ตอนที่ 5

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จหยางซูหนี่ก็กำลังจะเดินทางกลับ ระหว่างทางที่นางกำลังจะเดินลงจากบันไดก็พลันได้ยินคนกลุ่มหนึ่งกำลังกล่าวถึงข่าวลือบางอย่างอยู่

"ช่วงนี้ข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องหนึ่ง" ชายผู้หนึ่งในกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้น

"เรื่องอันใดงั้นหรือ ?"

"เจ้าจดจำได้หรือไม่เรื่องที่หยางซื่อจื่อกับฮูหยินน้อยสิ้นใจในสนามรบเมื่อหลายปีก่อน"

"ใครจะจำไม่ได้เล่า ท่านแม่ทัพหยางมีบุญคุณต่อแผ่นดินถึงเพียงนั้นผู้ใดจะกล้าลืมได้ลง เสียดายที่ตระกูลหยางไร้ผู้สืบทอด"

"เจ้าอย่าได้กล่าวไป ว่ากันว่าที่ท่านแม่ทัพและฮูหยินน้อยสิ้นใจในสนามรบมิใช่ว่าเพราะศัตรู หากแต่เป็นฝีมือของหนอนบ่อนไส้ต่างหาก"

"หนอนบ่อนไส้งั้นหรือ ? เช่นนั้นก็มิน่าแปลก ข้าก็คิดเอาไว้อยู่แล้วเชียว ท่านแม่ทัพหยางเชี่ยวชาญวรยุทธ์เก่งกาจถึงเพียงนั้นจะพลาดท่าได้เช่นไรหากว่าไม่ได้ถูกหักหลัง ว่าแต่คนผู้นั้นคือใครกัน ?"

"ว่ากันว่าเป็นคนบ้านรองตระกูลฟูที่ตอนนั้นรับตำแหน่งเป็นรองแม่ทัพของท่านแม่ทัพหยาง"

"คนตระกูลฟูงั้นหรือ ? ละ… แล้วเหตุใดฝ่าบาทจึงได้พระราชทานราชโองการให้คุณหนูใหญ่หยางแต่งงานกับตระกูลฟูที่มีส่วนทำให้บิดามารดาสิ้นใจได้เล่า ? ทำเช่นนี้รังแกกันเกินไปแล้ว" หนึ่งในกลุ่มของคนเหล่านั้นกล่าวอย่างตกใจจนเผลอส่งเสียงดังขึ้น ทำให้ผู้คนรอบ ๆ ข้างต่างก็หันมามอง

"ที่เจ้าพูดเป็นความจริงงั้นหรือ ? เช่นนั้นคุณหนูใหญ่หยางก็ช่างน่าสงสารยิ่งนัก"

หลังจากนั้นก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นยกใหญ่ในความไม่เหมาะสมที่ฝ่าบาททรงให้ทั้งสองตระกูลแต่งงานกันเช่นนี้ นี่มิใช่ว่าฝ่าบาททรงไม่เห็นแก่ที่ตระกูลหยางเคยทรงคุณงามความดีมาบ้างเลยหรือ ? ทำเช่นนี้นับว่ารังแกกันเกินไปจริง ๆ

หยางซูหนี่ยืนฟังได้ไม่นานก็รีบเดินจากไปพร้อมกับสาวใช้ของนางทันที ในขณะที่นางกำลังจะก้าวขึ้นรถม้าก็มีองครักษ์ผู้หนึ่งนำของบางอย่างมาส่งมอบให้แก่นาง

"นายท่านสั่งให้ข้าน้อยนำป้ายหยกนี้มามอบให้แก่คุณหนูใหญ่ขอรับ" หยางซูหนี่จดจำได้ว่าเขาเป็นคนข้างกายของหนิงอ๋อง นางจึงรีบรับมาก่อนจะพยักหน้าแล้วฝากขอบคุณอีกฝ่ายพร้อมกับก้าวขึ้นรถม้าของตนเอง

"ฝากขอบคุณนายท่านของเจ้าด้วย"

"ขอรับ"

"คุณหนูจะให้กลับจวนเลยหรือไม่เจ้าคะ ?"

