ตอนที่5

" ต่อไปพวกเจ้าเป็นคนของข้า และข้าก็คือนายของพวกเจ้า ข้าชื่อฉีเยี่ยนฟางจำชื่อข้าเอาไว้ให้ดี ให้เรียกข้าว่านายหญิงแล้วกัน พวกเจ้า5คนผลัดกันทำความสะอาดสวนและรอบนอกของจวนแล้วก็เฝ้าประตู ส่วนพวกผู้หญิงเจ้าสองคนทำอาหาร อีกสองคนทำความสะอาดในจวน อีกคน อืมเจ้าแล้วกัน"

ฉีเยี่ยนฟางชี้ไปที่หญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนาง รูปร่างผอมแห้งกว่าทุกคนหน้าตามอมแมมมีบาดแผลที่ใบหน้า

" เจ้าชื่ออะไร"

" ข้าชื่อยู่เหมยเจ้าค่ะนายหญิง"

" อืมต่อไปเจ้ามาคอยรับใช้อยู่ข้างกายข้าคอยติดตามข้า"

" เจ้าค่ะนายหญิง"

" เอาหล่ะพวกเจ้าแยกย้ายกันไปพักผ่อน ทางด้านหลังเป็นเรือนนอนพวกเจ้าเลือกห้องกันตามสบาย เจ้าก็ไปกับพวกเขาด้วยพรุ่งนี้เช้าค่อยมารับใช้ข้า"

" เจ้าค่ะ"

ฉีเยี่ยนฟางใช้เวลาฟื้นฟูพลังอยู่สามเดือนตลอดสามเดือนนางแทบไม่ได้ออกจากห้องเลย ในที่สุดพละกำลังของนางก็กลับมาแข็งแกร่ง จิตวิญญาณหลอมรวมกับร่างเป็นอันหนึ่งอันเดียว

นางลุกจากเตียงเปิดหน้าต่างออกสายลมเย็ดพัดโชยมา แสงแดดอ่อนๆ กลีบดอกเหมยปลิวตามลม นางยื่นมือไปรองรับกลีบดอกเหมย 

" นายหญิง อากาศดีแบบนี้ท่านจะออกไปเดินเล่นหรือไม่ คืนนี้ในเมืองมีงานเทศกาลโคมไฟด้วยนะเจ้าคะ"

" อืมก็ดีเหมือนกัน"

" งั้นตอนนี้ไปเดินเล่นในตลาดดีไหมเจ้าคะจะได้เลือกซื้อชุดใส่ไปเที่ยวงานตอนกลางคืนด้วย"

" ไปสิ"

ระหว่างเดินเล่นมีขบวนหนึ่งเดินผ่าน นางสบตากับชายคนหนึ่งที่ถูกล่ามด้วยโซ่ทั้งที่แขนและขา ผมเพ้ารุงรังตามตัวมีแต่รอยแส้เฆี่ยน เกรอะกรังไปด้วยเลือดแห้งและสดพลันมีพลังบางอย่างดึงดูด นางหันกลับไปมอง

" พวกนั้นจะไปที่ไหนกัน"

" นั่นเป็นขบวนทาส พวกนั้นเป็นเชลยจากต่างแคว้น ถูกจับส่งเข้าไปเป็นทาสในวังหลวงเจ้าค่ะ"

นางหันหลังเดินตามไป

" อ้าวนายหญิงจะไปไหนเจ้าคะ"

" ช้าก่อน"

ทหารที่คุมเชลยหยุดเดินหันมามอง

" ข้าต้องการตัวเขา บอกมาว่าเท่าไหร่"

" นี่ไม่ใช่ทาสที่จะมาซื้อขายกันนี่เป็น"

ทหารพูดไม่ทันจบก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นตั๋วเงินหนึ่งแสนตำลึงถูกยัดใส่มือ เขารีบปลดโซ่ตรวนออกให้ชายคนนั้นทันที

" ต่อไปเจ้าเป็นทาสข้า ข้าเป็นนายเจ้า ตามข้ามา"

นางพาเขาเข้าไปในร้านบะหมี่

" กินสิ มองทำไม"

