ตอนที่ 4

ภายในเจ็ดวันหยางซูหนี่ก็สามารถแลกเปลี่ยนทองคำเป็นตั๋วเงินได้สำเร็จ เมื่อผิงซวงรู้ถึงเบื้องหลังความจริงในการกระทำของนายสาวก็ได้แต่ตบเข่าฉาดใหญ่พร้อมสนับสนุนนางอย่างเต็มที่ อย่างไรนางก็ไม่มีวันยอมให้คุณหนูที่นางเฝ้าฟูมฟักต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด หย่งอันโหวกล้าดีเช่นไรถึงกล้าหลอกลวงตระกูลหยางเช่นนี้

"ฮูหยินเจ้าคะ เอ่อ... คุณหนูเจ้าคะ มีสารลับส่งมาถึงท่านเจ้าค่ะ"

"ส่งมาให้ข้า" หลังจากที่หยางซูหนี่เปิดอ่านใจความในสารก็ได้แต่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

"เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ ?" ผิงหมัวมัวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีนักของหญิงสาว

"ไม่มีอันใด พวกท่านมีสิ่งใดก็ไปทำเถิด"

"เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ"

หลังจากที่สาวใช้ทั้งสองเดินออกไปแล้วนางจึงหยิบข้อความในสารขึ้นมาอ่านทบทวนอีกครั้ง

ใจความในสารเล่าว่า หย่งอันโหวแอบซุกอนุภรรยาไว้ในจวนชายแดน ทั้งคู่อยู่ร่วมกันมานาน พวกเขาพยายามปกปิดเรื่องนี้จากตระกูลหยางซึ่งหยางซูหนี่ทราบเรื่องนี้นานแล้ว ตั้งแต่ชีวิตก่อนหลังจากที่สามีพาสตรีผู้นั้นกลับมานางก็ให้คนของนางไปตามสืบความจนกระทั่งรู้ความจริง แต่เพราะต้องการเป็นฮูหยินที่สมบูรณ์แบบด้วยการสั่งสอนที่เคร่งครัดของท่านย่าทำให้นางมิกล้า การแต่งงานครั้งนั้นทำให้นางสูญเสียทุกอย่าง ทั้งความเป็นตัวเอง ความสุข และอิสรภาพ ชีวิตที่มีแต่ความทุกข์ตรมเช่นนั้นนางไม่ต้องการอีกแล้ว !

ก่อนที่หยางซูหนี่จะเลื่อนสายตาลงมาที่ข้อความบอกเล่าด้านล่างอีกข้อความ เรื่องนี้ทำให้หยางซูหนี่รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากจริง ๆ ก่อนที่จะค่อย ๆ กัดริมฝีปากของตนจนแน่น มือที่ในตอนแรกเพียงแค่ถือสารแผ่นนั้นเอาไว้เบา ๆ ก็กลายเป็นค่อย ๆ แน่นขึ้นจนกระทั่งสารนั้นยับยู่ยี่

ข้อความสุดท้ายในสารกล่าวว่า บิดามารดาของนางหลงเข้าไปในกับดักของใครบางคนทำให้เสียท่าจนกระทั่งต้องแลกด้วยชีวิต เพียงเท่านี้นางก็รู้ได้ในทันทีว่าคนผู้นั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลฟูอย่างแน่นอน

ในชาติก่อนเองหยางซูหนี่ก็พยายามที่จะสืบหาข้อเท็จจริงในเรื่องการจากไปที่ไม่ปกติของบิดาและมารดา เพียงเพราะนางแต่งงานออกเรือนแล้วจึงไม่ถนัดในการสืบหาข่าวเท่าใดนัก ไม่คิดว่าจะมีคนที่รู้เรื่องราวนี้ ไม่ว่าเขาผู้นั้นจะเป็นใครอย่างไรนางก็ต้องขอบคุณข้อมูลนี้อยู่ไม่น้อยจริง ๆ

