
“กลัวเหรอคะ” พราวระวีมองเขาตาขวาง ร่างบางขยับขึ้นมาคร่อมทับช่วงเอวของเขาเอาไว้ มือจับแท่งร้อน โหย่งก้นขึ้นแล้วทำท่าจะครอบทับมันลงมา
“อย่าพราว!” กล้าตะวันจับเอวเธอเอาไว้ ต้านน้ำหนักไม่ให้เธอทับลงมา แต่คนด้านบนยังฝืน ยิ่งเขาห้ามเธอยิ่งอยากเอาชนะ การต่อสู้เล็ก ๆ จึงเกิดขึ้นเมื่อพราวระวีไม่ยอมแพ้เขา
“กรี๊ดดด!” กรีดร้อง เมื่อดอกไม้งามครอบลงมาบนลำรักอวบใหญ่จนสุดโคน ร่างบางเกร็งค้าง ใช้สองแขนค้ำอกเขาเอาไว้
“เป็นไงล่ะ อยากอวดเก่งดีนัก” กล้าตะวันพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ที่เขาต่อต้านเพราะรู้ว่าขนาดของเขาและเธอ มันต่างกัน ทับลงมาแบบนั้นเธอคงจะเจ็บมาก ถึงจะมีอะไรกันแล้ว แต่มันยังไม่คุ้นเคยกัน
“ฉีกแล้วมั้ง” พูดพร้อมกับขยับตัวให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน สอดแขนเข้าใต้ข้อพับ ใช้แขนทั้งสองข้างรับน้ำหนักเธอเอาไว้
“คะ... คุณกล้า... ฉันเจ็บค่ะ” ร้องบอกเขาเมื่อทำอะไร ไม่ถูก ยิ่งขยับส่วนที่สอดประสานก็ยิ่งเจ็บร้าว ตัวตนของเขา ก็เหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นด้วย ตาคมเข้มมองใบหน้าสวย ซีดเผือด เนื้อตัวของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปากบางขบเม้มเมื่อหาทางออกของเรื่องนี้ไม่เจอ มือที่ช้อนอยู่ใต้ข้อพับค่อย ๆ ขยับ ปรับให้เธอคุ้นชินกับเขา
“เจ็บหน่อยนะ เดี๋ยวมันจะดีขึ้น ครั้งหน้าอย่าอวดเก่งอีก คุณยังห่างจากผมอีกเยอะ” พูดจบก็ค่อย ๆ ขยับตัวเธอเป็นจังหวะ คนที่หลับตาขบกรามยังคงเกร็งค้าง แม้ความรู้สึกจะค่อย ๆ เปลี่ยนไปก็ตาม ความเจ็บที่มีในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความเสียว เมื่อกล้าตะวันเป็นคนคุมเกม
“ลองขย่มเองสิ ใช้มือค้ำอกผมไว้ ถ้าเจ็บก็หยุด”
“ไม่ค่ะ เอามันออกไปก่อน”
“มีให้เลือกสองอย่างนะพราวระวี จะขย่มเอง หรือจะให้ผมขย่ม” ท้ายประโยคกล้าตะวันต้องใช้ความอดทนอย่างสูง เมื่อถูกภายในอ่อนนุ่มเล่นงาน ส่วนที่สอดประสานแนบชิด ร่องของเธอฟิตกระชับจนเขาปวดร้าวไปทั้งตัว
Latest chapter
สามีนอกหัวใจ ตอนพิเศษ(จบ)
พราวระวีสั่งให้เด็กรับใช้เก็บเสื้อผ้าและของใช้ลูก หลังจากเจอกับตวิษาเธอก็ตัดสินใจในตอนนั้นเลยว่า จะพาลูกไปอยู่ที่อื่น เธอกลัวตวิษาจะมาพรากแสนรักไปจากเธอ “ใจเย็น ๆ นะพราว ใครก็เอาลูกไปจากคุณไม่ได้ทั้งนั้น”กล้าตะวันปลอบพร้อมกับอธิบายเหตุผล “ตวิษาเป็นแม่ สักวันเธอต้องมาพรากแสนรักไปจากพราว พราวยอมไม่ได้หรอกค่ะ แสนรักคือลูกของพราว พราวรักแกมาก พราวคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแก” เน้นย้ำให้สามีฟัง ถึงความรู้สึกและความรักที่มีต่อแสนรัก