เขาค่อยๆหยิบตะเกียบคีบบะหมี่กิน อร่อยมาก พริบตาเดียวเขาก็ยกถ้วยซดไม่เหลือน้ำซุปสักหยด เขาไม่ได้กินอาหารมาหลายวันแล้ว หิวโหยเหลือเกิน

" เอาอีกชามไหม"

นางกวักมือเรียกพ่อค้า

" เอามาให้เขาอีกชาม พิเศษขอเนื้อเยอะหน่อย"

นางมองดูเขากินอย่างหิวโหยจนหมดชาม

ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้น เหมือนเคยเห็นที่ไหน หรือว่าเจ้าของร่างเดิมจะเคยรู้จักชายคนนี้มาก่อนแต่นางพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

" อิ่มแล้วใช่ไหม ทีนี้ก็บอกข้าได้แล้วว่าเจ้าชื่ออะไร"

นางไม่ได้ถามเขาแต่แรกรอให้เขากินอิ่มก่อน เห็นสภาพแล้วกลัวไม่มีแรงจะพูด

" ข้าชื่อเหวินฟู่"

ตั้งแต่นั้นมานางก็ให้เขาเป็นผู้ติดตามนางเขามีวรยุทธิ์อยู่บ้าง จึงส่งให้เขาไปเรียนวิชาต่อสู้ทุกวัน เพื่อจะได้ใช้คุ้มครองนางนางกับเขาและยู่เหมยมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดวัน เวลาที่ผ่านไปความสนิทสนมและความไว้วางใจจึงมากขึ้น 

จากวันเป็นเดือนจากเดือนผ่านไปเป็นปี นางเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้เหวินฟู่ คิดอยากจะให้เขาเป็นคู่ผสมพันธ์ในฤดูผสมพันธ์ที่ใกล้จะมาถึง

" เหวินฟู่เจ้าว่าข้างามไหม"

" งามขอรับ"

" แล้วเจ้าชอบข้ารึเปล่า"

" นายหญิง ข้า"

" ตอบข้ามาตามจริง"

" ข้าไม่อาจเอื้อม ท่านเป็นนายข้าเป็นเพียงบ่าว"

" แต่ข้าชอบเจ้านะ ข้าอยากให้เจ้าเป็นคู่ผสมเอ๊ย เป็นคนรักของข้า"

นางเดินเข้าไปประชิดตัวเขา ใช้นิ้วกรีดไปที่ร่องอกแกร่ง กระซิบข้างหู

" เจ้าอยากสัมผัสตัวข้าไหม"

เหวินฟู่ตกใจถอยหนี

" นายหญิงได้โปรดรักษากิริยาด้วย"

" คิกคิก เจ้าอายเหรอ อืม เจ้าคงไม่เคยสินะไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าทำเอง"

" นะนายหญิง อย่าขอรับ"

นางจับเหวี่ยงเขาไปที่เตียงแล้วขึ้นคร่อม ยู่เหมยเปิดประตูเข้ามาเห็นก็ตกใจทำถาดใส่ขนมหล่นดัง เคร้ง ขนมตกพื้นกระจาย นางรีบก้มลงเก็บ

" ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าผิดเองที่ไม่เคาะประตูเสียก่อน"

นางรีบเก็บเศษขนมใส่ถาดแล้วรีบวิ่งออกไป เหวินฟู่เห็นยู่เหมยน้ำตาไหลก็รีบผลักฉีเยี่ยนฟางออก แล้ววิ่งตามไปทันที

" เหมยเอ๋อเจ้าอย่าเข้าใจข้าผิด มันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าเห็น ข้ากับนายหญิงไม่ได้"

" พอแล้ว ข้าเห็นหมดแล้วเจ้าอย่าโกหกข้าเลย เจ้ากับนางกำลัง ในเมื่อนายหญิงชอบเจ้า เจ้าก็ไปเป็นของนางเถอะ"

" ไม่"

เหวินฟู่ดึงยู่เหมยมากอดแน่น

" ในใจข้ามีเพียงเจ้า ชีวิตนี้ข้าจะรักเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น"

ฉีเยี่ยนฟางตามมา ได้เห็นและได้ยินทุกคำนางหันหลังกลับเข้าห้องไป คำพูดเมื่อกี้ทำให้ความทรงจำของร่างเดิมปรากฎขึ้น

