ตอนที่ 3

"คารวะนายท่าน"

          "เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ ?" ชายหนุ่มที่กำลังนั่งเล่นหมากล้อมในสวนอันงดงามเอ่ยกับคนของเขาโดยไม่หันมามอง

          "มีคนนำทองคำมาแลกเป็นตั๋วเงินขอรับ" ชายหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว เรื่องเช่นนี้จำเป็นต้องมารายงานให้เขารู้ด้วยหรือ ?

          "เรื่องไม่สำคัญ หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมารายงานข้า"

          "เอ่อ... แต่นางเป็นคนของคุณหนูใหญ่จวนหยางกั๋วกงนะขอรับ ข้าน้อยหมายถึงหย่งอันโหวฮูหยิน" โจวฉางเยว่ที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นคนของของใครก็ถึงกับชะงัก ก่อนจะมีท่าทีใส่ใจในคำพูดของพ่อบ้านมากขึ้นด้วยการหันมาเอ่ยกับเขา ทำเอาชายชราถึงกับต้องรีบก้มหน้าลงเพราะกลัวความผิด

          "คุณหนูใหญ่จวนหยางกั๋วกง เจ้ากำลังหมายถึงหยางซูหนี่น่ะหรือ ?"

          "ขะ… ขอรับ ใช่แล้วขอรับ"

          "เหตุใดนางจึงคิดที่จะแลกทองคำเป็นตั๋วเงิน ?"

          "ข้าน้อยมิทราบขอรับ สาวใช้ผู้นั้นกล่าวเพียงว่าง่ายต่อการเก็บรักษาเท่านั้น ทั้งยังแลกออกไปเป็นจำนวนมาก ข้าน้อยจึงรีบมารายงานนายท่านให้ทราบขอรับ"

          "นางแลกไปมากเพียงใด ?"

          "ภายในเจ็ดวันนี้พวกนางเปลี่ยนหน้ากันเข้ามาแลกเปลี่ยนทองคำเป็นตั๋วเงินจำนวนมากกว่าล้านตำลึงแล้วขอรับ"

          "ล้านตำลึงงั้นหรือ ?"

          "ขอรับ พวกนางอาจจะคิดว่าข้าน้อยจดจำไม่ได้ แต่เพราะข้าน้อยช่างสังเกตจึงรู้ว่าพวกนางมาจากที่เดียวกันและเป็นคนของคุณหนูใหญ่หยางแน่นอนขอรับ"

          "อื้ม หากมีสิ่งใดเกี่ยวกับนางอีกให้รีบมารายงานข้าทันที"

          "ขอรับนายท่าน"

          หลังจากอีกฝ่ายจากไปก็มีชายหนุ่มในชุดสีขาวก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ท่าทางราวกับคุณชายเจ้าสำราญเช่นนี้ย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก

ตงผิงสหายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของโจวฉางเยว่

          โจวฉางเยว่คือพระอนุชาต่างมารดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน มารดาของเขาคือลิ่งกุ้ยเฟยที่ในตอนนี้มีตำแหน่งเป็นลิ่งไท่เฟย ส่วนตงผิงเป็นบุตรชายของซ่างกั๋วกงที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของมารดา ทั้งคู่เกิดปีเดียวกันเดือนเดียวกันทั้งยังเกิดในวันเดียวกัน ทำให้ทั้งสองสนิทกันมากหากแต่นิสัยค่อนข้างที่จะแตกต่างกันอยู่ไม่น้อย ต่อให้เบื้องหลังพวกเขาสนิทสนมกันมากเพียงใด ทว่าเบื้องหน้ากลับแสร้งทำเป็นไม่สนิททั้งยังดูเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากันอีกเสียด้วย

          ก็เพราะฮ่องเต้ทรงหวาดระแวงเกินไป พระองค์ไม่ต้องการให้โจวฉางเยว่หรือว่าหนิงอ๋องได้รับแรงสนับสนุนจากตระกูลของมารดา ชายสูงส่งผู้นั้นเกรงกลัวเขามากจนกระทั่งเมื่อสืบรู้ว่าเขามีความสนใจในตัวคุณหนูใหญ่หยางแห่งจวนหยางกั๋วกง พระองค์ก็พระราชทานสมรสให้นางกับคนของพระองค์ในทันที เรื่องนี้ทำให้หนิงอ๋องรู้สึกติดค้างในใจเป็นอย่างมาก

