บทที่ 5

บทที่ 5

--เวลา 02.30 น.--

ตึ่ง!! ตึ่ง!!

เวลาตีสองครึ่ง ภายในห้องอันเงียบสงัดไฟทุกดวงดับลงบ่งบอกว่าเจ้าของห้องพร้อมที่จะดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา ทว่าอยู่ ๆ เสียงดังปริศนาก็แทรกเข้ามาจากชั้นบน ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก หลุดจากอาการครึ่งหลับครึ่งตื่นทันที

“เห้ยย! แผ่นดินไหวเหรอ?”

เสียงงัวเงียดังลอดริมฝีปาก เรเน่รีบเอื้อมมือเรียวไปเปิดโคมไฟข้างหัวเตียง แสงสว่างอุ่น ๆ สาดคลายความมืดรอบกาย เธอสอดส่ายสายตาไปทั่วห้องเพื่อหาต้นตอของเสียงแปลกประหลาดนั้น

ตึ่ง!!! เพล้งง!!

คราวนี้เสียงนั้นดังสนั่นกว่าเดิม ราวกับมีบางสิ่งตกกระแทกพื้นอย่างแรงตามมาด้วยเสียงแตกหัก เรเน่สะดุ้งเฮือกหัวใจกระตุกวาบพร้อมกับเงยใบหน้าขึ้นมอง

คิ้วเรียวสวยขมวดชนกันอย่างหงุดหงิดเธอยกมือขึ้นถึ่งศีรษะอย่างหัวเสีย นี่มันวันบ้าอะไรของฉันเนี่ยยย โดนด่าในเกมไม่พอ ชั้นบนก็ยังมาเสียงดังอีก!! เธอคิดในใจก่อนจะล้มกายลงนอนพร้อมคว้าหมอนอีกใบมาปิดหูไว้

ตึง!!!

“โว้ยยย!! คนจะนอนนน!!!”

เสียงตึง!...ราวกับสิ่งของที่มีน้ำหนักตกลงพื้นทำเอาหญิงสาวต้องลุกขึ้นมานั่งแล้วเงยหน้าขึ้นตะโกนดังลั่นอย่างรำคาญ

“จะขึ้นไปบอกดีไหมนะ...” เรเน่พึมพำกับตัวเองอย่างชั่งใจ เพราะถ้าปล่อยให้เสียงดังอยู่อย่างนี้ต่อไป เธอคงไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ ๆ “งั้น...รอดูอีกสักพักละกัน”

สุดท้ายก็ยอมล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ตัดสินใจว่าจะรอดูสถานการณ์หากเสียงยังดังต่อเนื่อง เธอคงต้องเอาจริงแล้วล่ะ คงต้องถึงขั้นหยิบค้อนกับตะปูไปตอกคนไร้มารยาทให้หายซ่าเลยทีเดียว

--เช้าต่อมา—

หลังจากนอนพลิกไปมาทั้งคืน เรเน่ก็ทนไม่ไหวเช้าวันถัดมา เธอจึงตัดสินใจจะขึ้นไปเตือน เขาจะได้รู้ว่าการกระทำดังกล่าวมันรบกวนคนอื่นมากแค่ไหน

ติ้งง!!

ร่างบางที่แทบจะงีบหลับพิงผนังลิฟต์ลืมตาขึ้นทันทีเมื่อเสียงสัญญาณดังขึ้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าก่อนจะก้มมองกระดาษโน้ตแผ่นเล็กในมือ พร้อมกับถุงคุกกี้หอม ๆ ที่เพิ่งซื้อจากมาร์เก็ตด้านล่าง

เรเน่ไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเรื่องหรือโวยวายอะไรหรอกแค่จะบอกกันดี ๆ จะถือว่าสร้างมิตรดีกว่าสร้างศัตรู

เธอไล่สายตาอ่านข้อความที่เขียนบนโน้ตทวนซ้ำอีกรอบด้วยความประหม่าเล็กน้อย ก็เกิดมาไม่เคยต้องตักเตือนใครด้วยตัวเองแบบนี้เลยนี่หน่า กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจแล้วตามไปฆ่าเธอถึงห้อง

“สวัสดีค่ะ ฉันพักอยู่ห้องชั้นล่างนะคะ เมื่อคืนคงเหนื่อยใช่ไหมคะถึงได้ทำอาหารตอนดึก ๆ ดื่น ๆ เสียงดังเชียวเลยค่ะ พอดีได้ยินเหมือนของตกแตกเลยเป็นห่วง ยังไงรบกวนช่วยลดเสียงลงนิดหนึ่งนะคะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ลงมาเคาะประตูได้นะคะ...

