ตอนที่ 8

หยางซูหนี่ถูกพามายังเรือนด้านในสุดของจวนซึ่งเป็นเรือนต้องห้ามมิให้คนนอกเข้า มีเพียงผู้ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นจึงจะสามารถเข้าไปได้ หญิงสาวลอบสังเกตเส้นทางก่อนจะมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ไว้ใจ

หนึ่งคือนางไม่อาจทราบได้ว่าลิ่งไท่เฟยผู้นี้เป็นคนมีนิสัยเช่นไร แต่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสนมนางในของฮ่องเต้ที่สามารถมีชีวิตรอดและครองอำนาจมาได้ขนาดนี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ลูกไม้โง่ ๆ ที่นางเจอเมื่อตอนเดินทางมาที่ตำหนักนี้ทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าย่อมไม่ใช่แผนการของอีกฝ่ายเป็นแน่

"คุณหนูใหญ่หยางเชิญด้านนี้เจ้าค่ะ" เมื่อเดินเข้ามาในเรือนหยางซูหนี่ก็พบว่านางกำนัลอาวุโสอีกคนต่างหากที่เป็นคนสนิทตัวจริงของลิ่งไท่เฟย ส่วนอู๋หมัวมัวผู้นั้นคงจะเป็นตัวหลอกเสียมากกว่า

"หม่อมฉันหยางซูหนี่ขอคารวะลิ่งไท่เฟยเพคะ" หยางซูหนี่คารวะอีกฝ่ายก่อนจะลอบสังเกตสีหน้าของลิ่งไท่เฟยผู้นั้นแล้วก้มหน้าลง

"เจ้าคือหยางซูหนี่ ?"

"เพคะ หม่อมฉันคือหยางซูหนี่"

"ได้ยินเรื่องของเจ้ามาไม่น้อย เชิญเจ้านั่งตามสบายเถิดไม่ต้องมากพิธี ที่นี่มีเพียงข้าและคนสนิทเท่านั้น"

"ขอบพระทัยเพคะ"

"เจ้าคงจะได้เห็นแล้ว หากว่าเจ้าคิดที่จะแต่งเข้ามาในราชวงศ์สิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ย่อมเป็นเล่ห์กลเรือนหลังเช่นที่เจ้าได้เจอก่อนหน้านี้" ลิ่งไท่เฟยเอ่ยก่อนจะลอบสังเกตสีหน้าของหญิงสาวแล้วกล่าวต่อ

"แม้ว่าการแต่งงานของเจ้ากับโอรสของข้าจะเป็นราชโองการของฝ่าบาท แต่เจ้าควรที่จะได้ทราบเอาไว้ว่าหนิงอ๋องมีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีนักในเรื่องของสตรี เจ้าที่เกิดในตระกูลแม่ทัพอาจจะไม่ค่อยคุ้นชินกับความเสเพลของคนในราชวงศ์ทั้งเล่ห์กลต่าง ๆ นัก ความไม่ตรงไปตรงมาของพวกเขาอาจจะทำให้เจ้าตกหลุมพรางในสักวัน" หยางซูหนี่ไม่แน่ใจว่าลิ่งไท่เฟยผู้นี้ทราบหรือไม่ทราบเรื่องแผนการของโอรสจึงได้กล่าวเตือนนางอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ หากว่าอีกฝ่ายกล่าวด้วยความจริงใจเช่นนั้นนางเองก็ควรจริงใจเช่นกัน

"ราชโองการมิอาจปฏิเสธเพคะและหม่อมฉันเองจะไม่อดทนหากว่าตนเองต้องได้รับความอยุติธรรม" หยางซูหนี่กล่าวเช่นนี้ก็เพื่อแสดงจุดยืนของนางว่าการแต่งงานดังกล่าวหาใช่ความต้องการของนางไม่และลิ่งไท่เฟยเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจและใช้โอกาสนี้รังแกนางเช่นกัน เพราะนอกจากนางจะไม่ยอมอยู่เฉยแล้วนางยังจะลุกขึ้นตอบโต้โดยไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

"ดี เจ้าไม่อ่อนแอ ข้าเองก็วางใจ" ลิ่งไท่เฟยย่อมเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวพยายามจะสื่อได้เป็นอย่างดี เท่านี้ก็นับว่าวางใจได้แล้วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหาใช่ลูกพลับนิ่ม นางไม่ต้องการลูกสะใภ้ที่อ่อนปวกเปียกและก็ไม่ได้ต้องการลูกสะใภ้ที่เอาแต่พุ่งชน การแต่งเป็นสะใภ้ของราชวงศ์จะต้องรู้จักปรับใช้เล่ห์เหลี่ยมตามสถานการณ์ เพราะทุกย่างก้าวล้วนหมายถึงลมหายใจและชีวิตทั้งสิ้น