ถ้าต้องให้เล่าย้อน บิดาของหย่งอันโหวจากไปก่อนหน้าที่บิดามารดาของนางจะสิ้นเพียงไม่กี่ปี ชีวิตก่อนนางสืบความไปถึงเรื่องฉาวบางอย่างก่อนที่หลักฐานทุกอย่างจะถูกเก็บกวาดจนสิ้น หากว่าเป็นอย่างที่นางคาดการณ์เอาไว้ หย่งอันโหวผู้นั้นกับฝ่าบาทคงไม่แคล้วมีสายเลือดเดียวกันเป็นแน่ ! หย่งอันโหวตระกูลฟูเป็นตระกูลเล็ก ๆ จริง ๆ น่ะหรือ ? แท้จริงแล้วคนที่ตายไปนั้นเป็นบิดาของหย่งอันโหวแน่หรือ ?

เช่นนี้ก็ไม่ต้องแปลกใจว่าเหตุใดพวกเขาจึงต้องการให้นางแต่งงานเข้าจวนหย่งอันโหว คงเพราะต้องการรวบรวมกองทัพตระกูลหยางเข้ากับกองทัพตระกูลฟูตั้งแต่แรก หากแต่ว่ายังไม่สามารถหาข้ออ้างใดได้จึงจำเป็นต้องใช้การแต่งงานนี้ให้เป็นประโยชน์แทน

แต่ดูเหมือนว่าท่านปู่ของนางเองก็น่าจะทราบเรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว จึงทำได้เพียงนิ่งเฉยแล้วลอบเก็บคนสำคัญในกองทัพส่งไปยังที่อื่นแทน หากแต่ก็มีทหารในกองทัพตระกูลหยางจำนวนไม่น้อยที่ถูกส่งเข้าไปรวมกับกองทัพตระกูลฟู

หากว่าเป็นเช่นนี้ก็สมควรแก่เวลาที่นางจะต้องทวงคืนของเหล่านั้นกลับคืนมาแล้วละ

"ฟูซีฮัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าคิดว่าที่ท่านไม่รักข้าก็เพราะท่านมีคนรักของท่านอยู่แล้ว ขอเพียงท่านปฏิบัติกับข้าอย่างดีข้าก็จะทำหน้าที่ของข้า แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่านอกจากผลประโยชน์เหล่านั้น ยังมีความแค้นที่ฆ่าบิดามารดาเช่นนี้อีก ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็จะทวงคืนความยุติธรรมนี้ให้กับตระกูลหยางของข้าให้ได้ !" หยางซูหนี่กล่าวออกมาทั้งน้ำตา นางโง่เองที่หลงทนอยู่กับคนที่ทำร้ายบิดามารดาของนางนานถึงยี่สิบปี ทั้งยังยอมใช้ชีวิตอย่างไร้ความหมายเช่นนั้นเพื่อตระกูลฟูของเขา

"ฮึก ฮึก เหตุใดข้าจึงโง่นัก ท่านพ่อ ท่านแม่ หนี้แค้นนี้ลูกจะต้องทวงคืนมาให้กับพวกท่านให้ได้ต่อให้ลูกต้องแลกมันด้วยชีวิตก็ตาม"

"คุณหนู เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ" เพ่ยเปาก้าวเข้ามาในห้องในขณะที่หยางซูหนี่รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตนเองออก สาวใช้ที่รีบร้อนจึงไม่ได้สังเกตสีหน้าของนายสาว

"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ ?"

"ดูเหมือนว่าจะมีการปล้นเสบียงเกิดขึ้นที่นอกกำแพงเมืองออกไปไม่ไกลเจ้าค่ะ คนเหล่านั้นปล้นข้าวของไม่พอยังสังหารคนเป็นผักปลาอีกด้วยเจ้าค่ะ"

"เพิ่มกำลังคนของเราไปเฝ้าโกดังเก็บเสบียงเอาไว้ให้ดี"

"เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว"

"แล้วในเมืองหลวงเป็นเช่นไรบ้าง ?"