"ไม่ กลับตระกูลหยางแล้วให้คนไปแจ้งแก่ผิงหมัวมัวให้เก็บข้าวของทั้งหมดของข้ากลับมาที่จวนตระกูลหยางทันที"

"บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ"

หยางซูหนี่ยกยิ้มที่มุมปาก แต่เดิมการขึ้นครองบัลลังก์ของฝ่าบาทก็มิได้มั่นคงอยู่แล้ว ในเวลานั้นฮ่องเต้พยายามที่จะยึดอำนาจจากตระกูลหยางของนางหากแต่ไม่สำเร็จเพราะข้าศึกบุกโจมตีทุกด้าน ไม่คิดว่าในยามที่ยังไม่แล้วเสร็จดีจะจัดการสังหารขุนพลเช่นนี้ ทั้งยังกล้าส่งนางให้ไปแต่งงานกับศัตรูที่สังหารบิดามารดาของนางอีก รังแกกันเกินไปแล้วจริง ๆ

เพียงไม่ทันข้ามวันเรื่องราวการตายที่ผิดปกติของท่านแม่ทัพหยางและฮูหยินน้อยก็โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง รวมถึงเรื่องราวที่คุณหนูใหญ่หยางยังถูกส่งไปแต่งงานกับตระกูลที่ได้ชื่อว่าเป็นต้นเหตุในการจากไปของบิดามารดา เรื่องราวดังกล่าวแพร่สะพัดไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

ในขณะที่ตระกูลหยางเองก็มีการเคลื่อนไหวด้วยการที่หยางกั๋วกงผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้รับหลานสาวกลับตระกูลเดิมในทันที เท่านั้นยังไม่พอ ข้าวของต่าง ๆ ยังถูกขนย้ายกลับมายังตระกูลหยางจนครบพร้อมกับปิดประตูจวนไม่ต้อนรับผู้ใดทั้งสิ้น

ณ โถงรับรองตระกูลหยาง

เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลต่างมารวมตัวกันเพราะเรื่องข่าวลือดังกล่าวที่เกิดขึ้น ก่อนที่ทุกฝ่ายต่างช่วยสืบสาวเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดทั้งวันจนกระทั่งพบหลักฐานชิ้นสำคัญหลายชิ้นที่ระบุว่าการจากไปของหยางซื่อจื่อและฮูหยินน้อยเป็นกับดักของข้าศึกที่คนในมีส่วนรู้เห็นและร่วมวางแผนนี้ด้วย

แม้ว่าตระกูลหยางแทบจะสูญสิ้นผู้สืบทอดเพราะลูกหลานส่วนใหญ่ล้วนสิ้นใจในสนามรบเนื่องด้วยทำเพื่อบ้านเมือง แต่การที่ฝ่าบาทได้พระราชทานสมรสให้กับคุณหนูใหญ่ตระกูลหยางกับตระกูลฟูอย่างไรก็ย่อมไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง ทำเช่นนี้เท่ากับว่าฝ่าบาทมิให้ความสำคัญกับการจากไปของคนในตระกูลหยางที่เสียสละชีพเพื่อบ้านเมืองเลยสักนิด

เรือนเอิ้นจิง ตระกูลหยาง

"หนี่เอ๋อ เจ้าไม่ต้องคิดมาก ต่อให้ต้องหย่าแล้วกลับบ้านเดิมย่าก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาดูถูกเจ้า" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวพลางปลอบโยนหลานสาวสุดที่รัก

"ท่านย่า หลานไม่เสียใจเลยเจ้าค่ะ หลานคงไม่อาจใช้ชีวิตร่วมกับตระกูลฟูได้หากว่าอีกฝ่ายเป็นต้นเหตุที่ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องตาย หากเป็นเช่นนั้นจริงหลานจะขอบวชชีไปตลอดชีวิตยังดีเสียกว่าเจ้าค่ะ"

"เด็กโง่ อย่าได้กล่าวเช่นนี้อีก เจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหยาง แม้นว่าจวนของเราจะไร้ผู้สืบทอดเช่นนั้นก็เพียงแค่แต่งสามีเข้าจวน"