"ขอบพระทัยลิ่งไท่เฟยที่ทรงเป็นห่วงเพคะ"

"เจ้าลองดื่มชานี้ดูเถิด ทั้งหอมและผ่อนคลายดีนัก" นางกล่าวพร้อมกับพยักหน้าให้คนรินชาให้หญิงสาว หยางซูหนี่ยกถ้วยชาขึ้นสูดดมก่อนจะพบว่าไม่มีสิ่งผิดปกติจึงลองจิบดูเพียงเล็กน้อย

"ชานี้เป็นชาที่ดียิ่งเพคะ"

"หากเจ้าชอบข้าจะให้คนส่งไปให้เจ้าที่จวน เป็นหนิงอ๋องที่ชื่นชอบชานี้มากเจ้าเองก็ลองดื่มดู"

"ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ"

"หึ เมตตาอันใดกันก็แค่ชามิใช่หรือ ?"

ทั้งคู่สนทนากันไปถึงเรื่องสัพเพเหระโดยที่ลิ่งไท่เฟยเองก็ไม่ได้มีท่าทีเบื่อหน่าย หากแต่ยังดูเหมือนสนใจในการค้าที่นางทำอีกด้วย

ขณะนั้นเองด้านนอกก็ดูเหมือนว่าจะมีเสียงเอะอะโวยวายดังลอดเข้ามาในสวนที่นางนั่งจิบน้ำชากับลิ่งไท่เฟยอยู่ จนกระทั่งปรากฏร่างสูงของหนิงอ๋องที่บุกเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นไม่น้อย เพราะเขายังลงมือทำร้ายองครักษ์ของลิ่งไท่เฟยด้วยมือตนเองอีกด้วย

หยางซูหนี่เองก็รู้สึกตกใจเช่นกัน นางไม่เคยเห็นนิสัยในมุมนี้ของเขามาก่อน ก่อนที่หญิงสาวจะหันกลับไปมองสีหน้าของลิ่งไท่เฟย หากแต่นางกลับพบเพียงความเย็นชานิ่งเฉยที่อีกฝ่ายแสดงออกมาเท่านั้น

หยางซูหนี่คิดในใจว่าสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้ต้องฝึกฝนมามากเท่าใดจึงแสดงสีหน้าเรียบเฉยได้ดีเช่นนี้ ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นสายเลือดของตนเองหากแต่นางก็ยังคงอยู่ในความสงบและเก็บความรู้สึกได้เป็นอย่างดี

"เสด็จแม่ !"

"หนิงอ๋อง เจ้าเป็นอ๋องของราชวงศ์ทำสิ่งใดควรจะนึกถึงผลลัพธ์ที่ตามมาด้วย" ลิ่งไท่เฟยเอ่ยเตือนชายหนุ่ม เพียงแต่ในตอนนี้โทสะของเขาไม่อาจที่จะควบคุมได้อีกแล้ว เมื่อชั่วยามก่อนเขาได้รับรายงานว่าหยางซูหนี่ถูกผู้คนในงานเลี้ยงรุมรังแก ทั้งยังถูกมารดาของเขาเรียกตัวให้เข้าพบในเรือนต้องห้ามก็ยิ่งทำให้เขาอดหวั่นใจไม่ได้ ก่อนจะตัดสินใจบุกเข้ามาเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะเป็นอันตราย หากแต่เมื่อเข้ามาถึงกลับพบว่าหยางซูหนี่และมารดากำลังนั่งสนทนากันพร้อมกับจิบชาเพียงเท่านั้น

"ท่านมาได้อย่างไรกัน ?" หยางซูหนี่ตั้งใจที่จะคลี่คลายสถานการณ์ดังกล่าว ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"ข้า..."

"ข้ากำลังดื่มชากับลิ่งไท่เฟยอยู่ ท่านมาได้จังหวะพอดีนั่งลงด้วยกันเถิด" หยางซูหนี่เดินเข้าไปดึงตัวหนิงอ๋องให้นั่งลงพร้อมกับสั่งให้สาวใช้รินน้ำชาให้กับเขา หนิงอ๋องมีท่าทีอึกอักเพราะเขาใช้อารมณ์มากเกินไปตอนที่บุกเข้ามาทั้งยังพึ่งถูกมารดาตำหนิไปเมื่อครู่ แต่หยางซูหนี่กลับแสร้งทำเป็นว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอันใดเกิดขึ้นแม้แต่น้อย ก่อนจะชักชวนให้เขานั่งลงด้วยกัน