ครั้งนั้นนางเพียง10ปีได้ช่วยชีวิตชายคนหนึ่งไว้โดยบังเอิญ เขายังได้มอบยันต์คุ้มภัยไว้ให้นาง และบอกว่าวันนึงเขาจะตามหานางให้พบ แล้วเขาจะขอนางแต่งงาน ในชีวิตนี้เขาจะมีนางเพียงคนเดียว 

ตอนยู่เหมยมาอยู่กับนางใหม่ๆนางเห็นว่ายู่เหมยฝันร้ายบ่อย นางจำได้ว่าในหีบมียันต์คุ้มภัยอยู่อันหนึ่ง จึงให้ยู่เหมย ตั้งแต่นั้นมายู่เหมยก็พกติดตัวมาตลอด ยังบอกนางว่าตั้งแต่มียันต์คุ้มภัยอันนี้ก็ไม่เคยฝันร้ายอีกเลย

พักใหญ่เหวินฟู่เดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้านาง

" ข้ารู้ว่าท่านมีบุญคุณกับข้า ท่านดีกับข้ามาตลอด แต่ข้าไม่อาจให้ในสิ่งที่ท่านต้องการได้ ข้า ข้าไม่อาจเป็นสามีท่านได้ ในใจข้ามีเพียงยู่เหมยคนเดียว ข้ารักนาง เมื่อหลายปีก่อนนางได้ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าได้สัญญาว่าข้าจะรักนางแค่คนเดียว"

เขาเงยหน้ามองฉีเยี่ยยฟาง นางมีท่าทีนิ่งสงบ รินชาใส่ถ้วยยกดื่มด้วยสายตาเย็นชา

" ข้ารู้ว่าท่านปรารถนาในตัวข้า อยากได้ข้าเป็นสามี แต่ข้า"

เขาถอนหายใจ

" ข้ายอมเป็นสามีของท่านก็ได้ แต่ข้าไม่อาจทิ้งยู่เหมย หากท่านยอมรับได้ข้าขอให้นางเป็นภรรยาข้าอีกคน"

ฉีเยี่ยนฟางปรายตามองเหวินฟู่

" เพ้อเจ้อจบรึยัง ถ้าจบแล้วก็ออกไปข้าจะพักผ่อน"

เหวินฟู่อ้าปากอยากจะพูดต่อแต่ก็ไม่ได้พูดเขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

ฉีเยี่ยนฟางปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาเป็นเวลาหลายวัน บ่าวรับใช้ต่างพากันเป็นห่วงไปเคาะประตูเรียก นำอาหารไปให้ก็มีแต่เสียงตอบกลับว่าไม่กินอย่ามารบกวน ทุกคนรู้เรื่องที่เหวินฟู่ปฏิเสธนายหญิงของพวกเขา ก็พากันโกรธเหวินฟู่กับยู่เหมย

" พวกเจ้าสองคนมันอกตัญญู นายหญิงดีต่อพวกเจ้ามากแค่ไหนยังกล้าทำให้นางเสียใจ"

" ใช่ โดยเฉพาะเจ้ายู่เหมย นายหญิงดูแลเจ้าราวกับเป็นพี่น้องแท้ๆ เจ้ากลับแย่งผู้ชายคนเดียวกับนาง"

" เจ้าก็เหมือนกันเหวินฟู่ นายหญิงชอบเจ้าอยากได้เจ้าไปทำสามีบุญแค่ไหนแล้ว ยังจะมาทำเป็นเล่นตัว"

" เหอะ คิดว่ารูปงามนักรึไงก็แค่ทาสคนหนึ่งที่ถูกนายหญิงซื้อมาชุบเลี้ยง ถ้านายหญิงไม่ซื้อเจ้ามาป่านนี้เจ้ามันก็แค่ทาสในวังหลวง ไม่ได้ใช้ชีวิตกินอิ่มนอนหลับสุขสบายอย่างทุกวันนี้หรอก"

" นี่ถ้าข้าเป็นเจ้านะ จะรีบเข้าหอกับนางเลยเสียดายที่นายหญิงไม่มองข้า"