ตอนที่ 7

เช้าวันต่อมา มีนางกำนัลอาวุโสผู้หนึ่งมาขอเข้าพบหยางซูหนี่ตั้งแต่เช้าก่อนจะแจ้งว่าลิ่งไท่เฟยต้องการพบนางเพื่อทำความรู้จักเป็นการส่วนตัว หยางซูหนี่พอจะคาดการณ์เอาไว้บ้างแล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องเรียกตัวนางเข้าพบในเร็ววันนี้

ในเมืองหลวงแห่งนี้มีผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าลิ่งไท่เฟยเป็นคนเช่นไร นางเคยเป็นสตรีที่อดีตฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุด ต่อมาก็ถูกพระสวามีตีตัวออกหากก็เพราะคิดว่านางต้องการแย่งชิงบัลลังก์ของเขา จากนั้นเป็นต้นมาแม้ว่านางจะไม่ได้รับความสำคัญแล้วหากแต่การที่นางเคยเป็นสตรีที่ถูกให้ความสำคัญสูงสุดย่อมไม่อาจปล่อยวางความสำคัญของตนเองไปได้

"หมัวมัวกรุณารอสักครู่ คุณหนูของข้าน้อยกำลังผลัดเสื้อผ้าอยู่เจ้าค่ะ" เพ่ยเปาเอ่ยกับนางกำนัลอาวุโสอย่างนอบน้อมไม่มีท่าทางหวาดเกรงให้เสียกิริยาด้วยสายตาชื่นชม พร้อมกับคิดคำนวณในใจเพียงลำพัง

"เจ้าเองก็ไปดูแลคุณหนูของเจ้าเถิด เวลาไม่เช้าแล้วเดี๋ยวลิ่งไท่เฟยจะทรงรอนาน"

"เจ้าค่ะ" เพ่ยเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่รับคำก่อนจะเดินจากไป

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องหยางซูหนี่ก็ได้เห็นสีหน้าอึดอัดใจของสาวใช้หากแต่อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยออกมานางจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้น

"มีเรื่องอันใดงั้นหรือ ?"

"คุณหนูเดินทางไปที่ตำหนักหงส์หยวนของลิ่งไท่เฟยเพียงลำพังเช่นนี้จะไม่เป็นอันใดหรือเจ้าคะ ? ให้บ่าวไปแจ้งเรื่องนี้แก่ฮูหยินผู้เฒ่าดีหรือไม่เจ้าคะ ?"

"ไม่ต้อง ! ท่านย่าแก่แล้วจะให้มารับรู้เรื่องราวเล็กน้อยเท่านี้ไปทำไมกัน เพียงแค่ไม่กี่วันนี้เรื่องราวทั้งหมดก็ทำให้นางเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องไปรายงานท่านย่าอีก เรื่องนี้ข้าจะเป็นผู้จัดการเอง"

"คุณหนูจะทำเช่นไรหรือเจ้าคะ ?"

"หึ ข้ามีวิธีก็แล้วกัน พวกเราเพียงแค่รอดูท่าทีของฝ่ายนั้นก่อนเถิด"

รถม้างดงามถูกจอดเทียบบริเวณหน้าจวนตระกูลหยาง ในยามที่หยางซูหนี่เดินมาถึงและกำลังจะก้าวขึ้นม้าคันนั้นนางกำนัลอาวุโสก็เอ่ยปากห้ามปรามไว้ได้ทัน

"คุณหนูหยางได้โปรดช้าก่อนเจ้าค่ะ รถม้าของท่านคือคันด้านหลัง พอดีว่าลิ่งไท่เฟยให้ข้าน้อยแวะรับคุณหนูใหญ่ติงเช่นกัน บนรถม้าคันนี้จึงเป็นคุณหนูใหญ่ติงที่นั่งอยู่เจ้าค่ะ ส่วนคุณหนูหยางขอเชิญรถม้าอีกคันเจ้าค่ะ" นางกำนัลอาวุโสผู้นั้นกล่าวก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย ในขณะที่หยางซูหนี่มองไปยังรถม้าอีกคันที่อยู่ด้านหลัง หญิงสาวถึงกับเลิกคิ้วอยากจะหัวเราะออกมาเสียประเดี๋ยวนั้นหากว่าตนเองไม่ต้องรักษากิริยาแล้วละก็ นางจึงทำได้เพียงยกยิ้มที่มุมปากในขณะที่สาวใช้คนสนิทได้แต่ขมวดคิ้ว รถม้าคันนั้นทั้งเก่าและทรุดโทรม เทียบกับรถม้าที่เอาไว้ให้สาวใช้ที่จวนตระกูลหยางยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ นี่ลิ่งไท่เฟยกำลังคิดรังแกคุณหนูของนางเช่นนั้นหรือ ?

