ตอนที่ 2

หยางซูหนี่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย เมื่อลืมตานางก็พบว่าตนเองยังคงนอนอยู่ในห้องนอนในเรือนมู่อินของนาง ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงด้วยความแปลกใจ

แม้ว่าร่างกายจะมีความเมื่อยล้าอยู่บ้างหากแต่พละกำลังกลับเหลือล้นราวกับวัยหนุ่มสาว ระหว่างนั้นเพ่ยเปาสาวใช้คนสนิทก็ก้าวเข้ามาภายในห้องพร้อมกับใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์

"นะ… นี่อาเปาใบหน้าของเจ้าเหตุใดจึงได้อ่อนเยาว์นัก ?" เพ่ยเปาที่เห็นสีหน้าตื่นตกใจของนายสาวก็ได้แต่แปลกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ยิ่งได้ยินวาจาแปลกประหลาดก็ยิ่งทำให้นางงุนงง หรืออาจจะเป็นผลข้างเคียงจากอาการไข้

"ฮูหยิน ท่านอาจจะยังไม่หายไข้ดี บ่าวว่าท่านนอนพักอีกสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ ?"

"ข้าป่วยงั้นหรือ ?"

"ฮูหยินอยู่ ๆ เมื่อหลายวันก่อนท่านก็ล้มป่วยอย่างไม่ทราบสาเหตุเจ้าค่ะ ท่านหมอกล่าวว่าเพราะท่านหักโหมทำงานหนักจนเกินไปทำให้ร่างกายอ่อนล้า จึงจำเป็นต้องพักผ่อนเจ้าค่ะ"

หยางซูหนี่รู้สึกงุนงงสับสนไปหมดกับสิ่งที่สาวใช้กล่าวมา ก่อนที่นางจะเดินตรงไปยังกระจกทองเหลืองบานใหญ่แล้วพบว่าใบหน้าของตนเองอ่อนเยาว์ราวกับย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ในตอนนั้นนางเองยังเป็นหญิงงามเลื่องชื่อของเมืองหลวง แม้ว่าจะแต่งงานออกเรือนแล้วแต่ชื่อเสียงความงามของนางก็ยังคงอยู่ไม่จางหาย

"เหตุใดใบหน้าของข้าจึงได้งดงามและอ่อนเยาว์เช่นนี้เล่า ?" เพ่ยเปามีสีหน้าราวกับเห็นผี ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ นายสาวพร้อมกับมองใบหน้าที่อยู่ในกระจกทองเหลืองกับใบหน้าของหยางซูหนี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สลับไปมา

"ฮูหยิน บ่าวว่าท่านต้องพักผ่อนให้มากกว่านี้ดีหรือไม่เจ้าคะ ?"

"ตอนนี้คือปีใดงั้นหรือ ?"

"เอ่อ รัชศกเจิ้งชิงปีที่เจ็ดเจ้าค่ะ" หยางซูหนี่คิดว่าตนเองหูฝาดหากแต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของสาวใช้ก็ทำให้นางเข้าใจว่าตนเองไม่ได้ฝันไป นี่นางย้อนกลับมาเมื่อยี่สิบปีก่อนอย่างนั้นหรือ ?

นางย้อนกลับมาในตอนที่นางพึ่งจะแต่งงานเข้ามาในจวนหย่งอันโหวได้เพียงหนึ่งปีเท่านั้น

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน

หลังจากที่ทั้งคู่แต่งงานไหว้ฟ้าดินจนแล้วเสร็จ ยังไม่ทันได้ส่งตัวเข้าหออยู่ ๆ ฮ่องเต้ก็ทรงมีราชโองการให้ฟูซีฮันเคลื่อนทัพออกจากเมืองหลวงเพื่อขับไล่ชนเผ่านอกด่านที่กำลังบุกแดนเหนือ ทั้งคู่ยังไม่ทันได้ร่วมเรียงเคียงหมอนสามีก็ต้องออกเดินทางไกล เขาใช้เวลาสามปีกว่าเพื่อจัดการกับชาวชนเผ่านอกด่านเหล่านั้นได้สำเร็จก่อนจะกลับมาได้รับความดีความชอบครั้งใหญ่ และการกลับมาในครั้งนั้นของเขาก็ไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง หากแต่มีสตรีงามพร้อมกับลูกน้อยเดินทางกลับมาด้วย

ด้วยความที่มีความดีความชอบใหญ่หลวงทำให้เรื่องราวดังกล่าวเงียบไปในที่สุด ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวถึงเรื่องที่ชายหนุ่มพาหญิงงามและบุตรชายกลับมาจากสงคราม แม้ว่าพวกเขาจะนึกเห็นใจฮูหยินหย่งอันโหวกันอยู่ไม่น้อย

ส่วนนางเองก็ต้องแสร้งทำเป็นสตรีใจกว้างยินยอมให้เขามีสตรีอีกคนแม้ว่าจะไม่เต็มใจก็ตาม ภายหลังนางก็ต้องทนกล้ำกลืนทุกอย่างทำเพียงหน้าที่ของฮูหยินเอกได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ทำให้คนในตระกูลฟูต่างไม่กล้ากล่าวถึงเรื่องที่นางไร้บุตร

นางทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้ หากแต่ในช่วงเวลาสุดท้ายนางก็ยังคงตายอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังอยู่ดี

การที่สวรรค์ให้นางได้มีโอกาสย้อนกลับมาเช่นนี้ เพราะต้องการให้นางแก้ไขชีวิตของนางใช่หรือไม่ ?