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามหยางซูหนี่จึงลุกขึ้นเอ่ยขอบคุณลิ่งไท่เฟย

"ในวันนี้หม่อมฉันต้องขอขอบพระทัยลิ่งไท่เฟยที่ทรงให้เกียรติส่งเทียบเชิญให้หม่อมฉันมาร่วมดื่มชาด้วย ชานี้อร่อยมากเพคะแต่เวลานี้ไม่เช้าแล้ว หม่อมฉันออกจากจวนมานานคงต้องขอกลับก่อน" หยางซูหนี่ยกยิ้ม

"ได้ เช่นนั้นให้หลงหมัวมัวไปส่งเจ้าขึ้นรถม้าที่หน้าจวนเถิด หลงหมัวมัวรบกวนไปส่งคุณหนูใหญ่หยางด้วย"

"เพคะ เชิญคุณหนูใหญ่ทางด้านนี้เจ้าค่ะ" หยางซูหนี่ยอบกายก่อนจะกล่าวลาคนทั้งสอง หนิงอ๋องคิดที่จะลุกขึ้นแล้วติดตามหญิงสาวไปหากแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาก็ถูกมารดาเรียกตัวเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยว นางไปได้แต่เจ้าห้ามไป" หนิงอ๋องค่อย ๆ นั่งลงที่เดิมพร้อมกับถอนหายใจออกมา

"เจ้าไม่ควรเปิดเผยความรู้สึกของเจ้าให้ผู้ใดได้เห็น หากว่าคนเหล่านั้นสามารถจับผิดเจ้าได้เรื่องหนึ่งมันก็จะถูกนำมาเป็นจุดอ่อนเพื่อเล่นงานเจ้า"

"ลูกทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หนิงอ๋องกล่าว เดิมทีเขาปกปิดตัวตนได้อย่างแนบเนียน เพียงแต่เรื่องนั้นเป็นเรื่องของหยางซูหนี่เขาก็ไม่คิดจะอดทนอีกต่อไป

"เจ้ากลับไปคิดดูให้ดีเถิด ความรักจะกลายเป็นจุดอ่อนของเจ้าและมันจะย้อนกลับมาทำร้ายทั้งเจ้าและนางในที่สุด หากอยากจะรักษามันเอาไว้เจ้าก็ควรที่จะคิดให้รอบคอบกว่านี้"

"ลูกทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ต่อไปลูกจะระวัง"

"เอาละ ! เจ้าอยากจะตามนางไปก็ไปเถิด" ลิ่งไท่เฟยกล่าวก่อนจะลุกขึ้นแล้วให้นางกำนัลช่วยประคองนางเข้าไปในเรือนเพื่อพักผ่อน

คล้อยหลังมารดาหนิงอ๋องก็รีบพาตัวเองออกไปในทันทีก่อนจะติดตามหญิงสาวไปที่หน้าตำหนักแต่พบว่านางเดินทางออกไปแล้ว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นหลังม้าติดตามไปอย่างไม่ลังเล

เพียงไม่นานเขาก็ตามหลังรถม้าของหญิงสาวจนทันพลางควบม้าไปด้านข้างรถม้าของนาง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะที่ข้างรถม้าเบา ๆ ไม่คิดว่าคนที่เปิดผ้าม่านออกดูจะเป็นหยางซูหนี่เอง

"ท่านมีสิ่งใดงั้นหรือเจ้าคะ ?"

"เปล่า" หยางซูหนี่ขมวดคิ้ว หากว่าเปล่าแล้วเหตุใดเขาจะต้องตามนางมาอย่างรีบร้อนเช่นนี้เล่า แค่มองดูก็รู้ว่ารีบเร่งติดตามรถม้านางมาเพราะเม็ดเหงื่อที่หยดลงข้างขมับอย่างชัดเจนเพียงแต่อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงแข็ง เช่นนั้นนางเองก็ไม่คิดจะรบเร้าเอาความ

"เช่นนั้นท่านอ๋องได้โปรดรักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ" กล่าวจบหยางซูหนี่ก็ปิดม่านลงตามเดิมในขณะที่หนิงอ๋องได้แต่ทำหน้าเหวออยู่เช่นนั้น เขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะเป็นคนซื่อถึงเพียงนี้ นอกจากจะไม่ชวนให้เขาสนทนาด้วยแล้วยังเมินเฉยต่อเขา ทั้ง ๆ ที่นางก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขารีบเร่งติดตามนางมามากเพียงใด

เหตุใดนางจึงได้กลายเป็นสตรีใจร้ายเช่นนี้ได้ ?