ตอนที่4

" ข้าขอเตือนเจ้าหากเจ้ายังเรียกร้องมากกว่านี้เจ้าจะไม่ได้อะไรเลย"

หวังชุนพูดด้วยความโมโห

" งั้นข้าก็คงต้องไปที่ศาลแล้วหล่ะ"

นางทำท่าจะลุกขึ้น หวังซิงเหอรีบห้าม

" ช้าก่อน เจ้าต้องการเท่าไหร่ว่ามาเลย ข้าจะได้เอามาให้ทีเดียว"

" ห้าล้านตำลึง"

" อะไรนะ"

" เอ วันนี้ฮ่องเต้ไปไหว้พระขอพรที่วัดไท่กวงนี่นา งั้นข้าไม่ไปศาลละไปวัดดีกว่า"

" ได้ ห้าล้านก็ห้าล้าน"

" ข้าต้องการจวนเล็กๆสักหลัง"

หวังซิงเหอกัดฟันพยักหน้าตอบ

" ได้ ข้ามีจวนหลังหนึ่งพึ่งสร้างเสร็จไม่นานอยู่นอกเมือง"

ฉีเยี่ยนฟางมองดูตั๋วเงินแล้วยิ้มชอบใจ ก่อนจะพับเก็บไว้ในสาบเสื้อ

" นี่เป็นสัญญาของจวนที่อยู่นอกเมือง เพียงเจ้าลงชื่อในสัญญานี้ จวนหลังนั้นก็จะเป็นของเจ้าทันที"

นางรับพู่กันจากบ่าวรับใช้มาลงชื่อ แล้วเก็บสัญญาเข้าสาบเสื้อ 

" ในเมื่อเจ้าได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว เรื่องของเจ้ากับบุตรชายข้าก็ให้มันจบลง หวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูด"

" เอากระดาษมาให้ข้าสองแผ่น"

บ่าวรับใช้เอากระดาษมาให้ นางก็เขียนหนังสือขึ้นมา

" ถึงข้ากับเขาจะไม่ได้เข้าหอแต่ก็ถือว่าทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกันแล้ว หากจะจากไปเฉยๆข้ารู้สึกไม่ดี เหมือนมีมลทินติดตัว"

หวังชุนกัดฟันกรอดกำมือแน่น เขาต่างหากที่สมควรพูดคำนั้น

" อะไร"

" ลงชื่อซะข้าเป็นคนขอหย่ากับเจ้า"

หวังชุนรับกระดาษมามองดูข้อความในนั้น

ข้าฉีเยี่ยนฟางขอหย่าขาดกับหวังชุนเนื่องจากไม่อาจทำหน้าที่สามีปรนเปรอความสุขให้ได้ ลงชื่อ ฉีเยี่ยนฟาง

" เจ้า "

" ทำไม ยอมรับความจริงไม่ได้รึ รีบลงชื่ออย่าเสียเวลา"

" ไม่ได้นะ"

ซูซ่างเอินรีบค้านขึ้นมา นางเดินไปกุมมือฉีเยี่ยนฟางเอาไว้ ฉีเยี่ยนฟางสะบัดมือออกด้วยท่าทีรังเกียจ ซูซ่างเอินแกล้งเซจะล้มซูเว่ยหมิงรีบรับเอาไว้แล้วต่อว่าฉีเยี่ยนฟาง

" เจ้าทำเกินไปแล้ว"

" ข้าทำอะไร แค่ดึงมือออกเบาๆไม่คิดว่านางจะบอบบางไม่มีแรงขนาดนั้น"

" เจ้า นางเป็นสตรีในห้องหอเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอมไม่ได้บึกบึนเหมือนกับเจ้า"

" พอแล้วพี่ใหญ่ข้าไม่ได้เป็นอะไร"

ซูซ่างเอินส่ายหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปหาฉีเยี่ยนฟางอีก

" เรื่องหย่าเป็นเรื่องใหญ่ท่านต้องคิดให้ดี พี่เยี่ยนฟาง หากท่านหย่าก็จะกลายเป็นหญิงหม้ายที่เคยผ่านการแต่งงาน ชื่อเสียงของท่านจะหม่นหมอง หากท่านคิดจะแต่งงานอีกก็คงจะยาก บุรุษดีๆที่ไหนจะต้องการแต่งงานกับท่าน ท่านอย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบตัดสินใจสิ ข้าไม่โกรธท่านเลยสักนิด ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วท่านกับพี่อาชุนก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากัน หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยกันเถอะนะ"