"ดูเหมือนว่าจะมีคนจากต่างเมืองเริ่มทยอยอพยพเข้ามาในเมืองหลวงเป็นจำนวนไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ อาหารก็เริ่มขาดแคลน เป็นเช่นที่คุณหนูคาดเดาไม่ผิดเพี้ยนเลยเจ้าค่ะ โชคดีที่พวกเรากักตุนเสบียงเอาไว้"

"ดีมาก ไปบอกคนของเราให้เฝ้าเสบียงให้ดี เสร็จแล้วเจ้าก็กลับมาหาข้าที่นี่ ข้าอยากจะออกไปดูในเมืองด้วยตาตนเองเสียหน่อยว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างแล้ว"

"คุณหนูจะออกไปดูด้วยตนเองหรือเจ้าคะ ? แต่ในตอนนี้อาจจะอันตรายเกินไปนะเจ้าคะ"

"มีอันใดให้ต้องกังวลกัน เจ้ารีบไปรีบกลับมาก็พอ"

"เจ้าค่ะ"

เวลาต่อมาหยางซูหนี่และสาวใช้นั่งรถม้าออกมานอกจวน มองเห็นกลุ่มคนที่เริ่มอพยพเข้ามาจำนวนไม่น้อย ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะเกิดขึ้นเร็วกว่าชาติก่อนมากนัก ทั้งยังกลุ่มคนที่อพยพเข้ามาก็ดูเหมือนจะมีมากกว่าด้วย เรื่องนี้ดูอย่างไรก็ไม่ปกติสักนิด

"แวะโรงเตี๊ยมเหวินหลงที ข้าอยากจะไปลองกินอาหารเสียหน่อย"

"เจ้าค่ะคุณหนู" แม้ว่าเพ่ยเปาจะแปลกใจที่อยู่ ๆ คุณหนูของนางก็อยากจะรับประทานอาหารขึ้นมาเสียดื้อ ๆ มิใช่ว่าพึ่งกินไปไม่กี่ชั่วยามหรอกหรือ ?

โรงเตี๊ยมเหวินหลงเป็นศูนย์รวมข่าวสารชั้นเลิศ คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ก็เพราะอาหารชั้นเลิศแต่บางส่วนก็เพื่อต้องการข่าวสารกันทั้งนั้น และดูเหมือนว่าคราวนี้นางคงต้องพึ่งพาข่าวสารที่นี่เสียแล้ว

หยางซูหนี่เลือกห้องที่อยู่ชั้นบนสุด ทั้งยังเป็นห้องที่สามารถมองเห็นได้ทั้งสามด้าน ในตอนแรกหลงจู๊ที่ได้ยินว่านางต้องการห้องนั้นก็คิดที่จะปฏิเสธก่อนที่เวลาต่อมาจะมีหลงจู๊คนใหม่เข้ามาดูแลนางแทนพร้อมกับพาหญิงสาวไปยังห้องนั้นอย่างว่าง่ายไม่เหมือนในคราวแรก

หญิงสาวสั่งอาหารเต็มโต๊ะก่อนจะสั่งให้สาวใช้ออกไปรออยู่ด้านนอก หลังจากที่สาวใช้ของนางจากไปแล้วก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดเสื้อผ้ารัดกุมสีดำ แม้จะดูเหมือนชุดที่เรียบง่ายหากแต่ราคาของผ้าไหมที่สวมใส่เป็นราคาที่แพงลิบ

"คุณหนูใหญ่หยางช่างฉลาดดังคำร่ำลือยิ่งนัก" โจวฉางเยว่ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นก่อนที่จะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับนาง เขามองดูอาหารบนโต๊ะก็ยกยิ้มขึ้น นี่นางคงไม่ได้ตั้งใจจะมากินจริง ๆ หรอกกระมัง เหตุใดจึงมีแต่อาหารที่นางชื่นชอบจนเต็มโต๊ะเช่นนี้เล่า ?

