บทที่ 5 ยืมเงิน

นางจางซื่อกำมือแน่นเมื่อไม่อาจจัดการลูกเลี้ยงได้ ส่วนมู่หว่านก็ปรายตามองพี่สาวต่างมารดาของตนอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก เมื่อสองแม่ลูกไม่อาจทำสิ่งใดได้จึงเดินกระฟัดกระเฟียดกลับเรือนของตนไปทันที มู่ชิงคร้านจะสนใจ เพราะอย่างไรสองแม่ลูกคู่นี้ต่อไปก็คงจะมารังแกนางไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อนางจางซื่อและมู่หว่านจากไปแล้ว ราชครูมู่ก็ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วก่อนจะหันมาเอ่ยกับบุตรสาว

“ชิงชิง ข้าไม่อยู่เพียงไม่กี่วัน เจ้าก็ก่อเรื่องถึงเพียงนี้ ผู้ใดให้ความกล้าเช่นนี้กับเจ้ากัน”

เขาถามบุตรสาวของตนอย่างไม่พอใจ แต่ในน้ำเสียงกลับไม่ได้แสดงความดุดันมากเท่าใดนัก อย่างไรมู่ชิงก็คือบุตรสาวคนโตของเขา นางคือบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกโดยชอบธรรม เป็นสายเลือดโดยตรงเพียงคนเดียวของตระกูลมู่ แต่เขาไม่คิดเลยว่านางจะใฝ่ต่ำเอาบ่าวมาทำสามีเช่นนี้ ไม่เพียงเท่านั้นนางยังใจกล้ากำเริบเสิบสานไม่เห็นหัวผู้ใด เช่นนี้เขาจะวางใจได้อย่างไรว่านางจะไม่ก่อเรื่องใหญ่ในภายหน้า

แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่กล้าทำรุนแรงกับนางมากนัก แม้ภายนอกจะดูลำเอียงรักใคร่นางจางซื่อและมู่หว่าน แต่แท้จริงแล้วในใจของเขาย่อมต้องห่วงใยมู่ชิงมากกว่าใครทั้งสิ้น

มู่ชิงยิ้มหวานแล้วกล่าวกับบิดาของตน

“ท่านพ่อ ลูกย่อมได้ความกล้ามาจากท่านพ่อน่ะสิเจ้าคะ อีกอย่างลูกย่อมต้องเข้มแข็งเพื่อความอยู่รอด หรือว่าท่านพ่อมองไม่ออกว่านางจางซื่อที่ผ่านมากลั่นแกล้งลูกเอาไว้มากเพียงใด”

ราชครูมู่ถึงกับเอ่ยวาจาไม่ออก เรื่องนี้มีหรือเขาจะไม่รู้ แต่กลับทำเป็นแกล้งปิดหูปิดตาเพราะไม่อยากให้ในจวนวุ่นวายไปมากกว่านี้ มู่ชิงที่เห็นว่าบิดาเงียบไปก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

“เงียบเช่นนี้ ท่านพ่อเข้าข้างพวกนางสินะ ใช่สิ ใครมันจะไปสู้คนที่นอนอยู่ข้างกายท่านได้เล่า”

“เหลวไหล!”

“ลูกพูดความจริง ดูท่านพ่อสิ สายตาท่านยามมองหน้าอกนางจางซื่อตาเป็นประกายระยิบระยับเลยนะเจ้าคะ”

“หุบปาก!”

“หุบทำไมเจ้าคะ พูดเรื่องจริงเหตุใดต้องหุบ”

ราชครูมู่ “....”

ชายวัยกลางคนหมดคำที่จะพูดออกมาแล้ว ยิ่งเถียงกับมู่ชิงเขาก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก

“เจ้ากลับไปเถอะ ไปสำนึกตนให้ดี”

มู่ชิงเมื่อได้ฟังก็ไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหน นางยังคงจ้องมองบิดาตนอยู่อย่างนั้น จนบิดาต้องถามขึ้นมาอีกรอบ

“มัวยืนบื้ออยู่ทำไมกัน ข้าบอกให้เจ้ากลับไป”

“ท่านพ่อ ลูกขอยืมเงินห้าร้อยตำลึงเจ้าค่ะ ช่วงนี้ลูกขาดแคลนเงินทองใช้สอยยิ่งนัก ต้องการเงินไว้ใช้จ่ายเสียหน่อย”

ราชครูมู่ส่งเสียงหัวเราะหึหึออกมา  

“เจ้าจะเอาเงินไปทำอะไรมากมาย เบี้ยหวัดในจวนข้าก็ให้เจ้าใช้เดือนละหลายสิบตำลึงแล้วมิใช่หรือ!”

“ไม่พอเจ้าค่ะ ลูกต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ อาหารการกินของลูกก็ลำบาก ท่านพ่อ! หรือท่านอยากให้ท่านแม่ที่อยู่ในปรโลกปวดใจ มองดูท่านมีภรรยาใหม่แล้วลืมบุตรสาวตนเอง ท่านไม่กลัวว่าท่านแม่จะโผล่ขึ้นมาจากหลุมแล้วมาหาท่านหรอกหรือ”

ราชครูมู่ได้ฟังก็สะดุ้งโหยง เขากลัวผีเป็นที่สุด แม้แต่ผีเมียเก่าเขาก็ยังกลัว ความกลัวที่เกิดขึ้นในใจทำให้เขาลนลานขึ้นมา ก่อนจะรีบล้วงหยิบตั๋วเงินส่งให้บุตรสาวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

“ยืมใช่หรือไม่ แล้วเจ้าจะคืนเมื่อใด?”

“ชาตินี้แหละเจ้าค่ะ แต่ไม่รู้วันไหน ท่านพ่อรอไปก่อนนะเจ้าคะ ลูกขอตัวก่อนจะพาสามีไปหาซื้อของอร่อยๆ กินกันเจ้าค่ะ คืนนี้จะได้มีแรงทำลูกอีกรอบ”

ราชครูมู่ “.....”

เมื่อได้เงินไปแล้วมู่ชิงก็พาเซียวเหวินเดินออกมาจากเรือนใหญ่อย่างอารมณ์ดี เซียวเหวินที่ได้เห็นเช่นนั้นจึงกระซิบถามภรรยาตน

“คุณหนู ท่านไปรีดไถเงินนายท่านเช่นนี้มันจะดีจริงๆหรือขอรับ?”

มู่ชิงกลอกตาไปมาในความแสนดีของสามีตน ก่อนจะเอ่ยขัดเขา

“รีดไถที่ไหนกันเล่า ข้าขอเงินบิดาของข้า ข้าจะคืนเมื่อใดก็ย่อมได้ เจ้าคิดมากไปแล้ว เร็วเข้า วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ ซื้ออาหารดีๆ กินกัน”

กล่าวจบนางก็จับมือเขาให้เดินไปที่รถม้าทันที เซียวเหวินหันมามองภรรยาของตนแวบหนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกชอบนางที่เป็นเช่นนี้มากกว่าแต่ก่อน

เมื่อมาถึงหน้าประตูมู่ชิงก็บอกกับบ่าวรับใช้ว่าต้องการรถม้าไปตลาด แต่พ่อบ้านกลับขัดขวางจึงถูกนางต่อยจนตาบวม

สองสามีภรรยานั่งรถม้ามาเดินเล่นที่ตลาดกันอย่างมีความสุข โดยไม่สนใจสายตาของเหล่าชาวบ้านที่มองมาเลยแม้แต่น้อย นางและเซียวเหวินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้กันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งรู้สึกเหนื่อยจึงพากันมานั่งจิบชาและกินขนมหวานที่โรงน้ำชากันสองคน

แต่ไม่คาดคิดเลยว่านางจะได้พบเจอกับเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์เข้า คุณหนูเหล่านั้นมองนางอย่างดูแคลน เพราะข่าวลือที่นางได้บ่าวรับใช้เป็นสามีแพร่กระจายไปทั่วเมืองแล้ว คาดว่าคนที่ปล่อยข่าวคงจะเป็นนางจางซื่อและมู่หว่าน

แต่มู่ชิงกลับไม่สนใจสายตาเหล่านั้นที่มองมาเลยแม้แต่น้อย นางหยิบขนมขึ้นมาป้อนให้สามีของตนเองกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ยังคงมีคุณหนูปากยื่นปากยาวบางคนที่เอ่ยวาจาแดกดันพลางยกยิ้มสมเพชนาง

“ให้ตายเถอะ คนเราเกิดเป็นถึงคุณหนูใหญ่ภรรยาเอก แต่กลับใฝ่ต่ำเช่นนี้เลยหรือ น่าสงสารมู่หว่านยิ่งนักที่มีพี่สาวเช่นนี้”

มู่ชิงเมื่อได้ฟังแทนที่จะโกรธกลับยิ้มให้คุณหนูผู้นั้นแล้วพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

 “แล้วมันหนักส่วนไหนของเจ้ากันเล่า ข้ามีความสุขมากเลย เจ้ารู้หรือไม่พอข้าได้สามีเป็นบ่าวข้าก็หายคันเลย พวกเจ้าน่ะสิน่าสงสารยิ่งนัก ยังไม่มีสามีเป็นของตนเองเลยใช่ไหมล่ะ คงจะรู้สึกคันมากเลยสินะจึงมาเอ่ยวาจาเหน็บแนมข้าเช่นนี้ ช่างน่าสมเพชจังเลย คิกคิก”

คุณหนูเหล่านั้น “.....”