" อภัยบ้าบออะไร เขาให้คนไปรุมขืนใจข้าข้าไม่ฆ่าเขาก็บุญแค่ไหนแล้ว ยังจะมาให้ข้าให้อภัยอีกรึ เจ้าบอกว่าเรื่องที่เขาทำกับข้าเป็นเรื่องเล็กน้อยงั้นข้าให้คนไปขืนใจเจ้าบ้างดีไหม"

" เจ้าพูดบ้าอะไร นางเป็นน้องสาวของเจ้านะ"

ซูเว่ยหมิงรีบเข้าไปดึงตัวซูซ่างเอินออกมา ซูหว่านเหลียนรีบเข้าไปกอดปกป้อง

" ข้าไม่มีน้องสาว แล้วก็ไม่มีพี่ชายด้วย"

" เจ้า ดี ข้าก็ไม่เคยยอมรับคนอย่างเจ้าเช่นกัน ต่อไปนี้ข้าซูเว่ยหมิงมีเอินเอินเป็นน้องสาวแค่คนเดียว"

" เจ้ารออะไรอยู่รีบลงชื่อสินางจะได้ไปสักที"

หวังรั่วหนานเร่งให้บุตรชายลงชื่อในหนังสือหย่า 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากหย่า แต่ข้อความที่นางเขียนแม้จะเป็นความจริงเขาก็รับไม่ได้ นางเขียนแบบนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาสิ้นดี แล้วไหนจะขอหย่าก่อนอีก มันต้องเป็นเขาที่ขอหย่ากับนางสิถึงจะถูก

หวังรั่วหนานสะกิดให้รีบลงชื่อ หวังชุนเขียนชื่อลงไป

" ลงชื่อแล้วก็เก็บเอาไว้ดูเถอะ ยินดีด้วยเจ้าเป็นอิสระแล้ว ต่อไปก็แต่งงานกับคนรักของเจ้าได้แล้ว ข้าขอเตือนว่าแต่งครั้งนี้ไม่ต้องใช้ผ้าคลุมเจ้าสาวหรอกเดี๋ยวจะผิดตัวอีกทางที่ดีส่งคนไปเฝ้านางเอาไว้ตลอดเวลาไม่อย่างงั้น นางจะหาคนมาขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแทนแล้วโทษว่าคนนั้นอิจฉาแย่งวาสนานางอีก"

นางพูดจบก็ลุกขึ้นไปยืนตรงหน้าซูจิ่งหานไล่มองเรียงหน้าทีละคนก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้

" อะไร"

ซูจิ่งหานรับมาดูเห็นว่าเป็นหนังสือตัดขาด

" นี่เจ้าเสียสติไปแล้วรึ เจ้าจะตัดขาดกับข้า"

" ไม่ใช่แค่กับท่าน แต่เป็นท่านและก็เจ้า เจ้าด้วย"

นางชี้ไปที่ซูหว่านเหลียนซูเว่ยหมิงและซูซ่างเอิน

" เยี่ยนฟางเจ้าพูดอะไรรู้ตัวไหม ข้าเป็นแม่แท้ๆของเจ้า แล้วนี่ก็พ่อเจ้าพี่ชายน้องสาวของเจ้า "

"ข้ารู้ว่าตั้งแต่ที่เจ้ากลับมาพวกข้าอาจละเลยเจ้าไปบ้าง เจ้าโกรธพวกข้าข้าก็พอเข้าใจ แต่ก็ไม่ควรทำอะไรเช่นนี้"

" ตั้งแต่ข้ากลับมาอยู่ที่จวนตระกูลซู แม้เพียงไม่กี่วัน พวกท่านก็แทบไม่ได้พูดคุยกับข้าวันๆก็เอาแต่ล้อมหน้าล้อมหลังเอาใจนาง เพื่อนาง ถึงกับส่งข้าไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวน ไม่ให้ข้าร่วมโต๊ะอาหารเพราะกลัวนางน้อยใจ ไม่เอาชื่อข้าเข้าตระกูลไม่บอกใครให้รับรู้ว่าข้าคือบุตรสาวตัวจริงเพราะอับอายที่ข้ามาจากชนบทแถมยังเป็นใบ้ "