"คุณหนูเจ้าคะ..." เพ่ยเปาขยับมาใกล้นายสาวก่อนจะเอ่ยบางอย่างหากแต่ต้องหยุดเอาไว้เพราะถูกสายตาของหยางซูหนี่ห้ามปรามเสียก่อน

"รถม้าของจวนลิ่งไท่เฟยที่มารับข้าน้อยในวันนี้ช่าง... น่าสนใจเสียจริง ๆ นับว่าได้เปิดหูเปิดตาข้าน้อยเป็นอย่างยิ่ง" เสียงของหยางซูหนี่ไม่เบาเลยแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าหนิงอ๋องให้องครักษ์เงาคอยติดตามเฝ้าดูนางอยู่ตลอดไม่นานเรื่องนี้คงไปถึงหูของเขาเป็นแน่ ! ทั้งยังจะกลายเป็นประเด็นที่ชาวเมืองต้องกล่าวถึงไปอีกหลายวัน ลิ่งไท่เฟยผู้นี้ช่างน่าสนใจเสียจริง ๆ

"เอ่อ... คือว่า"

"ไปเถอะเพ่ยเปา หากช้ากว่านี้ลิ่งไท่เฟยจะรอนาน"

"เจ้าค่ะคุณหนู" หยางซูหนี่กล่าวจบก็เดินขึ้นรถม้าคันเก่าทันที ในขณะที่นางกำนัลอาวุโสผู้นั้นได้แต่มองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าเริ่มมีคนมามุงดูมากขึ้นจึงรีบก้าวขึ้นรถม้าคันแรกที่มีคุณหนูใหญ่ติงนั่งอยู่ในทันที

"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรืออู๋หมัวมัว ?"

"ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ" นางกำนัลอาวุโสหันมาปฏิเสธก่อนจะสั่งให้คนบังคับม้าออกรถม้า

ระหว่างนั้นบนรถม้าของหยางซูหนี่ก็วิ่งตามรถม้าของคุณหนูติงผู้นั้นไปติด ๆ แต่เพราะมันทั้งเก่าและทรุดโทรมทำให้มันวิ่งได้ช้ากว่าจนกระทั่งดูเหมือนว่าพวกนางจะตามรถม้าคันข้างหน้าไม่ทันเสียแล้ว

"คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนว่าพวกเราจะหลงทางหรือไม่เจ้าคะ ? พวกมันวิ่งไปเร็วมากไม่รอรถม้าของพวกเราเลยเจ้าค่ะ"

"ตำหนักของลิ่งไท่เฟยมิใช่อยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวงหรอกหรือ ?"

"บ่าวเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ"

"เจ้าลองสอบถามคนบังคับม้าดูเถิด"

"ได้เจ้าค่ะ" เพ่ยเปาเปิดประตูออกไปก่อนจะสอบถามคนบังคับม้าจนกระทั่งได้คำตอบก็ยิ่งทำให้นางมีสีหน้าตื่นตกใจมากขึ้น

"คะ… คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนว่าคนบังคับม้าเองก็ถูกจ้างมาเช่นกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าตำหนักของลิ่งไท่เฟยอยู่ที่ใดเจ้าค่ะ"

"หึ" หยางซูหนี่เห็นถึงวิธีการที่แสนสกปรกของสตรีเหล่านั้นก็นึกรังเกียจขึ้นมา

"คุณหนู ลิ่งไท่เฟยทำเช่นนี้กับท่านได้เช่นไรเจ้าคะ ?" เพ่ยเปารู้สึกว่าคุณหนูของนางไม่ได้รับความยุติธรรมแม้แต่น้อย