          หลังจากนั้นเขาจึงทำได้เพียงเฝ้ามองหญิงสาวอยู่ห่าง ๆ แท้จริงแล้วเหตุการณ์วุ่นวายในวันแต่งงานของหย่งอันโหวก็ล้วนมาจากเขาทั้งสิ้น ชายหนุ่มสร้างความโกลาหลด้วยการปลุกปั่นพวกชนเผ่าหน้าด่านให้บุกโจมตีชายแดนจนกระทั่งข่าวลือส่งมาถึงเมืองหลวง ทำให้ฮ่องเต้ผู้ขี้ขลาดคนนั้นถึงกับรีบส่งหย่งอันโหวเดินทัพออกจากเมืองหลวงในทันที ทั้งที่การแต่งงานพึ่งผ่านพ้นไปยังไม่ทันข้ามวัน

          ก่อนที่จะทำให้หยางซูหนี่จะต้องเฝ้าจวนอย่างเดียวดายเพียงลำพัง

          "ท่านอ๋องช่างร้ายกาจนัก"

          "เจ้าอย่าได้พูดมากนัก" หนิงอ๋องกล่าวเตือนญาติผู้น้องเสียงแข็งก่อนจะปรายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

          "ท่านชอบพอนางมาก่อน เหตุใดต้องยอมให้คนผู้นั้นพรากนางไปจากท่านได้อีกเล่า ?" ตงผิงไม่เข้าใจว่าหากอีกฝ่ายต้องการก็สามารถแต่งเข้าจวนอ๋องได้อย่างง่ายดาย ไม่จำเป็นต้องยินยอมให้ฝ่าบาทพระราชทานนางให้แต่งเข้าจวนหย่งอันโหว

          "ข้าไม่ได้ยินยอม !" หนิงอ๋องเอ่ยเสียงแข็งก่อนจะขบกรามจนแน่น ในวันที่ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้กับหยางซูหนี่และหย่งอันโหวตัวเขายังไม่ได้เดินทางกลับจากเจียงหนาน ด้วยเพราะเหตุนั้นอีกฝ่ายจึงใช้โอกาสนี้พรากนางไป

          "เฮ้อ ! คนผู้นั้นรังแกกันเกินไปแล้ว"

          "หึ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วข้าย่อมพานางกลับคืนมาให้ได้"

          "แล้วหากว่านางไม่ยินยอมเล่า ?" ตงผิงเอ่ยก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับอีกฝ่ายพร้อมทำสีหน้าไม่เชื่อถือ หากเป็นเช่นนั้นหยางซูหนี่ก็จะขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงหม้าย เมื่อถึงตอนนั้นลิ่งไท่เฟยจะยินยอมให้นางแต่งเข้าจวนหนิงอ๋องอย่างง่ายดายเพียงนั้นเชียวหรือ ?

          "เจ้ากำลังคิดว่าเสด็จแม่จะไม่ยินยอมงั้นหรือ ?"

          "ท่านอ๋อง ลิ่งไท่เฟยคงไม่ยินยอมเป็นแน่ ! หลายวันก่อนท่านแม่ของข้ากล่าวว่าลิ่งไท่เฟยกำลังมองหาพระชายาให้ท่านอยู่ มีคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์มากมายที่เป็นที่น่าจับตามองของพระองค์"

          หนิงอ๋องถอนหายใจ พระมารดาของเขาเรื่องใดก็ล้วนดีหมดยกเว้นเรื่องความเจ้ากี้เจ้าการจนเกินเหตุของนางที่ดูเหมือนจะมีมากเกินไปจริง ๆ

          "ว่าแต่… เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าหยางซูหนี่นางให้คนของนางมาแลกทองคำเป็นตั๋วเงินงั้นหรือ ? นางคิดที่จะทำสิ่งใดกันแน่ ! จึงได้แลกตั๋วเงินมากมายเช่นนั้น"