"ท่านกำลังเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแค่แวะมากินอาหารเท่านั้น" หยางซูหนี่ตอบอย่างหน้าตาเฉย

แท้จริงแล้วหยางซูหนี่และหนิงอ๋องรู้จักกันมานาน แต่เพียงเพราะนางเป็นสตรีจึงไม่ได้ให้ความสนิทสนมกับอีกฝ่ายเท่าใดนัก นางเพียงคิดคบหาอีกฝ่ายเยี่ยงคนรู้จักเท่านั้นไม่นับว่าเป็นสหาย

"หึ ๆ เช่นนั้นเปิ่นหวางขอร่วมโต๊ะด้วยก็แล้วกัน หวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจ"

"ตามใจท่าน อยากจะกินก็กิน เพียงแต่หากท่านกินท่านก็ต้องจ่าย"

"เจ้าต้องการให้ข้าช่วยจ่ายงั้นหรือ ?" หยางซูหนี่ส่ายหน้า

"ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านช่วยจ่าย แต่ข้าต้องการให้ท่านจ่ายแทนข้าทั้งหมด" หยางซูหนี่ตอบกลับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาของนางจับจ้องไปที่ใบหน้าของโจวฉางเยว่ราวกับต้องการยืนยันว่านางไม่ได้พูดเล่น ใบหน้าที่ดูจริงจังทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากก่อนที่จะวางตะเกียบลงแล้วกล่าวกับนาง

"หากเจ้าต้องการให้ข้าจ่ายให้เจ้า เช่นนั้นข้าควรได้สิ่งใดเป็นการตอบแทน"

"ทุกอย่างที่ท่านต้องการ" หยางซูหนี่เอ่ยกลับมาอย่างไม่ลังเล นางไม่สนใจว่าตนเองจะต้องสูญเสียสิ่งใดอีก เพราะสิ่งที่นางต้องการหลังจากนี้คือการแก้แค้นให้กับบิดามารดา แผนการในครั้งนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่นางจะทำได้ด้วยตัวคนเดียว นางจำเป็นจะต้องมีผู้ช่วยและคนที่สามารถช่วยนางได้ก็มีเพียงเขาเท่านั้น !

"เจ้า !" หนิงอ๋องไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล่าวตอบออกมาเช่นนี้ นางย่อมรู้ดีว่าแท้จริงแล้วเขาต้องการสิ่งใด แต่เขาต้องการทั้งหมดที่เป็นนางรวมถึงหัวใจของนางด้วย ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายของนางเท่านั้น

"เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าตนเองกำลังกล่าวสิ่งใดออกมา หยางซูหนี่ !"

"ข้าย่อมรู้ตัวดีว่าตนเองกำลังกล่าวสิ่งใดออกมาและข้าก็มั่นใจว่าท่านจะทำให้ข้าสมปรารถนาได้"

"เจ้าคิดจะหย่ากับหย่งอันโหวอย่างไร ?"

"ข้ารู้ว่าท่านย่อมมีวิธีทำให้ข้าได้หย่ากับเขา จริงหรือไม่เจ้าคะ ?" หยางซูหนี่เอ่ย ก่อนจะเท้าคางมองดูใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา มาวันนี้หยางซูหนี่พึ่งสังเกตว่าอีกฝ่ายรูปงามยิ่งนัก รู้จักกันมาเสียหลายปีเหตุใดนางจึงไม่เคยสังเกตเห็นนะ น่าเสียดายที่เขาต้องตายตั้งแต่อายุยังน้อย ชาติก่อนหนิงอ๋องถูกลอบสังหารและสิ้นใจตายในเวลาต่อมา ในตอนนั้นก็หลังจากที่นางแต่งเข้าจวนหย่งอันโหวราวสิบปีได้กระมัง

ย้อนกลับมาคราวนี้หากว่าเขาสามารถช่วยนางให้แก้แค้นได้สำเร็จ หยางซูหนี่ก็สาบานกับตัวเองเอาไว้ว่านางจะไม่ยินยอมให้เขาต้องตายเช่นชาติก่อนอีก

"หึ ข้าจะมีวิธีการเช่นนั้นได้อย่างไรกัน" หนิงอ๋องแสร้งทำเป็นเบือนหน้าหนีก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ทำให้หยางซูหนี่มองเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างชัดเจน แก้มสีแดงระเรื่อที่เกิดจากสุราทำให้ชายหนุ่มน่ามองยิ่งนัก