" ไม่ใช่อย่างงั้น เจ้าคิดไปเอง ที่ข้ายังไม่เอาชื่อเข้าในตระกูลเพราะหาฤกษ์มงคลอยู่ ส่วนเรือนของเจ้าข้าตั้งใจจะให้คนสร้างใหม่ให้เจ้า เลยให้เจ้าไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวนก่อน เจ้ามาจากชนบทคงไม่คุ้นชินกับในจวนที่มีคนเยอะแยะ ข้าเลยคิดว่าน่าจะดีกว่าถ้าเจ้าอยู่ที่ท้ายจวนแล้วก็กินอาหารที่นั่น "

" ใช่ พ่อของเจ้าพูดถูกหากเจ้าคิดมากเรื่องนี้งั้นต่อไปถ้าเจ้าอยากมากินข้าวพร้อมกับทุกคนก็มาได้ "

" ข้าไม่ต้องการอยู่ในครอบครัวที่น่ารังเกียจแบบนี้ เชิญพวกท่านรักกันให้พอเถอะ ข้าลงชื่อในหนังสือตัดขาดแล้วพวกท่านจะรับหรือไม่ก็แล้วแต่"

นางปล่อยหนังสือตัดขาดลงพื้น

" ต่อไปนี้ข้ากับตระกูลซูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก อดีตไม่รู้จักอนาคตไม่รู้จัก พบหน้าไม่ทักทาย "

พูดจบก็เดินออกไปทันที ทุกคนมองตามสัมผัสได้ถึงความสง่างามดั่งนางพญา ทุกย่างก้าวมีพลังน่าเกรงขาม

นางก้าวออกจากจวนตระกูลหวัง แสงแดดยามสายสาดส่องมาที่ใบหน้านวลเนียน แดดแยงตาจนนางต้องยกมือขึ้นมาบังหน้า ผู้คนที่พบเห็นต่างชื่นชมความงามของนางโดยเฉพาะบุรุษที่พากันจ้องมองตาค้าง 

นางเช่ารถม้าให้ไปส่งที่จวนนอกเมือง เมื่อมาถึงก็พบว่าจวนแห่งนี้พึ่งสร้างเสร็จใหม่ๆอย่างที่หวังซิงเหอบอกจริงๆ จวนขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่

" แม่นางเจ้าจะมาอยู่ที่นี่รึ"

" ใช่ ที่นี่เป็นจวนของข้า"

" แต่ข้ารู้มาว่าที่นี่เป็นของใต้เท้าหวัง เจ้าเป็นอะไรกับเขารึ"

" ข้าไม่ได้เป็นอะไรกับเขาหรอก เพียงแต่จวนหลังนี้เขายกให้ข้าเพื่อแลกกับบางอย่าง"

คนขับรถม้าพยักหน้าไม่ได้ถามต่อ

" จริงสิ ท่านพอจะรู้ไหมว่าจะไปหาซื้อทาสได้จากที่ใด"

" รู้สิ ข้ารู้จักพ่อค้าทาส เมื่อวันก่อนเขาเดินทางมาจากต่างเมืองพอดี แวะพักอยู่ที่เมืองนี้ เจ้าอยากได้สักกี่คนหล่ะเดี๋ยวข้าจะไปให้เขาพาทาสมาให้เจ้าเลือก"

" ข้าต้องการสัก10คน ให้เขาเลือกมาเลยเป็นชาย5หญิง5 นี่เป็นค่ารถม้าและค่าตอบแทนที่ไปติดต่อพ่อค้าทาส ขอบคุณท่านลุงมาก"

นางส่งถุงเงินให้คนขับรถม้า ตอนอยู่ที่ตลาดนางใช้ตั๋วแลกเงิน แลกเงินมาไว้ใช้จำนวนหนึ่ง

" งั้นข้าจะไปรีบไปบอกพ่อค้าทาสให้เดี๋ยวนี้เลย"

สักพักก็มีคนพาทาสมาส่ง10คนเป็นชาย5หญิง5 นางจ่ายเงินเสร็จพ่อค้าทาสก็กลับไป