"เหล่าท่านอาวุโสได้หลักฐานเรื่องนี้มาอย่างชัดแจ้งแล้ว พวกเขากำลังยื่นฎีกาให้เจ้าหย่าขาดกับหย่งอันโหว เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล ถึงอย่างไรเจ้าเองก็ยังบริสุทธิ์ต่อให้เข้าพิธีแต่งงานแล้ว มิใช่ว่าคนทั่วทั้งเมืองหลวงเองก็รู้ดีหรอกหรือว่าหย่งอันโหวได้รับราชโองการให้ต้องเดินทัพออกศึกในวันนั้นเลย ย่าไม่เชื่อว่าฝ่าบาทจะทรงดื้อรั้นไม่ยินยอมให้ตระกูลหยางของเราหย่าขาดจากจวนหย่งอันโหว" หยางซูหนี่พยักหน้า ไม่คุ้มเลยหากว่าตระกูลหยางมีหลักฐานที่ชัดแจ้ง ความดื้อดึงของฝ่าบาทจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายมากมายตามมา ไม่ว่าอย่างไรบิดามารดาของนางก็เป็นแม่ทัพคนสำคัญสร้างคุณงามความดีไว้มากมาย ต่อให้จวนกั๋วกงไร้ผู้สืบทอดแล้วอย่างไร หากแต่ตระกูลหยางสายรองก็ยังมีขุนนางที่ทำงานอยู่ในราชสำนักกว่าครึ่งร้อย

"ท่านย่า นอกจากเรื่องนี้แล้วยังมีเรื่องที่หย่งอันโหวลักลอบซุกซ่อนอนุภรรยาปกปิดเรื่องนี้จากตระกูลหยางของเราอีกด้วยเจ้าค่ะ" หยางซูหนี่กล่าวกับผู้เป็นย่าอย่างไม่ต้องการปิดบัง

"เจ้าว่าอันใดนะ ? หึ จวนหย่งอันโหวช่างดีเสียจริง เช่นนี้ก็ยิ่งยอมไม่ได้เป็นอันขาด"

"ดูเหมือนว่าสตรีผู้นั้นกำลังตั้งครรภ์อยู่เจ้าค่ะ"

"หึ ดี ดียิ่ง เอาละ ! เจ้าพักผ่อนเถิด ย่าจะนำเรื่องนี้ไปแจ้งแก่ท่านปู่ของเจ้าเอง ไม่ว่าอย่างไรตระกูลหยางกับตระกูลฟูก็ต้องหย่าขาดจากกันให้เร็วที่สุด"

"ท่านย่ารักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ อย่าได้โมโห"

"เด็กดี ลำบากเจ้าแล้ว ย่าจะเป็นผู้เรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่เจ้าเอง"

"เจ้าค่ะท่านย่า"

"หลานน้อมส่งท่านย่าเจ้าค่ะ"

หยางซูหนี่ยืนรอส่งฮูหยินผู้เฒ่าก่อนที่มุมปากของนางจะยกยิ้มขึ้นอย่างจงใจ เดิมทีท่านย่าของนางคือท่านหญิงหลันหลี ธิดาของหนานอ๋องแห่งเจียงหนาน หากจะนับสายเลือดท่านย่าของนางก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอดีตฮ่องเต้องค์ก่อน เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วไม่ว่าอย่างไรฝ่าบาทก็จำเป็นต้องยอมถอยหนึ่งก้าวให้กับตระกูลหยางต่อให้ต้องการริบอำนาจของตระกูลหยางมากเพียงใด เพราะเรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องที่ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้

ทางด้านท้องพระโรงของวังหลวงก็เกิดการถกเถียงกันอย่างหนักในเรื่องนี้ หยางกั๋วกงผู้เฒ่าถึงกับเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อยื่นฎีกาให้หลานสาวหย่าขาดกับจวนหย่งอันโหวด้วยตนเอง พร้อมกับหลักฐานที่ว่าตระกูลฟูสายรองเป็นไส้ศึกทำให้ท่านแม่ทัพหยางและฮูหยินน้อยสิ้นชีพในสนามรบก็เนื่องด้วยเล่ห์กลของคนใกล้ตัว

ฉีเล่อฮ่องเต้ได้แต่กุมขมับ เขาคิดว่าเรื่องนี้ถูกเช็ดล้างไปแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนที่สามารถหาหลักฐานออกมาได้อีก ก่อนจะตัดสินใจยอมถอยหนึ่งก้าวให้กับตระกูลหยางอย่างจำใจ

