ตอนที่ 6

          ราชโองการที่ได้รับเมื่อเช้าทำให้หยางซูหนี่ถึงกับนั่งไม่ติด นางไม่รู้ว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร ? แม้จะรู้ดีว่าแผนการทั้งหมดเป็นฝีมือของหนิงอ๋องก็ตาม หากแต่การแต่งงานกับเขาเช่นนี้ดูเหมือนว่ามันจะมิได้อยู่ในข้อตกลงมิใช่หรือ ? แล้วเขาจะต้องการแต่งงานกับสตรีที่เคยผ่านพิธีแต่งงานมาแล้วเช่นนางไปเพื่อการใดกัน ? หรือว่าเขาเองก็ถูกฝ่าบาทบังคับเช่นนี้ เพราะจวนหย่งอันโหวเองก็ถูกพระราชทานงานแต่งกับองค์หญิงสิบสี่เช่นกัน ต้องใช่แน่ ๆ เขาเองก็คงจะถูกบีบบังคับเช่นกัน

ในขณะที่หยางซูหนี่กำลังเดินวนไปวนมาภายในห้อง อยู่ ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนกล่าวขึ้นทำเอานางตกใจจนตัวโยน

"เจ้าจะเดินกลับไปกลับมาอีกนานหรือไม่ ? ข้ามองดูจนตาลายไปหมดแล้ว"

"ท่าน ! นี่ท่านเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ?"

"ก็ตั้งแต่ที่เจ้าเริ่มเดินกลับมากลับมานั่นละ" โจวฉางเยว่กล่าวก่อนจะยกน้ำชาขึ้นดื่ม

"ท่านรู้เรื่องราชโองการแล้วหรือไม่ ? จริงสิ ท่านต้องรู้แล้วเป็นแน่ !"

"ก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องราวใหญ่โตอันใด"

"ฝ่าบาทต้องการควบคุมท่าน ต้องการควบคุมตระกูลหยาง" หยางซูหนี่กล่าว

"หากเขาอยากจะควบคุมก็ลองปล่อยให้เขาควบคุมดูสักครั้ง ข้าก็อยากจะรู้ว่าเขาจะทำได้จริงหรือไม่ ?"

"ท่านไม่โกรธหรือ ?"

"โกรธ ? เรื่องใดงั้นหรือ ?"

"ที่ได้รับราชโองการแต่งงานกับข้า เช่นนี้แล้วคนรักของท่านจะลำบากหรือไม่ ?" โจวฉางเยว่เปลี่ยนมานั่งเท้าคางพร้อมกับยิงคำถามใส่หยางซูหนี่

"เหตุใดข้าต้องโกรธ ? แต่งงานกับเจ้าไม่ดีตรงไหนกันข้ายังมองไม่เห็นข้อเสียสักนิด"

"แล้วคนรักของท่านเล่า ?" หยางซูหนี่คิดโยนหินถามทาง หากแต่ดูเหมือนโจวฉางเยว่จะรู้ทันก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจที่นางกล่าว

"ปฏิเสธราชโองการเท่ากับเป็นกบฏ คุณหนูใหญ่คงไม่อยากจะถูกประหารชีวิตหรอกกระมัง ?"

"เช่นนั้นหมายความว่าท่านยินดีแต่งงานกับข้างั้นหรือ ?" หยางซูหนี่ไม่ยอมแพ้ นางจะต้องทำให้เขาเอ่ยออกมาให้ได้

"เปิ่นหวางคิดว่าเจ้าเองก็คงไม่ลืมสัญญาที่เคยให้ไว้หรอกกระมัง ?"

"ข้าไม่เคยลืม ย่อมต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับท่านทุกประการ" หยางซูหนี่กล่าว เขาและนางมีข้อแลกเปลี่ยนกันอยู่และนางรู้ว่าชายหนุ่มต้องการสิ่งใด

"ไม่ลืมก็ดี เปิ่นหวางจะได้ไม่ต้องทบทวนให้เมื่อย"

"ข้ายินดีร่วมมือกับท่านจนกว่าท่านจะได้ในสิ่งที่ปรารถนา หลังจากนั้นเราสองคนค่อยหย่าร้างกัน ข้าไปตามทางของข้า ส่วนท่านก็ไปตามทางของท่าน"

"หย่างั้นหรือ ?" โจวฉางเยว่เริ่มมีสีหน้ามืดครึ้มเมื่ออีกฝ่ายกล่าวถึงเรื่องหย่าร้างในขณะที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกันเสียด้วยซ้ำ ทั้งนางยังกล่าวออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

"เจ้าค่ะ หลังจากนั้นท่านก็สามารถแต่งงานกับคนที่ท่านรักได้" หยางซูหนี่กล่าวต่อโดยไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังจะเดือดร้อนในไม่ช้า

หลังจากที่ทนฟังหญิงสาวอยู่นาน ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้นางตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบได้