          "ไม่ใช่เพียงแค่ตั๋วเงิน แต่นางยังให้คนของนางกักตุนเสบียงอีกหลายหมื่นต้าน"

          "หลายหมื่นต้าน ! หยางซูหนี่ช่างร่ำรวยเกินไปแล้ว นางคิดจะนำเสบียงส่งไปยังกองทัพเพื่อสนับสนุนสามีของนางเช่นนั้นหรือ ? ช่างเป็นสตรีมือเติบเสียจริง"

          หนิงอ๋องที่ได้ฟังก็ได้แต่ยกยิ้มมุมปาก เขารู้จักหยางซูหนี่เป็นอย่างดีหากนางกระทำการสิ่งใดอย่างยิ่งใหญ่สิ่งนั้นย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนที่นางต้องการ เพียงแต่สิ่งที่นางต้องการแลกเปลี่ยนกับหย่งอันโหวคือสิ่งใดกันแน่ ! เขาเองก็อยากจะรู้เช่นกัน

          "ท่านยิ้มเช่นนี้หมายความว่าท่านรู้อันใดมางั้นหรือ ?"

          "หึ อย่ามัวพูดมาก เจ้ามาวันนี้มีเรื่องอันใดก็รีบกล่าวมาได้แล้ว"

          "มีสายรายงานมาว่า ชนเผ่านอกด่านกำลังรวมตัวกันเพื่อที่จะกระทำการบางอย่าง ดูเหมือนว่าเสบียงอาหารจะเป็นเป้าหมายของพวกมันเพราะเมื่อเดือนก่อนเกิดโรคระบาดขึ้นที่นอกด่าน เสบียงอาหารถูกปล้นชิงกันไปทั่ว ยามนี้นอกด่านขาดแคลนเสบียงอาหารเป็นอย่างมาก ไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะบุกโจมตีเพื่อแย่งชิงเสบียงจากเราในไม่ช้า"

          "หึ..."

          "นะ… นี่ หรือว่าหยางซูหนี่ก็รู้เรื่องนี้แล้วเช่นนั้นหรือ ? เพราะเหตุนี้นางจึงได้กักตุนเสบียงเอาไว้มากมายเพียงนั้น"

          "อาจจะรู้หรืออาจจะไม่รู้" ตงผิงปรายตามองหนิงอ๋องอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายพูดจากำกวมไม่ชัดเจน สรุปว่าหยางซูหนี่รู้หรือไม่รู้กันแน่เขาชักจะปวดหัวแล้วนะ

          "ช่างเถิด ๆ นางจะรู้หรือไม่รู้ก็ช่าง แต่ในตอนนี้ข้าคิดว่าพวกเราก็ควรที่จะกักตุนเสบียงเช่นกัน"

          "ข้าให้คนของเราไปจัดการแล้ว ส่วนเจ้าก็ไปตรวจสอบทีเถิดว่าเป็นเช่นไรบ้าง ?"

          "ทะ… ท่าน สั่งการไปแล้วงั้นหรือ ? เมื่อใดกัน ?"

          "สองสามวันก่อนที่เจ้ามัวแต่ไปล่องเรือชมธารากับเหล่าแม่นางทั้งหลายอย่างไรเล่า"

          "ข้าเองก็มีธุระ ใช่จะเที่ยวเล่นเฉย ๆ ที่ใดเล่า จะว่าไปแล้วข้าได้ยินข่าวมาว่าหย่งอันโหวแอบซุกสตรีผู้หนึ่งไว้ในจวนที่ชายแดน ดูเหมือนว่าสตรีผู้นั้นจะตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด"

          "สตรีท้องแก่ใกล้คลอดงั้นหรือ ?"

          "ถูกต้อง ! ข้าให้คนลองตรวจสอบแล้ว นางเป็นอนุภรรยาของหย่งอันโหวไม่ผิดเป็นแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าหย่งอันโหวฮูหยินจะทราบเรื่องนี้ด้วยหรือไม่ ?"