ปล. ขนมคุกกี้นี้แทนคำขอบคุณและคำขอโทษล่วงหน้า ทานให้อร่อยนะคะ ><”

พออ่านเสร็จก็สูดลมหายใจอีกครั้ง ก่อนจะสาวเท้าเรียวออกจากลิฟต์เดินมุ่งหน้าไปยังหน้าห้องต้นเหตุอย่างระมัดระวัง ก่อนจะวางไว้หน้าประตูแล้วรีบวิ่งเผ่นกลับห้องตัวเองทันที

“ใครจะอยู่ก็อยู่ อิเน่ไม่อยู่แล้วจ้า!!”

เธอว่ากับตัวเองพร้อมสับเท้าวิ่งราวกับวิ่งหนีผี ก็อย่างที่บอก...เรเน่กลัวอีกฝ่ายไม่พอใจแล้วโดนหมายหัวน่ะ เธอพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ขออยู่อย่างปกติสุขเถอะ

--เที่ยง—

ก๊อก! ๆ ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูบานใหญ่ดังขึ้นรารัวราวกับตั้งใจปลุกปั่นเจ้าของห้อง ชายหนุ่มร่างสูงยืนกอดอกแน่นพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปส่องตาแมว

“มึงจะส่องหาแมลงหวี่เหรอไอ้ผา! มองจากข้างนอกไม่เห็นเว้ย!”

เสียงทุ้มของขุนเขาต่อว่าแฝดน้องอย่างหน่ายใจ ก็ไอ้คนนี้มันร้อนใจอยากจะเจอมังกรตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่รู้ว่าไปหลงเสน่ห์อะไรเข้าถึงได้ร่ำหาเพื่อนรักอย่างมังกรตั้งแต่เมื่อคืน

“มึงว่ามันยังไม่ตื่นหรือว่านอนกกสาวอยู่วะ?”

ภูผาพ่อหนุ่มใส่ใจทุกคนเอ่ยถามเพื่อนทั้งสองพร้อมหันหลังไปพิงกับประตูบานใหญ่ สายตาเจ้าเล่ห์หันมามองขุนเขาและเทวาอย่างตั้งการคำตอบ

“เดี๋ยวมึงก็ถามมันดิ ว่าสาวที่พาขึ้นรถเมื่อวานคือใคร”

“เหอะ! แล้วแม่งเสือกบอกกูว่าจะรีบมาเล่นเกม ที่แท้ก็แอบไปรับสาว...เพื่อนมึงที่ถอดเขี้ยวเสือมันกลับมาใส่อีกแล้วเหรอวะ” ภูผาหันไปถามเทวาอย่างขอไปที

ก็เมื่อวานเขาอุตส่าห์ตอแยให้ไปดื่มกับแก๊งเพื่อน แต่มังกรกลับปฏิเสธหัวชนฝาว่าไม่ว่างเพราะต้องรีบมาไต่อันดับในเกมห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ ด้วยความที่รู้ใจเพื่อนรักภูผาเลยไม่ตื้อเพราะรู้ว่าสำหรับมังกรแล้วเรื่องเกมนั้นสำคัญกว่าสิ่งใดแน่นอน

ทว่าตอนเย็นเทวากลับส่งรูปมาให้เขาดูว่ามังกรแอบไปรับเด็กสาวที่หน้าโรงอาหาร...ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจที่เพื่อนเห็นสาวสำคัญกว่าเหล้า

“เดี๋ยวกูจะตั้งโต๊ะสอบสวนเลยไอ้สะ....เห้ยยย!!”

แกร่ง!!

ภูผาพูดยังไม่ทันจบประโยคประตูบานใหญ่ที่เขายืนพิงก็เปิดออก ทำเอาร่างสูงเกือบหงายหลัง ถ้าไม่มีขุนเขามือไวรั้งเอาไว้ละก็...คงต้องได้หามพาส่งโรงพยาบาลก่อนที่จะได้ตั้งโต๊ะสอบสวนแน่นอน

“ไอ้เวร! กูเกือบหัวฟาดพื้นแล้วไหมล่ะ!” ภูผารีบหันไปเอ็นเพื่อนรักที่ยืนงัวเงียอยู่ตรงหน้า

“พวกมึงมาทำไม?” มังกรเอ่ยถามเสียงแหบบ่งบอกว่าเขาพึ่งตื่น

ชายหนุ่มทั้งสามไม่ตอบใด ๆ ทุกคนเพียงไหวไหล่อย่างขอไปทีก่อนจะเดินเข้าห้องไปราวกับเป็นพื้นที่ของตัวเอง

ตุ๊บ!