"มิใช่แผนการของลิ่งไท่เฟยหรอก" หยางซูหนี่กล่าวก่อนจะยกยิ้มอย่างใจเย็น

"แล้วเป็นแผนการของผู้ใดกันจึงทำกับเราเช่นนี้เจ้าคะ ?" หยางซูหนี่ไม่ได้ตอบเพียงแต่ยกยิ้ม นางคาดเดาในใจว่าคงจะเป็นความคิดของคุณหนูใหญ่ติงที่อยู่บนรถม้าคันนั้นเป็นแน่ ! นางทำเช่นนี้เพื่อจะทำให้หยางซูหนี่โมโหแล้วก็อาละวาดและยังต้องการให้นางคิดว่าแผนการเช่นนี้เป็นของลิ่งไท่เฟย

"จะเป็นแผนการของใครก็ช่างเถิด เมื่อไปถึงแล้วเจ้าก็จะได้รู้เอง"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

เพราะรถม้าที่เก่ามากกว่าจะเดินทางมาถึงจวนของลิ่งไท่เฟยก็ใช้เวลานานพอสมควร ในยามที่มาถึงหยางซูหนี่ก็ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เห็นผู้คนมากมายในจวนราวกับมีงานเลี้ยงที่นี่ ใครก็รู้ว่านางชื่นชอบงานเลี้ยงมากเพียงใด

"คุณหนู เหตุใดที่นี่จึงมีผู้คนเยอะแยะเช่นนี้เล่าเจ้าคะ ? อย่าบอกนะว่าลิ่งไท่เฟยกำลังคิดจะกลั่นแกล้งคุณหนู" เพ่ยเปาเอ่ยขึ้นก่อนจะปิดม่านลงในทันที

"เอาละ ! พวกเราลงจากรถม้ากันเถิด" หยางซูหนี่ไม่คิดว่ายามที่หนีจากสามีเฮงซวยผู้นั้นมาได้ยังต้องมาประสบชะตากรรมปัญหาแม่สามีลูกสะใภ้เช่นนี้ โชคดีที่นางกับหนิงอ๋องเป็นเพียงพันธมิตรกัน หากว่าเป็นคนรักกันแล้วละก็ นางไม่อยากจะคิดเลยว่าเมื่อยามที่นางแต่งเข้าจวนหนิงอ๋องแล้วนางจะมีสภาพเช่นไร ? แค่คิดก็ขนลุกขึ้นมาเลยทีเดียว

"เจ้าค่ะคุณหนู"

ในขณะที่นางกำลังก้าวลงจากรถม้าเก่า ๆ ผู้คนที่อยู่ภายในงานก็ต่างมองออกมาด้วยแววตาประหลาดใจ ทั้งรู้สึกแปลกใจที่เห็นหยางซูหนี่ก้าวลงมาจากรถม้าคันเก่าทรุดโทรมเช่นนั้น

"นั่นเป็นสตรีจวนใดกัน เหตุใดจึงนั่งรถม้าเก่าทรุดโทรมเช่นนั้นมางานเลี้ยงตำหนักหงส์หยวนได้ ?"

"เอ๊ะ ! นั่นมิใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลหยางที่พึ่งได้รับพระราชทานสมรสกับหนิงอ๋องหรอกหรือ ? เหตุใดนางจึงใช้รถม้าที่เก่าทรุดโทรมเช่นนั้นได้เล่า ทำเช่นนี้เป็นการไม่ให้เกียรติลิ่งไท่เฟยหรอกหรือ ?"

"นั่นน่ะสิ ! เดิมทีเป็นสตรีที่ถูกหย่าร้างก็ไม่ควรที่จะออกมาพบปะผู้อื่นแล้ว แต่นี่นางกลับไปรับพระราชทานสมรสกับบุรุษที่ดีเช่นหนิงอ๋อง วาสนาคนเรานี่ช่างแตกต่างกันยิ่งนัก"

"ใช่ ๆ"

หยางซูหนี่รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน นี่นางจะต้องปั้นหน้ายิ้มเช่นนี้ไปเพื่อใครกัน หากมิใช่ว่านางได้มีพันธสัญญาต่อหนิงอ๋องแล้วละก็นางจะไม่ยินยอมที่จะมายืนปั้นหน้ายิ้มต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้แน่ !

และเมื่อหยางซูหนี่ก้าวเข้ามาในงาน ทุกคนก็แสร้งปั้นหน้ายิ้มแย้มทักทายนางราวกับว่าเสียงนินทาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"คุณหนูใหญ่หยางไม่พบกันนานสบายดีหรือ ?"