          "หยางซูหนี่" หนิงอ๋องย้ำเตือนให้อีกฝ่ายเรียกขานหญิงสาวด้วยชื่อแซ่เดิม เขารู้สึกไม่ชอบใจที่ได้ยินคนอื่นเรียกขานนางว่าฮูหยินหย่งอันโหว เพราะภายในใจไม่ยอมรับว่านางได้แต่งให้ผู้อื่นไปแล้ว

          "หยางซูหนี่ก็หยางซูหนี่" ตงผิงได้แต่ส่ายหน้าอย่างจำยอม

          "แล้วสตรีผู้นั้นคือใคร ?"

          "นางคือคนรักของหย่งอันโหวไม่ผิดแน่ ก่อนหน้านี้คนของข้าเคยเจอพวกเขาอยู่ด้วยกันที่ชายแดนเหนือก่อนที่หย่งอันโหวจะถูกเรียกตัวให้กลับมาแต่งงานกับคุณหนูใหญ่หยาง แต่ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงไม่ยอมปฏิเสธงานแต่งงานครั้งนั้นทั้ง ๆ ที่ตนเองมีคนรักอยู่แล้ว แต่กลับยินยอมให้นางกลายเป็นเพียงอนุภรรยาของตนเองแทน"

          "เพราะอำนาจอย่างไรเล่า ฝ่าบาทเสนอให้เขาได้รับกองกำลังเพิ่มอีกห้าหมื่นนาย ผู้ใดบ้างจะไม่ยินยอม" หนิงอ๋องกล่าว ขณะเดียวกันในมือของเขาก็บีบหมากล้อมจนแน่นก่อนที่จะค่อย ๆ คลายมือออกแล้วหมากในมือก็แตกสลายเป็นผุยผง

          "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง หากเป็นเช่นนี้เรื่องนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับตระกูลหยางแม้แต่น้อย หยางซูหนี่ถูกวางให้เป็นหมากของฝ่าบาทอย่างแท้จริง หนึ่งก็เพื่อควบคุมหย่งอันโหว สองก็เพื่อทำร้ายท่านทางอ้อมให้ท่านต้องเจ็บปวด"

          หนิงอ๋องหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะนึกไปถึงวันเวลาที่เขาได้พบกับหยางซูหนี่เป็นครั้งแรก ในตอนนั้นเด็กน้อยเข้าวังมาพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อมาเข้าเฝ้าเสด็จย่าของเขา หากแต่เพราะโจวฉางเยว่ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของบิดา เพราะพระองค์เกิดความหวาดระแวงในตัวพระมารดาของเขา ทำให้ชีวิตในวังหลังในวัยเด็กของโจวฉางเยว่ไม่ค่อยราบรื่นนัก หลายครั้งที่เขาถูกพี่ชายน้องชายกลั่นแกล้งแต่ไม่กล้าสู้กลับเพราะเสด็จพ่อทรงโปรดปรานอีกฝ่ายมากกว่า ในครั้งนั้นหยางซูหนี่เอาตัวเข้ามาขวางไว้ไม่ให้คนเหล่านั้นกลั่นแกล้งเขา ยามที่พวกเขามองเห็นเด็กน้อยก็ไม่อยากจะรังแกจึงทำได้เพียงเดินหนีไปเท่านั้น ในเวลาปกติหากองค์ชายกลั่นแกล้งกันเองทุกครั้งจะถูกปิดตาข้างหนึ่งเสมอ แต่หากเหล่าองค์ชายรังแกเด็กสาวหรือสตรีเรื่องนี้จะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก เพราะสิ่งเดียวที่เสด็จพ่อทรงยึดมั่นมาโดยตลอดก็คือจะต้องไม่รังแกสตรีเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะต้องถูกลงโทษ เรื่องนี้อาจเกิดขึ้นจากปมบางอย่างในอดีตของเสด็จพ่อก็เป็นได้

          หลังจากนั้นโจวฉางเยว่ก็ถูกส่งให้ออกมาอยู่ตำหนักนอกวังหลวง กลายเป็นองค์ชายผู้ไร้ความสำคัญอย่างแท้จริง แต่เขากลับชอบชีวิตเช่นนี้มากกว่าเพราะมันทำให้เขาได้พบกับหยางซูหนี่บ่อยครั้งมากขึ้น