เธอรับแสนรักเป็นลูกเพราะเธอรักแสนรักจริง ๆ “ตวิษาจะไม่มีทางพรากแสนรักไปจากพราว พราวลืมแล้วเหรอว่าพราวเป็นแม่ที่ถูกต้องตามกฎหมายของแก”“จริงด้วย!” คำพูดของสามีทำให้พราวระวีฉุกคิด ปานชีวันยังไม่ได้แจ้งเกิด จนกระทั่งกล้าตะวันกับเธอรับเป็นลูกจึงมี ใบเกิด นั่นเท่ากับตวิษาจะไม่มีสิทธิ์ในตัวลูก เพราะในใบเกิดระบุชัดเจนว่าเธอเป็นแม่ “เห็นไหม ตวิษาจะไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรทั้งนั้น เพราะแสนรักคือลูกของเรา อีกอย่างผมคิดว่าเธอคงไม่กลับมาหรอก ถ้าเธอรักลูกจริง ๆ คงไม่ทิ้งแกไป”“พราวจะไม่ให้ใครมาทำอะไรลูกของพราวทั้งนั้น ไม่ว่า ตวิษาหรือกัณภัทร สองคนนั้นจะไม่ได้แตะลูกพรา
สามีนอกหัวใจ ตอนพิเศษ1
ถามพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ แสนรักพยักหน้าตอบ ทันทีที่สบตากัน หัวใจของตวิษาก็เต้นคร่อมจังหวะ บางอย่างในดวงตาคู่เล็ก ทำให้ตวิษาละสายตาออกจากใบหน้าของหนูน้อยไม่ได้ “เดี๋ยวน้าหยิบให้นะคะ” บอกกับเด็กน้อย และได้รอยยิ้มที่แสนน่ารักเป็นคำตอบ คนตัวเล็กหลีกทางให้เธอ ตวิษาเอื้อมมือไปหยิบลูกบอลแล้วส่งให้ แสนรักยกมือไหว้ ก่อนจะรับลูกบอลมาถือเอาไว้ “น่ารักจังเลย” ไตรฉัตรเอ่ยชมเมื่อเห็นการกระทำของ หนูน้อย เขาอยากมีลูกสักคน แต่ตวิษายังไม่ยอมแต่งงานกับเขาสักที “แม่อยู่ไหนคะ” ถามเพราะไม่เห็นใครตามหนูน้อยมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา บางทีหนูน้อยอาจจะหลงทาง“เอาไงดีคะคุณฉัตร ฝ้ายคิดว่าแกน่าจะหลงทาง” หันมาถามเจ้านายที่เพิ่งจะกลายมาเป็นคนรักได้ไม่นาน“พาไปประกาศหาแม่ดีไหมครับ” ไตรฉัตรออกความคิดเห็น “ดีค่ะ ฝ้ายก็คิดแบบนี้เหมือนกัน” เมื่อตกลงกันได้ ตวิษา ก็จับลงที่มือเล็ก พาหนูน้อยไปยังจุดประชาสัมพันธ์ เพื่อให้ประกาศหาผู้ปกครองให้“แสนรัก อยู่นี่เองลูก!” พราวระวีร้องออกมาด้วยความยินดี เมื่อหาแสนรักเจอหลังจากที่หันมาแล้วไม่เห็นลูก เธอก็รีบออกตาม หา ยังไม่ได้บอกให้กล้าตะวันรู้ หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ
สามีนอกหัวใจ ตอนพิเศษ
“หม่ำ หม่ำ” เสียงร้องของคนที่อยู่ในเปล ทำให้คน ตัวเล็กกลมป้อมที่นั่งเล่นอยู่ในห้องนั้นลุกขึ้น หนูน้อยปีนขึ้นเตียงนอนอย่างเร็ว แม้จะยากลำบากเพราะช่วงขาที่สั้นและร่างกายที่กลมป้อม แต่แสนรักก็พยายามจนสุดกำลัง เพราะรู้ว่าคนในเปลต้องการอะไร “น้อน น้อน” มือเล็กหยิบขวดนมที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือเอาไว้ แล้วส่งจุกนมเข้าปากตัวเอง ดูดเสียงดังแจ๊บ ๆ คนในเปลมองตาแป๋ว เมื่อเห็นแสนรักดูดเอา ๆ“หม่ำ หม่ำ” คนดีมองขวดนมในมือแสนรัก ร้องขอเมื่อคนเป็นพี่ยังไม่ส่งมาให้ แสนรักดึงจุกนมออกจากปาก