บทที่ 4

บทที่ 4

เวลา 22.00 น.

ในยามดึกวันศุกร์ซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนของใครหลาย ๆ คน ทว่าสำหรับหญิงสาวแล้วเวลานี้เป็นเวลาที่พึ่งจะได้มานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำการบ้านงั้นเหรอ? ...เปล่าหรอก เธอมีอาชีพเสริมคือนักสตรีมเมอร์

ทุกคืนวันศุกร์ เวลาสี่ทุ่มตรง เรเน่จะมีนัดกับคนดูเสมอ เธอเรียกกลุ่มผู้ชมเหล่านั้นอย่างเป็นกันเองว่า ‘เพื่อน ๆ’ แล้วถามว่าเธอสตรีมเกมอะไร? ก็คงหนีไม่พ้นเกมยอดฮิตที่กำลังมาแรงที่สุดในตอนนี้

เกม WRL (ชื่อเกมสมมุติ) ซึ่งเป็นเกมยิงเชิงกลยุทธ์แบบทีม โดยแต่ละผู้เล่นจะสามารถเลือกตัวละครที่มี “สกิลพิเศษ” แตกต่างกันไป บางตัวทึกหนาฆ่าไม่ตายแต่ดาเมจน้อยเหลือเกิน บางตัวดาเมจสุดโหดแต่ก็ตายง่ายสุด ๆ หรือบางตัวก็สามารถชุบชีวิตเพื่อนร่วมทีมได้แบบไม่จำกัดอีกด้วย

ซึ่งเป้าหมายของเกมก็เรียบง่ายแต่ชวนให้ลุ้น คือฝ่ายใดตายทั้งทีมก่อนจะถือว่าแพ้ทันที ไม่มีภารกิจให้ทำ มีแต่ต้องตามล่าหมายหัวกันเท่านั้น ทำให้เกมนี้ดูดุเดือดและแฝงไปด้วยไหวพริบของผู้เล่น สกิลการเล่น การวางแผนการเดินเมพและกลยุทธ์เชิงรุกของทีมที่เหมาะสม

ทุกแมตช์ของเธอจึงเต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดและความตึงเครียดที่ทำให้ห้องแชทคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและลุ้นตามทุกจังหวะการเล่นของเธอ

คลิ๊ก!

นิ้วชี้เรียวยาวกดคลิกเมาส์ก่อนที่หน้าจอสตรีมจะสว่างขึ้น รอไม่นานผู้ชมที่ติดตามเธอก็ทยอยกันเข้ามาดูพร้อมพิมพ์ทักทายในห้องแชทอย่างล้นหลาม

“สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ” เสียงใสเอ่ยทักทายผู้ชมพร้อมยกมือขึ้นปรับหูฟังให้เข้าที่เข้าทาง

ตื่อดึ่ง~

NuNuT โดเนทมา 500 บาท :: สวัสดีค่ะคนสวย วันนี้แต่งตัวน่ารักจังง

นัท...แฟนคลับตัวยงที่ติดตามเธอมาตั้งแต่เปิดช่องแรก ๆ เป็นคนรู้จักที่ไม่เคยเห็นหน้าแต่ก็ขยันเข้ามาซัพพอร์ต ให้กำลังใจเธอทุกครั้งราวกับราวญาติชิดมิตรสหายอย่างไงอย่างงั้น

“สวัสดีพี่นัทค่ะ วันนี้เน่มาแปบเดียวนะคะ”

ว่าไปก็ยิ้มไปราวกับมีพลังเหลือล้น ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เรเน่นั้นเหนื่อยล้าจนอยากทิ้งตัวลงบนเตียงสะเหลือเกิน แต่เพราะไม่อยากปล่อยให้ ‘เพื่อน ๆ’ ที่รอต้องผิดหวัง เธอจึงฝืนยกตัวเองขึ้นมาสตรีม แม้จะไม่ได้นานมากแต่สำหรับเธอแค่ได้ขึ้นมาทักทายและเล่นให้ดูสักหน่อย ก็ถือว่าได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้แล้ว