หากนางกล่าวว่าไม่ต้องการที่จะต้องตายจากไปอย่างโดดเดี่ยวเช่นชีวิตเก่าเล่า ? นางจะสามารถทำได้ใช่หรือไม่ ?

"ฮูหยิน ! ฮูหยินเจ้าคะ"

"เจ้าว่าอันใดนะ ?"

"ฮูหยินท่านพักผ่อนอีกสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ ?"

"ไม่ละ ข้าดีขึ้นมากแล้ว อาเปาเจ้าช่วยตามแม่นมผิงให้ข้าได้หรือไม่ ?"

"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปตามแม่นมผิงมาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

เพ่ยเปาแม้จะไม่เข้าใจในการกระทำของนายหญิงอยู่มากแต่ก็ทำตามที่นางสั่งแต่โดยดี เพียงไม่นานแม่นมผิงก็ก้าวเข้ามาในห้อง

"ฮูหยินเรียกบ่าวมีสิ่งใดให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ ?"

"แม่นมผิง ข้าอยากให้ท่านช่วยตรวจนับสินเดิมให้ข้าทั้งหมด"

"ตรวจนับสินเดิมหรือเจ้าคะ ?"

"ใช่ แล้วข้าก็ต้องการให้ท่านแลกเงินทองคำเป็นตั๋วเงินเท่านั้น จากนั้นก็นำกลับมาให้ข้า อ้อ ! ตั๋วเงินที่ว่าต้องนำไปแลกกับโรงรับจำนำเฮ้อหนิงเท่านั้น"

"เหตุใด... เจ้าค่ะ บ่าวจะไปจัดการให้ท่านเดี๋ยวนี้" ผิงซวงที่เลี้ยงดูหยางซูหนี่มากับมือแม้จะแปลกใจไม่น้อยกับการกระทำดังกล่าว หากแต่นางยังคงเชื่อว่าคุณหนูย่อมมีเหตุผลในการตัดสินใจทำสิ่งใดอยู่เสมอ ก่อนที่นางจะรับปากและทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่

"ขอบใจท่านมาก แต่ข้าต้องการให้ท่านเร่งมือสักหน่อย จะให้ดีควรแล้วเสร็จในเจ็ดวันพอทำได้หรือไม่ ?"

"บ่าวจะจัดการให้เรียบร้อยเจ้าค่ะ"

"ดี !"

คล้อยหลังแม่นมผิงจากไปหยางซูหนี่ก็นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลานี้พอดี บ้านเมืองเกิดสงครามซึ่งต่อจากนี้จะรุนแรงมากขึ้นเพียงแต่ฝ่าบาทไม่ต้องการให้ผู้คนตื่นตระหนกจนเกินไปจึงได้ปิดข่าวเงียบ แม้แต่เหล่าขุนนางเองก็รับรู้ข่าวนี้น้อยคนนัก ชนเผ่านอกด่านบุกโจมตีพืชไร่ทำให้ข้าวของมีราคาที่แพงสูงขึ้นหลายเท่าตัว ในครั้งนั้นกองทัพของสามีนางขาดแคลนเสบียงอย่างหนักทั้งวังหลวงยังมีเสบียงไม่มากพอที่จะส่งให้กับเขา หยางซูหนี่จึงใช้สินเดิมของนางรวบรวมเสบียงส่งให้เขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้รับเสบียงและคว้าชัยมาได้ในที่สุด

ในครั้งนั้นเองเผิงหยู่เยียนที่เป็นบุตรสาวของคหบดีผู้ร่ำรวยจึงใช้โอกาสแสร้งทำเป็นหญิงผู้มีจิตใจเมตตาส่งเสริมกองทัพเพื่อไม่ให้อดอยาก เสบียงของนางที่ถูกส่งไปแม้จะมากมายแต่กลับไม่ได้ถูกเอ่ยถึงแม้เพียงครึ่งคำและมิอาจสู้เสบียงเพียงเล็กน้อยของสตรีผู้นั้นได้

ทำให้คนทั้งคู่เริ่มก่อเกิดความรักต่อกัน หรือแท้จริงแล้วอาจจะเป็นนางเองที่เข้ามาแทรกระหว่างโชคชะตาของผู้อื่น เช่นนั้นครั้งนี้นางก็จะไม่ขอขวางเส้นทางโชคชะตาด้ายแดงของผู้ใดอีกแล้ว

