บทที่ 4 ไต้ซือลวงโลก

รสสวาทที่เซียวเหวินปรนเปรอให้นั้นช่างถึงอกถึงใจมู่ชิงยิ่งนักทำให้นางอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ยามเช้าของวันต่อมาความสุขนี้กลับถูกคนรบกวน เมื่อมีสาวใช้มาแจ้งว่ายามนี้ราชครูมู่บิดาของนางนั้นได้เดินทางกลับมายังจวนตระกูลมู่เรียบร้อยแล้ว ซ้ำยังสั่งให้คนเรียกตัวนางไปพบอีกด้วย เซียวเหวินไม่สบายใจเท่าใดนัก นายท่านจะทุบตีเขาเช่นไรก็ย่อมได้ แต่มู่ชิงเพิ่งจะหายป่วยและร่างกายยังอ่อนแอมาก ย่อมไม่อาจทนรับการลงโทษได้ไหวอย่างแน่นอน

มู่ชิงมีหรือจะมองไม่ออกว่าเซียวเหวินห่วงใยนาง นางจึงพูดขึ้นมาว่า

“ไม่ต้องกังวลข้าย่อมมีวิธีรับมืออยู่แล้ว”

เซียวเหวินเมื่อได้ฟังก็พยักหน้าอย่างเชื่อใจ ก่อนจะเดินตามนางไปทันที เมื่อคนทั้งสองมาถึงเรือนใหญ่ก็พบเข้ากับราชครูมู่ที่นั่งอยู่ในเรือน อีกทั้งยังมีนางจางซื่อและมู่หว่านนั่งอยู่ด้วย มู่ชิงเบ้ปากกรอกตามองบนช่างเป็นครอบครัวที่ดูอบอุ่นเสียจริง พ่อแม่ลูกอยู่กันพร้อมหน้า ส่วนนางกลับถูกมองเป็นเพียงส่วนเกินเสียอย่างนั้น

“คารวะท่านพ่อ”

มู่ชิงทำความเคารพบิดาของตนอย่างขอไปที ทำเอาราชครูมู่ที่ได้เห็นท่าทีเช่นนั้นถึงกับย่นหว่างคิ้ว แต่ไหนแต่ไรบุตรสาวของเขาหัวอ่อนรู้ความมาโดยตลอด และยังไม่เคยแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อเขาเลย แต่วันนี้นางกลับเปลี่ยนไปอย่างที่นางจางซื่อบอกเอาไว้จริงๆ

เมื่อได้มองไปยังเซียวเหวินบ่าวรับใช้ที่ไม่รู้จักดีชั่ว กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม

 “คุกเข่าลง!”

เขาตะคอกสุดเสียงอย่างไม่ไว้หน้า นางจางซื่อที่เห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปากพลางหันไปสบตากับมู่หว่านบุตรสาวสุดที่รักของตนอย่างได้ใจ เห็นทีวันนี้มู่ชิงคงไม่รอดพ้นจากการถูกลงโทษเป็นแน่แท้

มู่ชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางตอบ

“ไม่คุกเข่าหรอกเจ้าค่ะ เข่าลูกไม่ดี”

ท่าทางยียวนกวนประสาทของบุตรสาวทำเอาราชครูมู่โมโหเป็นอย่างมาก

 “เหตุใดไม่คุกเข่า ข้าไม่อยู่ในจวนเพียงไม่กี่วัน เจ้ากลายเป็นคนกำเริบเสิบสานแล้วอย่างนั้นหรือ!”

“คุกเข่าไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ เมื่อคืนลูกขึ้นขย่มให้อาเหวินจนปวดเข่าไปหมดแล้ว”

คนในจวน “.......”

คำพูดที่ไร้ยางอายของนางทำเอาคนในจวนถึงกับหันมามองหน้ากันอย่างไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดดี ราชครูมู่นั้นดูเหมือนจะกลายเป็นใบ้ไปเสียแล้ว เพราะไม่คิดว่าบุตรสาวจะกลายเป็นคนเช่นนี้ไปได้ เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตวาดบุตรสาว

“เหลวไหล! เจ้าเป็นสตรีแต่กลับเอ่ยเรื่องในมุ้งในหมอนได้อย่างหน้าไม่อายเช่นนี้ ผู้ใดสั่งสอนเจ้ากัน? ที่เขาว่าเจ้าถูกวิญญาณสิงสู่นั้นเห็นทีคงจะเป็นเรื่องจริง โชคดีที่ระหว่างทางแม่เจ้าส่งคนมาแจ้งข้าแล้ว ข้าจึงพาไต้ซือผู้ทรงคุณธรรมมาด้วย เพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายออกไปจากกายของเจ้าเสีย”

เซียวเหวินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หน้าเผือดสี รีบคุกเข่าช่วยร้องขอความเมตตาแทนภรรยาทันที

“นายท่านอย่าถือสาคุณหนูใหญ่เลยขอรับ นางเพิ่งหายป่วยจึงเลอะเลือนไปชั่วขณะเพียงเท่านั้น”

“หุบปาก! เจ้าก็อีกคนหนึ่ง ไอ้บ่าวชั่ว!”