ในขณะที่ขุนเขากำลังจะเดินตามเทวาไปนั้นเท้าใหญ่ก็ไปแตะเข้ากับถุงขนมที่วางอยู่บนพื้นทั้งขุนเขาและมังกรก้มมองก่อนจะเงยขึ้นมามองหน้ากันปริบ ๆ

“ของมึง?” ขุนเขาเอ่ยถามพลางชี้นิ้วไปยังถุงคุกกี้บนพื้น

“ไม่ใช่ของกู” มังกรรีบส่ายหน้าพลัน เพราะเขาไม่กินขนมพวกนี้อยู่แล้ว

“แล้วของใคร?” ขุนเขาหรี่ตามองอย่างจ้องจับผิด หรือว่าที่ไอ้ภูผาสงสัยว่ามึงแอบซุกสาวจะเป็นเรื่องจริง?

พรึ่บ!!

ไวกว่าความคิด ขุนเขารีบก้มลงหยิบถุงคุกกี้กับกระดาษโน้ตขึ้นมาแนบอกราวกับกลัวใครมาแย่ง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เดินเลี่ยงผ่านมังกรแล้วตรงดิ่งไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างรวดเร็ว

มังกรเลิกคิ้วมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง คนพึ่งตื่นพยายามนึกว่าขนมที่วางอยู่หน้าห้องเป็นของใครแต่นึกให้ตายยังไงก็นึกไม่ออกสักที

“ไอ้ผา” เสียงทุ้มของขุนเขาเอ่ยเรียกภูผาที่เดินเข้าเดินออกทุกซอกทุกมุมในห้องราวกับนักสำรวจ “เพื่อนมึงแอบซุกสาวว่ะ”

“เหยดดด จริงหรอวะ?”

เทวาที่พึ่งออกจากห้องน้ำมารีบเอ่ยเสียงแซวเจ้าของห้องที่เดินตามมานั่งคนสุดท้าย ก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินไปนั่งประชิดตัวขุนเขาอย่างสอดรู้สอดเห็น

“นี่เหรอวะที่พึ่งไม่ไปดื่มกับพวกกู” ภูผาเดินตามมานั่งทีหลังรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“อะไรของพวกมึง แค่กูไม่ไปแดกเหล้าด้วยก็ตามมาปลุกกูถึงห้องเลยรึไง?” มังกรว่าอย่างหงุดหงิด

“ไม่ใช่แค่มึงไม่ไป...แต่มึงบอกว่าจะรีบมาเล่นเกมแต่กูเห็นมึงแวะรับสาวที่หน้าโรงอาหาร” ภูผาเลิกคิ้วตั้งคำถามพร้อมยกยิ้มร้ายรอคำแก้ตัวจากคนพึ่งตื่น

“อย่าไร้สาระ”

มังกรว่าเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจพร้อมเอนกายพิงพนักโซฟาพลางหลับตาลงอย่างไม่สนใจเพื่อน ๆ

“เดี๋ยวนะ...” เทวาที่กำลังตื่นเต้นกับคุกกี้รีบเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงโน้ตมาอ่านพลางขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย “มึงก่อกวนชาวบ้านเหรอไอ้กร? เหอะ”

“??”

มังกรเบิกตาขึ้นพร้อมยืดหลังตรงอย่างไม่เข้าใจที่เพื่อนว่า เขาไปก่อกวนคนอื่นที่ไหนกัน ออกจะรักสงบขนาดนี้

“ชั้นข้างล่างโน้ตมาด่าว่ามึงเสียงดังจนเขาไม่ได้หลับได้นอนเนี่ย”

“เชี่ยย!!”

มังกรได้ยินอย่างนั้นก็รีบแย่งมาอ่านทันที แม้จะเป็นถ้อยคำที่ไม่หยาบคายและเต็มไปด้วยความขอร้องให้เห็นใจ แต่ทำไม...มังกรรู้สึกผิดจนหน้าชาอย่างบอกไม่ถูกก็ไม่รู้

“มึงทำอะไรเสียงดัง?” ภูผายิ้มเยาะเย้ยเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน

ไม่ใช่ว่าตอกสาวจนเสียงดังรบกวนชาวบ้านนะเว้ย

“กูแค่ทุบน้ำแข็งแล้วเผลอทำแก้วตกแตก”

“ทุบน้ำแข็งกี่โมง?” ขุนเขาถามแล้วแย่งโน้ตมาอ่านอีกรอบ

“ตีสองกว่ามั้ง”

“อืม สมควรโดน...เค้าไม่เขียนด่ามึงก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว!”