หยางซูหนี่คิดใช้โอกาสนี้จัดส่งเสบียงให้กับสามีอีกครั้งหากแต่นางจะเป็นผู้นำเสบียงนี้ไปส่งมอบให้เขาด้วยตนเอง พร้อมกับข้อแลกเปลี่ยนกับหนังสือหย่าที่เขาจะต้องมอบมันให้กับนาง แม้ว่าการกระทำนี้จะดูเลวทรามต่ำช้าเป็นอย่างมากที่ใช้ชีวิตคนบริสุทธิ์มากมายเข้าแลก หากแต่หยางซูหนี่กลับไม่คิดใส่ใจ นางเพียงต้องการอิสระที่จะจากไปเท่านั้น

หญิงสาวสั่งให้คนของนางไปลอบซื้อเสบียงในขณะที่ราคายังไม่พุ่งขึ้นสูง หากว่ากักตุนเสบียงในช่วงเวลานี้นางจะประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้เกินกว่าครึ่งของชีวิตก่อนเป็นแน่

"เจ้ารีบไปจัดการ จากนั้นก็นำเสบียงทั้งหมดไปเก็บไว้ในโกดังนอกเมืองในหมู่บ้านตระกูลหยาง ให้คนเฝ้าดูอย่าให้คลาดสายตาเป็นอันขาด"

"ข้าน้อยทราบแล้วขอรับ"

แม้ว่าการแต่งงานของทั้งคู่จะเป็นสมรสพระราชทาน แต่ทั้งสองก็สามารถหย่าขาดกันได้หากว่ามีเหตุผลมากพอ

ซึ่งเรื่องนี้ฝ่าบาททรงกล่าวว่าจะมอบสิทธิ์นี้ให้กับตระกูลหยาง ด้วยเห็นแก่ที่บิดามารดาของนางได้สร้างคุณงามความดีเอาไว้จากการเสียสละชีพเพื่อบ้านเมือง

และเป็นโชคดีของนางที่ฟูซีฮันแห่งจวนหย่งอันโหวไร้บิดามารดาเช่นเดียวกับนาง มีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ยังเล็ก พี่น้องร่วมอุทรก็ไม่มี ทำให้จวนหลังใหญ่นี้มีเพียงนางและฮูหยินผู้เฒ่าที่ชื่นชอบการสวดมนต์เท่านั้น หญิงชราไม่ชอบความวุ่นวายในจวนจึงไม่เคยจัดงานเลี้ยง นอกจากงานแต่งงานของนางก็ไร้ซึ่งงานรื่นเริงใด แม้แต่งานวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่านางก็มิประสงค์จะให้จัดงานเลี้ยง เพียงต้องการเดินทางไปทำบุญเลี้ยงอาหารเจที่วัดและบริจาคอาหารให้กับคนยากไร้เท่านั้น

กลับกันหยางซูหนี่นั้นชื่นชอบความรื่นเริงและงานเลี้ยงเป็นที่สุด เพราะนางต้องทำการค้าซึ่งการพบปะผู้คนเป็นสิ่งสำคัญเป็นอย่างมาก แม้บางครั้งจะดูน่าเบื่อหน่ายก็ตาม

หญิงสาวจำได้ว่ายามนั้นที่นางแต่งเข้าจวนหย่งอันโหวก็เริ่มทำตัวเป็นหญิงแก่ที่ชื่นชอบการสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายมากขึ้น ซึ่งมันช่างขัดกับความชอบของนางยิ่งนัก แต่เพราะต้องการกลายเป็นฮูหยินเอกที่เพียบพร้อมทำให้หญิงสาวจำเป็นต้องเคร่งครัดกับตนเองจนกระทั่งหลงลืมตัวตนที่แท้จริงของตนไป เหตุใดนางจึงได้ทำเพื่อผู้อื่นที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นถึงความสำคัญของนางถึงเพียงนี้

นางแต่งเข้าจวนหย่งอันโหวมายี่สิบปีหากแต่ไร้วี่แววของทายาท รู้ตัวอีกครั้งตนเองก็ถูกวางยาไร้บุตรเสียแล้ว ยามนั้นที่รู้ตัวพิษร้ายก็แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายจนยากที่จะถ่ายถอนจนกระทั่งร่างกายค่อย ๆ ทรุดหนักและจากไปอย่างโดดเดี่ยวเช่นนั้น

หยางซูหนี่ไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้นสามีของนางรับรู้ความจริงหรือไม่ ? แต่แล้วอย่างไรเล่า ต่อให้เขาจะรู้หรือไม่รู้สุดท้ายแล้วนางก็ได้ตายจากไปแล้ว หยางซูหนี่ผู้นั้นได้ตายจากไปแล้วจริง ๆ