โดยที่ใช้ข้ออ้างว่ารองแม่ทัพฟูผู้นั้นเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของตระกูลฟูสายรอง หากแต่เพื่อคืนความเป็นธรรมให้กับตระกูลหยาง ฉีเล่อฮ่องเต้จึงยินยอมออกราชโองการหย่าร้างให้กับหยางซูหนี่ พร้อมกับแต่งตั้งให้หญิงสาวเป็นท่านหญิงหลิวหลีเพื่อเป็นการปลอบประโลมความเจ็บปวดของตระกูลหยาง

ทั้งนี้หยางกั๋วกงผู้เฒ่ายังได้ยื่นขอเสนอให้หมอหลวงและนางกำนัลอาวุโสตรวจสอบความบริสุทธิ์ของหลานสาวตนแล้วประกาศให้ผู้คนได้รับรู้ว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลหยางเพียงแค่ผ่านพิธีแต่งงานกับหย่งอันโหวเท่านั้น และนางยังคงรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองเอาไว้ได้ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

ฉีเล่อฮ่องเต้แม้ว่าจะเริ่มมีโทสะที่ตระกูลหยางมีข้อเรียกร้องมากมายหากแต่เขาก็มิอาจจะต้านทานแรงสนับสนุนที่มีต่อหยางกั๋วกงผู้เฒ่าได้ เห็นได้ชัดว่าแม้ชายชราจะปลดระวางแล้วแต่อำนาจของตระกูลหยางยังทรงอิทธิพลอยู่มาก แน่นอนว่าต้องหาทางกำจัดทิ้งในภายหลัง หากปล่อยทิ้งไว้ไม่แคล้วต้องเป็นภัยในภายหน้าอย่างแน่นอน

ราชโองการของฝ่าบาทมาถึงตระกูลหยางให้หยางซูหนี่และหย่งอันโหวหย่าขาดจากกัน ทั้งแต่งตั้งหยางซูหนี่เป็นท่านหญิงหลิวหลีพร้อมกับพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวอย่างแน่ชัด

เรื่องราวความวุ่นวายจบลงภายในเวลาเพียงแค่เจ็ดวันเท่านั้น ภายหลังที่หยางซูหนี่ได้รับอิสระ นางก็รู้สึกได้ถึงความเป็นตัวของตัวเองจนกระทั่งหลงลืมใครบางคนไปชั่วขณะ

ระหว่างนั้นโจวฉางเยว่ก็ไม่ปล่อยให้นางได้รอนาน เมื่อเขาคิดกระโดดลงไปในกองเพลิงด้วยตนเอง

วันต่อมาก็มีราชโองการอีกฉบับเดินทางมายังตระกูลหยางและตระกูลฟูเพื่อเป็นการปลอบประโลมใจทั้งสองตระกูลหลังจากที่ทั้งสองมิอาจได้ร่วมเป็นทองแผ่นเดียวกัน ทั้งยังกล่าวว่าความผิดพลาดนี้เป็นความผิดของตัวฝ่าบาทเอง พระองค์จึงได้พระราชทานสมรสครั้งใหม่ให้กับคนทั้งคู่โดยที่ท่านหญิงหลิวหลีได้รับพระราชทานสมรสกับหนิงอ๋องเพื่อเป็นการปลอบขวัญตระกูลหยางอย่างเหมาะสม

ส่วนหย่งอันโหวนั้นฉีเล่อฮ่องเต้ได้มอบพระขนิษฐาต่างมารดา นั่นก็คือองค์หญิงสิบสี่ที่ถึงวัยออกเรือนให้แต่งเข้าจวนหย่งอันโหวหลังจากที่อีกฝ่ายเดินทางกลับเมืองหลวงมาแล้ว

ราชโองการครั้งนี้ทำเอาหยางซูหนี่และคนในจวนต่างพากันหูอื้อตาลายกล่าวสิ่งใดไม่ออก นั่นเพราะฮ่องเต้พระราชทานงานแต่งใหม่ให้กับนางและจวนหย่งอันโหวทั้งคู่ ทั้งนี้ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็เป็นคนในราชวงศ์ก็เพื่อแสดงความรับผิดชอบอย่างจริงใจ ภายนอกอาจมองว่าการแต่งเข้าราชวงศ์เป็นเรื่องที่โชคดีอย่างยิ่ง แต่จะมีผู้ใดบ้างที่รู้ว่าฝ่าบาทกำลังคิดที่จะควบคุมตระกูลหยาง