"เจ้าแต่งงานกับเปิ่นหวางย่อมเป็นคนของเปิ่นหวาง อย่าได้กล่าวเรื่องหย่าร้างอีก"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ ขืนเจ้ายังพูดมากอยู่เปิ่นหวางจะจูบเจ้า" หยางซูหนี่กำลังอ้าปากที่จะโต้เถียงเขาต่อ หากแต่เมื่อได้ยินเขาข่มขู่เช่นนั้นก็จำเป็นต้องหุบปากลง แต่ต่อมาดวงตาทั้งสองข้างของนางก็ต้องเบิกกว้างเมื่ออีกฝ่ายดันร่างบางของนางจนกระทั่งชิดกำแพงห้อง ก่อนที่จะโน้มริมฝีปากลงมาจุมพิตนาง พร้อมกับใช้ความชำนาญบีบบังคับให้หยางซูหนี่ต้องเผยอริมฝีปากตอบรับพลางใช้ชิวหาแทรกเข้ามาสำรวจด้านในอย่างหื่นกระหาย

หยางซูหนี่ที่ถูกจุมพิตในขณะที่ยังไม่ทันตั้งตัวถึงกับหน้ามืดหูอื้อตาลายไปกับรสสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้ ก่อนที่นางจะคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้เพราะกลัวว่าตนเองจะล้มลงให้ได้อับอาย ในตอนแรกนางก็มีท่าทีขัดขืนเขาอยู่บ้าง หากแต่ในเวลาต่อมาก็ดันเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"อื้อ" โจวฉางเยว่ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกจากหญิงสาว พร้อมกับเสียงหอบเหนื่อยของเขา หยางซูหนี่ที่เคยผ่านการเข้าหอมาแล้วตั้งแต่ชาติก่อนย่อมเข้าใจดีว่าชายหนุ่มกำลังระงับความต้องการของตนเองเอาไว้

"ท่านกลับไปได้แล้วเจ้าค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว" หญิงสาวกล่าวขึ้นในขณะที่ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงซุกซบอยู่ที่ซอกคอของนางพร้อมกับลมหายใจหอบถี่

"เอาไว้ถึงคืนเข้าหอเมื่อใด ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าหลุดมือเป็นแน่ !" หยางซูหนี่ได้ยินชายหนุ่มกล่าวเช่นนั้นก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ เมื่อครู่เขาแสดงให้นางได้เห็นแล้วว่าเขามีความต้องการต่อนางมากเพียงใด ถึงแม้จะรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ล้วนดำเนินไปด้วยผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย

แต่ในเมื่อนางเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอนี้ด้วยตนเอง นางย่อมไม่อาจผิดคำพูดได้ เมื่อทุกอย่างจบลงนางย่อมต้องไปตามทางของนางตามที่ได้กล่าวไว้ตั้งแต่ต้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"คุณหนูเข้านอนหรือยังเจ้าคะ ?"

"ข้ากำลังจะนอน เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถิด"

"เจ้าค่ะ"

"นางไปแล้ว" ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวก่อนจะยกยิ้มมุมปากราวกับต้องการหยอกล้อ

"ท่านเองก็ควรไปได้แล้วเจ้าค่ะ"

"พรุ่งนี้เปิ่นหวางมาหาเจ้าอีกได้หรือไม่ ?" โจวฉางเยว่เอ่ยถาม ในขณะที่หยางซูหนี่จ้องมองไปที่ดวงตาของเขาอย่างต้องการหาคำตอบ ก่อนจะค้านกับตัวเองในใจว่านางคงจะตาฝาดไปเองที่มองเห็นแววตาอ้อนวอนจากเขา

"ทำเช่นนี้ไม่เหมาะกระมังเจ้าคะ ถึงอย่างไรราชโองการก็ออกมาแล้วเช่นนั้นก็รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมเถิดเจ้าค่ะ"

"เข้าใจแล้ว เช่นนั้นคืนนี้... ฝันดี" กล่าวจบชายหนุ่มก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้และจุมพิตที่หน้าผากของหยางซูหนี่เบา ๆ ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาหายไปในความมืด

เมื่อเขาจากไปแล้วนางก็ได้แต่ยกมือขึ้นแตะบริเวณที่พึ่งถูกเขาสัมผัสเมื่อครู่อย่างเหม่อลอย ในขณะที่ความคิดอีกด้านก็ต่อต้านว่านางไม่ควรคิดไกลและถลำลึกไปมากกว่านี้

ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วยามก่อนที่จะมีราชโองการ

เมื่อองค์หญิงสิบสี่ได้ทราบข่าวว่าฝ่าบาทมีราชโองการให้หยางซูหนี่หย่าขาดจากจวนหย่งอันโหว หญิงสาวก็รีบเดินทางเข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้าอีกฝ่ายในทันที ก่อนจะเสนอเงื่อนไขที่กำลังกลายเป็นปัญหาที่คิดไม่ตกของฉีเล่อฮ่องเต้อยู่พอดี ในยามที่ได้ฟังข้อเสนอของพระขนิษฐาต่างมารดาก็ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก เช่นนี้ฉีเล่อฮ่องเต้ก็จะสามารถควบคุมตระกูลฟูและหย่งอันโหวได้เช่นเดิม

