บทที่ 3

ลู่เหมียนก้มหน้าลง ไม่แม้แต่จะเงยตาขึ้นมามอง

“ลู่จือยวนกำลังจะย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ ฉันก็แค่เก็บของไว้ก่อน กันไว้ไม่ให้เธอเห็นแล้วอารมณ์เสีย”

ฟู่อิ่นโจวคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วใช้แรงกระชากเล็กน้อยดึงเธอเข้ามาในอ้อมอกอย่างรวดเร็ว

“คุณยังโกรธผมอยู่ใช่ไหม?”

“เปล่า”

“ลู่เหมียน คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”

ฟู่อิ่นโจวเชยคางของเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาของเขา

“ผมบอกคุณไปหลายครั้งแล้ว ผมแค่กำลังเล่นละครไปกับเธอเท่านั้น ถ้าผมอยากแต่งกับเธอจริงๆ ผมตามเธอกลับมาตั้งแต่เมื่อสี่ปีที่แล้วแล้ว”

ลู่เหมียนมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

“ฟู่อิ่นโจว” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบามาก แต่ชัดเจนทุกคำ “คนที่คุณอยากแต่งด้วยคือใคร คุณรู้อยู่แก่ใจดีไม่ใช่เหรอ”

พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาทันที กลบคำพูดของเธอหายไปในอากาศ

ฟู่อิ่นโจวเหลือบมองหน้าจอ แล้วรีบรับสายทันที

หลังจากพูดคุยสั้นๆ เขาก็ทิ้งท้ายว่า “มีเรื่องด่วนที่บริษัท” แล้วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เขาทิ้งคำสั้น ๆ ไว้เพียงว่า “บริษัทมีเรื่องด่วน” จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อมองตามแผ่นหลังของผู้ชายที่กำลังเดินจากไป ลู่เหมียนก็รู้สึกว่าการเปิดอกพูดคุยกับเขานั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

เพราะความรู้สึกบางอย่าง ก็เหมือนลูกอมที่หมดอายุ

ภายนอกดูเหมือนยังปกติดี แต่ความจริงมันกลับเน่าเสียไปแล้ว

แม้ว่าจะพยายามกลืนลงไป ก็จะเหลือไว้เพียงรสขมติดลิ้นเท่านั้น

หลังจากฟู่อิ่นโจวออกไปได้ไม่นาน ลู่เหมียนก็ได้รับข้อความจากลู่จือยวน

ในภาพถ่ายนั้น ฟู่อิ่นโจวกำลังคุกเข่าข้างหนึ่ง มือที่มีเส้นเลือดนูนชัดกำลังประคองข้อเท้าของลู่จือยวนอยู่ เขากำลังตั้งใจผูกด้ายแดงให้เธออย่างละเมียดละไม

ลู่เหมียนเหมือนนึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อก่อนเธอเคยลากฟู่อิ่นโจวไปเดินเที่ยวงานวัดด้วยกัน

เธอเคยย่อตัวลงเลือกด้ายแดงที่แผงอยู่นาน แต่พอหันกลับไปก็เห็นฟู่อิ่นโจยืนห่างออกไปสามก้าว มองนาฬิกาด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย: “เรื่องงมงายแบบนี้คุณก็เชื่อด้วยเหรอ?”

ในขณะที่กำลังนึกย้อนกลับไปอยู่นั้น ข้อความจากลู่จือยวนก็ถูกส่งมาอีก

[ฉันแค่พูดว่าไม่สบายนิดหน่อย อิ่นโจวก็รีบไปขอด้ายแดงที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของวัดมาให้ฉันทันที]

[เขาเคยทำแบบนี้ให้เธอบ้างไหม?]

[ลู่เหมียน ตื่นได้แล้ว อิ่นโจวไม่เคยรักเธอเลย]

ลู่เหมียนกำโทรศัพท์แน่น แสงเย็นๆ จากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าเธอ ทำให้แววตาอบอุ่นในดวงตากลายเป็นน้ำแข็ง

นั่นสินะ

ฟู่อิ่นโจวไม่เคยรักเธอเลย

จากนี้ไป เธอก็จะไม่ขอความรักจากเขาอีกแล้ว

...

ตลอดสองวันถัดมา ฟู่อิ่นโจวไม่ได้กลับบ้านเลย

จนกระทั่งวันที่สาม ลู่เหมียนถึงได้พบเขาอีกครั้ง ในพิธีอำลาของลู่จือยวน

เขาสวมสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างดี เดินเข็นรถเข็นอยู่ท่ามกลางฝูงชน

ลู่จือยวนนั่งอยู่บนรถเข็น มีผ้าห่มคลุมขา ดูเหมือนดอกไม้ที่เปราะบางและพร้อมจะร่วงโรยทุกเมื่อ

เธอแค่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ฟู่อิ่นโจวก็รีบโน้มตัวลงถามว่าเธอไม่สบายตรงไหนทันที

ลู่เหมียนแค่ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน

เขาเคยบอกว่าแค่เล่นละครกับลู่จือยวน

แต่แววตาที่เขามองเธอนั้นมันชัดเจนว่าเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนเลย

ไม่นาน พิธีอำลาก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

พ่อประกาศอาการป่วยของลู่จือยวนต่อทุกคน ด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “ลูกสาวของผมนั้นโชคร้าย แต่ก็โชคดี แม้ว่าชีวิตของเธอจะสั้นมาก แต่เธอมีครอบครัวที่รักเธอ และมีคู่รักที่ไม่เคยทอดทิ้ง...”

หน้าจอขนาดใหญ่สว่างขึ้น ภาพถ่ายของลู่จือยวนตั้งแต่เด็กจนโตก็ฉายขึ้นทีละภาพ

ตอนอายุครบขวบที่เธอถูกโอบล้อมด้วยพ่อแม่ขณะจับฉลาก

ตอนอายุสิบขวบพ่อสอนเธอเล่นเปียโนด้วยตัวเอง

ตอนอายุสิบแปดครอบครัวกอดกันอย่างมีความสุขในพิธีสำเร็จการศึกษา

ในทุกๆ ฉาก ลู่เหมียนเป็นเหมือนฉากหลังที่พร่ามัว เป็นพยานให้กับความสุขเหล่านั้นที่ไม่ใช่ของเธออย่างเงียบๆ

ภาพเปลี่ยนไป คนที่อยู่ข้างกายของลู่จือยวนก็กลายเป็นฟู่อิ่นโจว

เขาถือช่อดอกไม้แสดงความยินดีเมื่อเธอได้รับรางวัลจากการแข่งขัน

เขายืนเป็นแบบให้นิ่งๆ ในขณะที่เธอวาดภาพ

เขากอดเธอด้วยความรักลึกซึ้งในงานแต่งงาน...

ตั้งแต่ชุดนักเรียนที่ยังไม่ประสาไปจนถึงชุดสูทที่ดูภูมิฐาน เวลาผ่านไป แต่ความรักลึกซึ้งในดวงตาของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ในขณะที่ทุกคนกำลังซาบซึ้งใจ ภาพถ่ายบนหน้าจอก็หายไปอย่างกะทันหัน และสลับเป็นตัวอักษรสีแดงบนพื้นหลังสีดำที่เต็มไปด้วยเลือด!

[ลู่จือยวน นังสารเลวสมควรลงนรกไปซะ!]

[แกแย่งผัวฉัน เหมือนกับแม่ของแกที่เป็นนังแพศยาชอบขโมยผู้ชาย!]

[ฉันขอสาปแช่งให้แกตายแล้วถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!]

บรรยากาศในงานหยุดนิ่งไปสองสามวินาที

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงซุบซิบ!