เข้าสู่ระบบเกดแก้วนำกระจกมาให้หญิงสาวส่องเพื่อดูตัวเอง การะบุหนิงถึงกับร้องไห้รู้สึกดีใจเป็นล้นพ้น“แล้วบุษราล่ะคะ”“เค้าโดนรถชนตายจ้ะ”“ไม่น่าเลยนะคะ”“ส่วนหนูน่ะโชคดีที่รอดมาได้ ตอนที่หนูทำท่าจะโดนรถชน มีคนกระชากหนูออกมา แต่หนูล้มลงหมดสติไป ส่วนรถที่จะชนหนูพลิกคว่ำจ้ะ” เกดแก้วเล่าให้บุตรสาวฟัง“พวกเค้าเป็นอะ
“ถึงเวลาแล้วที่หนูต้องกลับร่างเดิม”“แต่ฉันไม่อยากกลับร่างเดิมแล้วนี่นา คิดๆ ไปคิดๆ มา อยู่ร่างเดิมมันลำบาก อยู่ร่างนี้มันสบาย วันๆ ไม่เห็นต้องทำอะไร มีเงินทองใช้ไม่ขาด”“ถ้าไม่กลับร่างเดิมก็จะมีอันเป็นไป”“ยายหมายความว่ายังไง”“ของอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ของของเรา ทำยังไง มันก็ไม่เป็นของของเราหรอก เดี๋ยว
ความหวังว่ากลับไปอยู่ในร่างตัวเองชัดเจนขึ้น เมื่อเห็นเขมินทร์สนใจเธอขึ้นมา การเกิดมาเป็นการะบุหนิงต้องรักนวลสงวนตัว วางตัวให้เหมาะสม มันช่างน่าเบื่อหน่าย สำหรับเธอแล้วเกิดมาเป็นคนทั้งทีต้องใช้ชีวิตให้ชุ่มฉ่ำบุษราเต้นรำอย่างสุดเหวี่ยงเหมือนได้ปลดปล่อยความอัดอั้นที่มีอยู่ ร่างของเธอไปปะทะกับใครบ
“อีกไม่นานทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ขอให้ยึดมั่นในความดีงามเอาไว้” สิ่งที่หลวงตาบอกทำให้ทุกคนมีกำลังใจขึ้นมาเยอะ หากไม่เพราะ เขมินทร์สะกดรอยตามคู่หมั้นตัวเองที่รีบร้อนออกไปอย่างมีพิรุธ เขาคงไม่รู้ว่าทั้งสองสลับร่างกันแม้เรื่องที่ได้ยินได้ฟังจะเหลือเชื่อ แต่เขาได้ยินชัดเต็มสองหูที่โรงพยา
“แกพูดเหมือนฉันคิดเลย นิสัยคุณบุษชัดๆ แล้วพวกแกเห็นไหม เดี๋ยวนี้คุณบุษเปลี่ยนไป ดูเจียมเนื้อเจียมตัว กิริยาท่าทางเหมือนคุณหนูดอกแก้ว” อีกคนรีบแสดงความคิดเห็นอย่างออกรส“นินทาเจ้านาย ไล่ออกให้หมด แล้วนี่มีใครเห็นพี่เขมมาที่บ้านไหม”“ไม่เห็นนี่คะ”“ไปไหนของเขา หรือว่า...” บุษราคิดอะไรขึ้นมาได้ก็ร
“จริงด้วยสิ แต่ฉันจะคืนร่างได้ยังไงกัน” บุษราถามอย่างร้อนใจ คราแรกเธอไม่อยากคืนร่างเดิม อยากเป็นคุณหนูการะบุหนิงไปตลอด เพราะมีชีวิตที่แสนสบาย มีเงินมีทองใช้ แต่ตอนนี้เธอกลับคิดตามที่ยายแปลกหน้าบอก และเห็นดีด้วย“ถึงเวลาแล้วจะบอก ฉันต้องไปแล้วล่ะ”“เดี๋ยวก่อนสิยาย ฉันจะติดต่อยายได้ยังไง”“ถึงเว
“ดีมาก คราวนี้แกบอกรหัสเอทีเอ็มและข้อมูลสำคัญๆ ของแกมาให้ฉันรู้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย เงินก็เอาออกมาใช้ไม่ได้” บุษราไม่กล้าถามบิดามารดาของการะบุหนิง กลัวพวกท่านจะสงสัย“ดอกแก้วไม่มีเงินใช้เลย” การะบุหนิงบอกบุษรา“แกไปนอนกับพี่พัฒน์สิ เขาใจดีนะ นอนทีเดียวได้เงินใช้เป็นหมื่นๆ”“บุษ” การะบุหนิงมองอีกฝ่ายอ
“อร่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ” เกดแก้วพูดอย่างใจดี“งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะ” จันทร์กนกพูดแล้วตักอาหารทานอย่างเอร็ดอร่อย คนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากันอย่างเกรงใจเมื่อเห็นแขกตักโน่นตักนี่อย่างไม่ค่อยมีมารยาทนัก ยิ่งเจ้าของบ้านรู้สึกอายยิ่งกว่าแขกเสียอีก แต่เพราะต้องรักษามารยาทที่ดีเอาไว้ จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา“แหม..
เขมินทร์อุ้มร่างน้อยขึ้นวางบนตัก โยกตัวไปมาอย่างแสนรัก ภาพนั้นเป็นภาพที่ผู้ใหญ่เห็นจนชินตา แต่ก็อยู่ในขอบเขตเสมอ เพราะเขมินทร์โอบกอดน้องด้วยความเอ็นดูและรักใคร่ แล้วยังทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน“ไปโรงเรียนโดนใครรังแกหรือเปล่าครับ” เขมินทร์เอ่ยถามน้องน้อยบนตักที่นั่งเล่นโยกไปโยกมาอย่างสนุกสนาน“ไม่มีใ
“พี่เขม อุ้มๆๆ ดอกแก้วหน่อยค่ะ” เสียงหวานใสประดุจดั่งระฆังแก้วของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้คนรอบข้างต่างพากันอมยิ้ม เขมินทร์เป็นเด็กชายตัวสูงที่กำลังย่างเข้าสู่วัยรุ่น ครอบครัวของเขาเป็นเพื่อนรักกับครอบครัวของการะบุหนิง นอกจากบิดามารดามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันแล้ว ลูกๆ เองก็ยังสนิทสนม มีความสัมพันธ์ที่ดีไ