ก่อนจะส่งให้น้อง มือเล็กของคนดีเอื้อมมารับขวดนม แล้วส่งเข้าปากตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนตามเดิม ตากลมโตคู่เล็กมองคนในเปล แล้วปรบมือให้ตัวเอง เพราะทุกครั้งที่แสนรักหยิบขวดนมให้น้อง พราวระวีจะปรบมือให้เป็นรางวัล และชมเชยว่าแสนรักเก่ง เด็กน้อยเลยจำการกระทำเหล่านี้มาจากคนเป็นแม่ เวลาที่ไม่มีคนชมแสนรักจะปรบมือตัวเอง พราวระวีที่ยืนมองอยู่ตรงหน้าประตูหัวเราะให้กับการกระทำของลูก แล้วเอ่ยชม เพราะแสนรักเก่งจริง ๆ ที่หยิบขวดนมส่งให้น้องได้ คนเป็นแม่ยิ่งเอ็นดูมากขึ้น เมื่อเห็นแสนรักดูดนมของน้อง ลูกคงจำมาจากพ่อ เพราะเวลาที่กล้าตะว
สามีนอกหัวใจ บทที่ 45 รัก
“หนูแสน มานี่ลูก” ถึงแม้จะเหนื่อยและเพลียแค่ไหน แต่พราวระวีก็ยังทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุด หลังจากให้นม คนดีจนหลับคาอก คุณแม่ลูกสองก็เรียกลูกสาวคนโตมากอด เพราะกลัวแสนรักจะน้อยใจ“น้อนนน... แสนย้ากน้อน” นิ้วเล็กชี้ไปยังคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ในเปลที่อยู่ติดกับอีกฝากของเตียง“น้องคนดีก็รักพี่แสนค่ะ แสนรักของแม่” จมูกโด่งสวย พรมจูบลงบนศีรษะเล็กอย่างแสนรัก เด็กบริสุทธิ์ไม่รู้เรื่องกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ทำ แสนรักรักเธออย่างไม่มีข้อแม้ เพราะคิดว่าเธอ คือแม่ของเขา“แม่จ๋า” แขนเล็กกอดคอเธอเอาไว้ แล้วซุกตัวเข้าหาอกอุ่น“นอนนะคะ พ่อติดประชุมคงกลับดึก ฝันดีนะคะแสนรักของแม่” ตบลงที่ก้นเล็กเบา ๆ แสนรักเลิกนมแล้วแค่กอด และตบก้น ไม่นานลูกก็หลับสนิทคาอก ตั้งแต่ที่รับแสนรัก มาเลี้ยง พราวระวีก็ยกงานที่บริษัทให้กล้าตะวันเป็นคนดูแล และเป็นอย่างที่เขาพูดไว้จริง ๆ เมื่ออำนาจอยู่ในมือ บริษัทของปรมะก็ไม่ได้ทำการค้ากับบริษัทของเธออีกต่อไป เพราะสามีขี้หึงจัดการรวบบริษัทของเธอเข้าไปเป็นบริษัทในเครือ ของเขา กัณภัทรไปอยู่ต่างประเทศ กล้าตะวันจึงบริหารงานแต่เพียงผู้เดียวตาคู่คมมองไปยังคนที่นอนหล
สามีนอกหัวใจ บทที่ 44 หนูแสนรัก
“ไม่ต้องกลัวนะพราว” เอ่ยปลอบเมื่อเห็นอาการหวาดหวั่น และแววกังวลในดวงตาคู่สวย“ไว้ใจผมนะครับ” พูดพร้อมกับดึงกางเกงผ้ายืดตัวสวยออกไปให้พ้นทาง ตามด้วยชั้นในสีหวาน ก่อนที่ร่างแข็งแกร่ง จะเบียดเข้าไปหาร่างเปลือยเปล่าอวบอิ่มของเธอ พราวระวี ไม่ขัดขืน มีแต่อาการเกร็งในช่วงแรก กล้าตะวันแสดงความรักกับเธออย่างอ่อนโยน ทะนุถนอม ระมัดระวังเมื่อสำนึกได้ว่าเธอไม่ใช่คนตัวเปล่า ยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในตัวเธอ การกระทำของเขาอ่อนโยนจนพราวระวีหายกังวล ไม่ขัดขืนและไม่ห้ามปราม ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่หัวใจเรียกร้อง ไม่นานใบหน้าหล่อเหลาก็ซบลงมาบนซอกคอขาวเนียน แล้วทอดร่างตามมากกกอดเธอเอาไว้ จมูกโด่งเป็นสันไล้ไปตามซอกคอ หอมกรุ่น จูบหนัก ๆ บนแก้มขาวเนียนฟอดใหญ่ พราวระวีดึง ผ้าห่มมาพันร่างไว้หลวม ๆ พร้อมกับถอยออกจากอ้อมแขน ของเขา“จะไปไหนครับ” ถามเมื่อคนท้องแกะมือเขาออกจากเอว“อาบน้ำค่ะ” ตอบสั้น ๆ ไม่สบตาคมที่จ้องมองมาอย่างล้อเลียนของเขา ถึงจะมีอะไรกันจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่พราวระวีก็ยังเขินอาย“ไม่เอา ขอกอดก่อนนะ” กล้าตะวันต่อรอง พร้อมขยับแขนที่กอดอยู่ตรงช่วงเอว ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม“อึดอัดค่ะ” บ
สามีนอกหัวใจ บทที่ 43 สัญญา
ตาคมเข้มมองลูกที่หลับอยู่บนเตียง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังกระดาษแผ่นน้อยที่วางอยู่บนหัวเตียงอย่าง ไร้ความรู้สึก แม่บอกว่าตวิษาหนีออกจากบ้าน แล้วทิ้งจดหมายเอาไว้ เนื้อความของจดหมายมีแต่คำขอโทษและฝากฝังลูก หนูแสนรักจะอบอุ่นถ้าได้อยู่ที่นี่ ถูกแล้วที่ตวิษาตัดใจไปจากลูก เพราะเขาก็เคยตกลงกับเธอไว้แบบนี้ เงินที่เขาโอนให้สามารถเลี้ยงเธอไปได้ตลอดชีวิต “แอ๊ะ” เสียงที่ดังมาพร้อมกับคนตัวเล็กที่บิดตัวไปมา ทำให้คนเป็นพ่อขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกนิด มือหนาช้อนลูกขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วหอมลงที่แก้มคนตัวเล็กฟอดใหญ่ นี่คือลูก ที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ที่เรื่องกลายมาเป็นแบบนี้ ก็เพราะลูกคงถูกกำหนดมาให้ต้องอยู่กับเขาตลอดไป“พ่อขอโทษนะลูก อยู่กับย่านะครับ ปู่กับย่าจะเป็นพ่อแม่ที่ดีของหนู พ่อขอโทษที่ให้อภัยแม่ไม่ได้ อย่าโกรธพ่อนะครับ”“แอ๊ะ แจ๊บ ๆ ๆ” แสนรักร้องตอบพร้อมกับดูดกำปั้นเสียงดัง นั่นยิ่งทำให้คนเป็นพ่อเอ็นดูลูกมากขึ้น ลูกน่ารักแบบนี้นี่เอง ตวิษาถึงได้ตัดใจทิ้งลูกไม่ลง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้กัณภัทรก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาให้อภัยเธอไม่ได้จริง ๆ แสนรักจะเติบโตขึ้นมาอย่างสวยงาม เพรา
You may also like
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก117.7K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C131.3K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน307.6K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.0K viewsคลั่งไคล้เด็กหมอ
จิน 金钱57 viewsเกียร์รักลูกคลื่น
Moondaytime 11 viewsกระดังงาสีรุ้ง
ซินเหมย / ณศิกมล62 viewsคะแนนพิศวาส PWP | NC20+
จันทร์ต้องลม197 views