ส่วนหยางซูหนี่ก็ให้สมรสกับหนิงอ๋อง เพียงเท่านี้ลิ่งไท่เฟยก็จะไม่สามารถมองหาสตรีที่มีอำนาจมาแต่งงานกับโอรสของนางได้อีก แม้ว่าตระกูลหยางจะยังมีอำนาจอยู่ไม่น้อยหากแต่ก็เริ่มมอดดับลงไปทุกที ในส่วนน้องชายผู้นั้นของเขาก็ยิ่งไร้ปัญหาเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ฝักใฝ่ในอำนาจเท่าใดนัก เป็นเพียงบุรุษที่เอาแต่ทำตัวเสเพลไปวัน ๆ เช่นนี้เขาก็ย่อมวางใจได้แล้ว นอกจากจะเป็นการช่วยปลอบประโลมทั้งสองตระกูลด้วยการส่งพวกเขาแต่งกับเชื้อพระวงศ์แล้ว ยังเป็นการควบคุมตระกูลฟู ตระกูลหยางและลิ่งไท่เฟย

หลังจากมีราชโองการออกมาแล้วโจวฉางเยว่ก็ถึงกับยกยิ้มมุมปากที่เรื่องราวทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของเขา

ตั้งแต่เรื่องข่าวลือและพยานหลักฐานของคนที่ทำร้ายหยางซื่อจื่อและฮูหยิน ก่อนจะนำมาซึ่งราชโองการหย่าร้างที่ชายหนุ่มวางตัวคนของเขาที่อยู่ในราชสำนักช่วยกันกดดันฝ่าบาท

ต่อมาเขาก็ได้ส่งคนของเขาให้กล่าวแนะนำและยุแยงองค์หญิงสิบสี่ถึงแผนการดังกล่าวพร้อมทั้งยังให้นางยุยงฝ่าบาทให้มอบสมรสนี้ให้แก่เขาเพื่อเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เพราะข่าวลือที่ว่าลิ่งไท่เฟยกำลังมองหาสตรีตระกูลสูงศักดิ์ให้กับบุตรชาย

และเมื่อฉีเล่อฮ่องเต้ได้ฟังเช่นนั้นก็พอใจเป็นอย่างมาก นอกจากจะพระราชทานสมรสให้กับองค์หญิงสิบสี่แล้วยังมอบเงินทองของมีค่าให้นางเพื่อเป็นสินเดิมอีกด้วย เดิมทีองค์หญิงสิบสี่มีพระมารดามาจากตระกูลซูสายรอง ในขณะที่ไทเฮาพระมารดาของฝ่าบาทมาจากตระกูลซูสายหลัก แน่นอนว่าองค์หญิงสิบสี่ย่อมเป็นคนของฝ่าบาทไม่ผิด

และเมื่อราชโองการมาถึงโจวฉางเยว่ก็แสร้งทำเป็นยินยอมรับอย่างเสียไม่ได้ขณะที่ในใจแทบจะร่ำร้องออกมาอย่างยินดี

โจวฉางเยว่หรือหนิงอ๋องนั้นเดิมทีเขาแสร้งทำตัวอ่อนแอไร้ค่าทั้งยังพยายามเก็บซ่อนตัวตนของตนเองเอาไว้ใต้เงามืดมาโดยตลอด การที่เขายิ่งพยายามที่จะแสดงออกถึงความเก่งกาจมากเพียงใดสุดท้ายแล้วก็จะกลายเป็นภัยที่ย้อนกลับมาทำร้ายตนเอง ทำเช่นนี้ก็เพื่อทวงในสิ่งที่ควรจะเป็นของเขากลับคืนมา

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาคิดเสมอว่าพระบิดาไม่รักใคร่ตนจึงได้ส่งตนเองออกไปเผชิญชะตากรรมยังนอกวังหลวง มิได้ร่ำเรียนกับอาจารย์มากความสามารถเช่นเดียวกับองค์ชายพระองค์อื่น หากแต่กลับมีอาจารย์จากสำนักต่าง ๆ ถูกส่งมาฝึกสอนเขาทุก ๆ หกเดือนถึงหนึ่งปี ไม่มีศาสตร์ใดที่เขาไม่เชี่ยวชาญ จนกระทั่งมารู้ภายหลังว่าทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของพระบิดาที่ต้องการแยกตัวเขาออกจากอันตรายที่อยู่ภายในกำแพงวังหลวง

ก่อนที่พระบิดาจะสิ้นใจได้มอบของบางอย่างให้แก่เขาด้วยหวังไว้ว่าสักวันเขาจะทวงคืนบัลลังก์ที่ควรเป็นของตระกูลโจวกลับคืนมาอย่างแท้จริง ก็เพราะฉีเล่อฮ่องเต้หาใช่พระโอรสของพระบิดาไม่ หากแต่เป็นลูกที่เกิดจากชายชู้ของฮองเฮา เรื่องนี้เสด็จพ่อทรงทราบนานแล้วแต่เพราะเขาไม่มีอำนาจมากพอที่จะต่อกรกับตระกูลของฮองเฮา จึงทำได้แค่เพียงพยายามรวบรวมหลักฐานและสร้างกองกำลังเอาไว้ให้เขาได้ใช้งานหลังจากที่พระองค์จากไปแล้วเท่านั้น