พูดจบราชครูมู่ก็สั่งให้คนไปพาตัวไต้ซือผู้ทรงคุณธรรมเข้ามา ไม่นานก็มีไต้ซือชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาในจวน เขาปรายตามองมู่ชิงก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

 “นางมีวิญญาณสิงสู่อยู่ในกายจริงๆ ข้าจะปัดเป่าวิญญาณร้ายนี้ออกไปจากกายคุณหนูใหญ่เอง”

มู่ชิงได้เห็นเช่นนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกพลางเหยียดหยามไต้ซือชราอย่างไม่ไว้หน้า

“ตาแก่นี่ มาถึงก็ทักว่าข้ามีผีมาสิงสู่ ข้าว่าเจ้ามากกว่ากระมังที่มีผีมาสิงน่ะ แก่ขนาดนี้แล้วแทนที่จะเข้าวัดเข้าวาหรือไม่ก็เลี้ยงดูบุตรหลานอยู่ในจวน แต่กลับมาแอบอ้างว่าตนเองมีญาณทิพย์ต่อหน้าผู้คน เอาเรื่องเช่นนี้มาหากินกับคนอื่นเขาไปทั่ว หากเก่งจริงเจ้าก็ดูวันตายให้ตนเองสิ”

ไต้ซือชราพลันเอ่ยวาจาใดไม่ออก เขารู้สึกคับแค้นใจที่ถูกมู่ชิงดูถูกเป็นอย่างยิ่ง จึงชี้หน้าด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า

“นังปีศาจ! เจ้าอย่ากำเริบเสิบสาน ดูวันตายอันใดกัน ใครจะดูวันตายให้ตนเอง!”

“แต่ข้าเห็นวันตายของเจ้าแล้วนะ”

มู่ชิงกล่าวหน้าตายพลางยกยิ้มมุมปาก ทำเอาไต้ซือผู้ทรงคุณธรรมหน้าถอดสี เอ่ยละล่ำละลัก

 “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“วันตายของเจ้าก็คือวันนี้นี่แหละตาแก่ ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปปรโลกเอง”

กล่าวจบนางก็ยกเท้าถีบเข้าไปที่หน้าอกของไต้ซือจนเขาล้มกระเด็นหงายหลังตึง! ร่างกระแทกพื้นจนกระอักโลหิตออกมา แววตาที่มองมู่ชิงฉายแววหวาดกลัวเป็นอย่างมาก มู่ชิงก้าวเดินเข้าไปหา ก่อนจะเอ่ยอย่างดูแคลน

“เก่งนักไม่ใช่หรือ เหตุใดไม่ใช้คาถาวิชาอาคมของเจ้ารักษาตนเองไม่ให้ตายดูเล่า”

ไต้ซือผู้นั้นหน้าตาหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก เมื่อลุกขึ้นได้ก็รีบวิ่งออกจากจวนไปทันที เมื่อไต้ซือจากไปแล้วนางจึงหันมามองบิดาตนอย่างดูถูก

“ท่านพ่อ ท่านนี่ก็ช่างให้คนหลอกง่ายเสียจริง เชื่อคำคนอื่นไปทั่ว ข้าไม่คิดว่าท่านจะหลงสตรีตรงหน้าจนหูตามืดบอดกลายเป็นคนโง่เขลาไปเสียแล้ว”

“เจ้า!”

“อย่าโมโหเลยเจ้าค่ะ ดูสิตีนกาขึ้นเต็มหน้าแล้ว เหี่ยวจนแทบไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ มาๆ ให้ลูกรินน้ำชาให้ท่านดื่มดีหรือไม่ เผื่อว่ารอยตีนกาจะได้จางลง”

ราชครูมู่ “......”

อัปรีย์ยิ่งนัก! เหตุใดปากมันจึงร้ายกาจปานนี้เล่า เขาเถียงมันไม่ได้เลย ลูกอัปรีย์!