“เอาล่ะ หาห้องแปบบบ...วันนี้เน่จะเล่นสายซัพนะคะ เพื่อนคนไหนอยากวัดก็กดมาชนได้เลยย”

เธอพูดทักทายกับไมค์เช่นทุกครั้ง พลางใช้ดวงตาคู่สวยกวาดอ่านคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามาในห้องแชท บ้างก็เข้ามาทักทายสวัสดี บ้างก็ชมว่าน่ารักไม่หยุด และก็มีไม่น้อยที่ชอบเข้ามาเม้นต์ปั่นกวนประสาทให้เธอโมโหเล่น ๆ

ไม่นานนัก เกมที่เธอรอคอยก็จับคู่หาแมตช์ได้สำเร็จ มือเรียวทั้งสองวางลงบนคีย์บอร์ดและเมาส์อย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นท่วงท่าที่ฝึกซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนริมฝีปากก่อนที่เรเน่จะกดไมค์พูดกับผู้ชมอีกครั้ง

“วันนี้เน่จะลองเปิดไมค์คุยกับเพื่อนในทีมดูนะคะ”

เธอเปล่งเสียงแผ่วเบาออกมาอย่างประหม่า เพราะปกติแล้วเรเน่มักจะเล่นเกมเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยปากทำความรู้จักหรือพูดคุยกับเพื่อนร่วมทีมสักเท่าไหร่ แต่ไม่รู้เป็นเพราะนึกครึ้มอะไรขึ้นมา วันนี้เธอกลับอยากลองท้าทายตัวเองดูสักครั้ง

อีกเหตุผลหนึ่งก็เพื่อหาคอนเทนต์เก็บไว้ตัดลงช่องของตัวเอง อย่างน้อยถ้าออกมาฮา ๆ ก็น่าจะเรียกเสียงหัวเราะจาก ‘เพื่อน ๆ’ ในสตรีมได้ไม่น้อย

“สะ…สวัสดีค่ะ”

เรเน่สูดหายใจเล็กน้อยก่อนเอ่ยทักเสียงสั่น เธอเหลือบตามองคอมเมนต์ที่วิ่งผ่านหน้าจอรัว ๆ ไปพร้อมกับเปิดไมค์ในเกม

[คอมเมนต์1] : อุ๊ยยยย! เรเน่กล้าเปิดไมค์แล้วววว

[คอมเมนต์2] : เสียงน่ารักเกินไปมั้ยเนี่ย ทีมแตกแน่ ๆ 555

[คอมเมนต์3] : เพื่อนร่วมทีมโชคดีสุด ๆ ได้ฟังเสียงนางฟ้า

ส่วนฝั่งในเกมเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงก็มีเสียงรับตอบกลับมาทันที

“เหยดด~ มีผู้หญิงด้วยว่ะ สวัสดีครับ~” น้ำเสียงทุ้มสดใสของเพื่อนร่วมทีมดังขึ้น

“แหม่ะ…เสียงหวานขนาดนี้ ต้องแบกพวกพี่ ๆ แล้วล่ะน้อง” อีกคนแซวตาม

เพียงแค่ได้เสียงตอบรับจากเพื่อนร่วมทีมก็ทำเอาแก้มเนียนของเรเน่ขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอกระแอมเล็กน้อยก่อนตอบกลับไปเบา ๆ

“หนูเล่นไม่เก่งหรอกค่ะ...แต่จะคอยซัพพอร์ตพวกพี่ ๆ เอง”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังผ่านหูฟัง ทั้งจากเพื่อนร่วมทีมและจากเหล่า ‘เพื่อน ๆ’ ในห้องแชทที่กำลังสนุกไปกับบรรยากาศแปลกใหม่ที่ไม่ค่อยได้เห็นจากเธอ

“หนูจะปกป้องพวกพี่เองค่ะ!”

เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมความมั่นใจที่เพิ่งก่อตัว หลังจากได้รับเสียงหัวเราะอย่างเป็นมิตรจากเพื่อนร่วมทีม เรเน่ยืดหลังตรงเหมือนพร้อมออกรบในสนามรบเสมือนจริง ดวงตากลมโตจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์แน่วแน่

ทว่าทุกอย่างกลับหยุดชะงักเมื่อเสียงเรียบเย็นแฝงความดูแคลนดังลอดเข้ามาทางหูฟัง

“เหอะ! ปัญญาอ่อน”

คำสั้น ๆ ที่เหมือนน้ำเย็นราดลงบนหัว ทำเอารอยยิ้มสดใสที่ยังประดับอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปทันที

“อ้าวว”

เรเน่เผลอพูดออกมาด้วยความผิดหวัง ก่อนจะหันมาอ่านคอมเม้นต์อีกหน้าจอแล้วรีบปิดไมค์ในเกมเพื่อบ่นกับ ‘เพื่อน ๆ’ ทันที

“ชิ! ถ้าการที่หนูจะช่วยมันดูปัญญาอ่อน งั้นหนูไปช่วยคนอื่นก็ได้ เพื่อนในทีมไม่ได้มีแค่คนเดียวสักหน่อย จริงไหมคะเพื่อน ๆ”

งอนจริงงอนจัง แล้วอย่ามาโวยวายขอให้ช่วยละกัน เชอะ!

--ผ่านไป 20 นาที—

เสียงประกาศ “Defeated” ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่ตัดเข้าสู่สถิติหลังเกม สีแดงเข้มสะท้อนบนใบหน้าเรเน่ ราวกับตอกย้ำความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจปฏิเสธได้

มือเล็กค่อย ๆ คลายออกจากเมาส์ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วถอนหายใจออกเบา ๆ ความมั่นใจที่เคยมีเมื่อเริ่มต้นเหมือนถูกกดทับด้วยความผิดหวัง

เธอรู้ดีว่าตัวเองเล่นไม่ดีเท่าไรนัก ก็คำพูดที่ว่า ปัญญาอ่อน มันดังวนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ เธอเอาแต่โฟกัสที่จะไม่ช่วยเขาคนนั้นตลอดทั้งเกม ก็ใครมาสั่งให้ปากแจ๋วกับเธอเองล่ะ ปากแจ๋วใส่แล้วเรื่องอะไรเธอจะยอมเสียพลังวิเศษให้เขาล่ะ เก็บไปช่วยเพื่อนในทีมคนอื่นดีกว่า

“เห้ย! ซัพแม่งเล่นเป็นปะวะ ผมเสียเลือดจะตายห่าอยู่แล้วทำไมคุณไม่ช่วยผม!?”

เสียงทุ้มแข็งกระด้างของเพื่อนร่วมทีมที่ถูกเธอหมายหัวไม่ชอบขี้หน้าเอ็ดเธออย่างไม่พอใจ เรเน่เบะปากพลางไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะเลื่อนนิ้วเรียวไปกดเปิดไมค์ในเกมทันที

“ไม่ช่วยค่ะ ปัญ!...ญา!!...อ่อน!!”

เรเน่พูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำราวกับต้องการตอบให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเธองอนเขามาก ๆ งอนที่เขาพูดจาไม่ดีใส่ งอนที่มาหาว่าเธอปัญญาอ่อนทั้ง ๆ ที่ก่อนเริ่มเกมเธอตั้งใจจะช่วยเขาแท้ ๆ

สิ้นเสียงเหน็บแนมเย้ยหยันคอมเมนต์ในห้องแชทก็ไหลเข้ามาไม่ขาดสายอย่างชอบใจที่เธอตอบกลับได้อย่างเจ็บแสบ

เรเน่ไม่รอช้าให้อีกคนได้ด่ากลับ เธอรีบออกจากห้องเกมแล้วกดออกจากเกมทันที ก่อนจะบอกลา ‘เพื่อน ๆ’ ด้วยความเร่งรีบเพราะตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะเล่นเกมแล้ว

เซ็ง นอยด์ หงุดหงิดสุด ๆ

-----------------

ปากแซ่บเหรอ?...งั้นก็ช่วยเหลือตัวเองไปจ๊ะ เรเน่งอนนน

**********************

ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

อย่าลืมกดติดตามไรท์ไว้ด้วยน้า เพื่อจะได้ไม่พลาดเรื่องต่อ ๆ ไปค่ะ