"ฮั่วฮูหยิน" หยางซูหนี่เอ่ยทักทายสตรีผู้หนึ่ง ฮั่วฮูหยินมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลหยางมานาน เมื่อเห็นหญิงสาวก้าวเข้ามานางจึงเอ่ยทักทายหญิงสาวทันที

"คุณหนูใหญ่หยางเจ้าอย่าได้คิดมากเลย คนเรามีปากก็พูดไปเรื่อยเปื่อย"

"ข้าไม่คิดมากเลยเจ้าค่ะ ก็เพียงลมปากคนเท่านั้น" หยางซูหนี่เอ่ยตามตรง

"เหตุใดเจ้าจึงได้นั่งรถม้าคันนั้นมาเล่า ? เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ ?"

"นางกำนัลอาวุโสของจวนนี้เป็นผู้ไปรับข้ามาที่นี่เจ้าค่ะ นางกล่าวว่าลิ่งไท่เฟยต้องการพบข้าจากนั้นก็สั่งให้ข้านั่งรถม้าคันนั้นมา เพราะรถม้าของจวนนี้มีคุณหนูผู้หนึ่งใช้งานแล้ว เหลือเพียงรถม้าคันเก่าทรุดโทรมคันนี้เท่านั้น ท่านป้า ข้าหาใช่คนเรื่องมากเพียงแต่สิ่งที่พวกเขาปฏิบัติต่อข้านั้น... มันช่างดูเหมือนรังแกกันเกินไปหรือไม่ ?" หยางซูหนี่เอ่ยเล่าถึงสถานการณ์ที่นางประสบพบเจอมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก เกรงว่าน้ำเสียงนี้จะทำให้ผู้คนในงานได้ยินไปกว่าครึ่งงานแล้วกระมัง นางไม่สนใจหากว่าสิ่งที่นางกล่าวไปจะทำให้ผู้ใดต้องเสียหาย ในเมื่อตอนที่พวกเขาวางแผนการเช่นนี้กับนางก็เพื่อต้องการให้นางรู้สึกอับอายเท่านั้น

แต่นอกจากนางจะไม่รู้สึกอับอายแล้วนางยังจะทำให้พวกเขารู้สึกว่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีกด้วย หึ คิดจะเล่นงานนางก็ต้องดูเสียก่อนว่านางจะยอมหรือไม่ ?

ผู้คนในงานที่เคยกล่าวว่าร้ายหยางซูหนี่เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ต่างคิดกันไปต่าง ๆ นานา ทั้งก่อนหน้านี้พวกนางก็ได้เห็นแล้วว่าติงอี้เหรินเดินทางมากับรถม้าคันหรูหราของจวนโดยที่นางยังมาพร้อมกับอู๋หมัวมัวคนสนิทของลิ่งไท่เฟย เช่นนั้นในสิ่งที่หยางซูหนี่กล่าวก็มิใช่ว่าจะเป็นเรื่องโกหกเสียทีเดียว

และไม่นานเกินรออู๋หมัวมัวก็ทนแรงกดดันดังกล่าวไม่ไหวก่อนจะรับคำสั่งจากลิ่งไท่เฟยให้มาเชิญตัวหยางซูหนี่ไปพบ

"คารวะคุณหนูใหญ่หยาง ลิ่งไท่เฟยให้ข้าน้อยมาเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็รบกวนท่านแล้ว" หยางซูหนี่ยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะก้าวเดินตามนางกำนัลอาวุโสผู้นั้นไป และการกระทำดังกล่าวก็สนับสนุนคำพูดของหยางซูหนี่ให้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้น

เล่ห์กลสกปรกในเรือนหลังเช่นนี้มิใช่ว่าพวกนางจะไม่รู้เท่าทัน เพียงแต่ไม่คิดว่าสตรีสูงศักดิ์ที่ยังไม่ออกเรือนเช่นคุณหนูใหญ่ติงจะกล้าทำเช่นนั้น ทั้งยังไม่คาดคิดว่าคุณหนูใหญ่หยางจะกล้าเปิดโปงนางออกมาอย่างไม่ไว้หน้า เพียงเท่านี้ก็ทำให้แน่ใจแล้วว่าหยางซูหนี่มิใช่ลูกพลับนิ่มให้ผู้ใดมาบีบขยี้เล่นได้โดยง่าย