บทที่ 1

ณ ระเบียงทางเดินหมุนกงล้ออธิษฐานของวัดต้าเจา

ฉันเหมือนถูกฟ้าผ่า ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่างและกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหา

แต่จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจากด้านหลัง กระชากฉันเข้าไปในตรอกมืดอย่างแรง

เป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉันคนที่ “สูญเสียลูกเมีย” ไปนั่นเอง

เขามองใบหน้าของฉันที่กรำทั้งแดดทั้งลม ในแววตาไม่มีความสงสารเลยสักนิด มีเพียงความระแวดระวังที่ปิดไม่มิด

“อย่าเข้าไปกวนพวกเขานะ”

ฉันอ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก

เขากดไหล่ฉันไว้แน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ

“ถ้าตอนนั้นเธอไม่ทำตัวใจจืดใจดำเกินไป พวกเขาจะถึงขั้นต้องใช้วิธีแกล้งตายเพื่อหนีปัญหา จนต้องระหกระเหินจากบ้านเกิดไหมล่ะ?”

“เพื่อหลบหน้าเธอ พวกเขาต้องไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอกตั้งเยอะ กว่าจะลงหลักปักฐานกันได้ก็ไม่ง่ายเลย”

“มันก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้วนะ เสี่ยวเยว่ ปล่อยวางเถอะ”

ลมหนาวบนที่ราบสูงพัดบาดลึกเข้าไปในปอด ปลุกรสชาติคาวเลือดคลุ้งขึ้นมาในลำคอ

“เสี่ยวเยว่ ถือว่าพี่ขอร้องล่ะนะ อย่าเข้าไปพังชีวิตที่สงบสุขของพวกเขาในตอนนี้เลย”

เหลียงหลินออกแรงเยอะมาก เขากดฉันกระแทกเข้ากับกำแพงด่างพร้อยในตรอกมืดจนขยับไม่ได้

เขาไม่ได้แม้แต่จะก้มลงมองหัวเข่าของฉันที่เน่าเปื่อยและมีน้ำหนองไหลเยิ้มจากการก้มกราบมานานหลายปีเลยด้วยซ้ำ

มือคู่นั้นที่เคยแกะกุ้งให้ฉัน คอยกางร่มบังฝนให้ฉัน ตอนนี้กลับบีบรัดฉันแน่นราวกับคีมเหล็กเพื่อป้องกันไม่ให้ฉันเข้าไปใกล้

ฉันจ้องมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาของเขา ก่อนจะเค้นเสียงแหบพร่าที่แตกสลายราวกับท่อลมแตกออกมาจากลำคอ

“สงบสุขงั้นเหรอ?”

ทุกคำที่ฉันพ่นออกไป ล้วนเจือไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

“ตอนที่ฉันเดินสามก้าวกราบหนึ่งครั้ง คุกเข่าจากเจียงเฉิงมาจนถึงลาซา หัวร้างข้างแตกเลือดอาบหน้า พวกแกกลับกำลังเสวยสุขกันอยู่งั้นสิ!”

แววตาของเหลียงหลินหลุกหลิกไปวูบหนึ่ง แต่น้ำเสียงยังคงความนุ่มนวลราวกับเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

“เธอรนหาที่มาทรมานตัวเองเองนะ พวกเราเคยห้ามแล้ว แต่เธอไม่ฟังเอง”

เขาปล่อยมือข้างหนึ่งออก แล้วช่วยจัดแจงชุดทิเบตของฉันที่หลุดลุ่ยจากการดิ้นรนให้เข้าที่

“ตอนนั้นเสี่ยวเวยแพ้ท้องหนักมาก ทนเห็นเธออาละวาดฟาดงวงฟาดงาในอพาร์ตเมนต์ทุกวันไม่ไหวหรอก”

“ฉินเยี่ยนอยากดูแลความรู้สึกของเธอ ก็เลยต้องคิดหาวิธีหนีออกมาแบบนั้น”

“ถ้าเธอจะโทษใครก็มาโทษพี่นี่ พี่เป็นคนทำบัตรประชาชนปลอมให้พวกเขาเอง แล้วก็เป็นคนแนะนำให้พวกเขาย้ายมาตั้งรกรากที่ทิเบตด้วย”

เขาพูดทุกอย่างออกมาอย่างหน้าตาเฉย ราวกับว่าพวกเขาก็แค่ร่วมมือกันเล่นมุกตลกฝืดๆ ที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

ทว่าช่วงเวลาสามปีที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นเพราะความรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส ในสายตาเขากลับกลายเป็นว่าฉันทำตัวเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเบาหวิวเดินดังมาจากปากตรอก

“อาหลิน ไปซื้อน้ำทำไมตั้งนานเนี่ย ฉิวฉิวงอแงง่วงนอนแล้วนะ”

นั่นคือเสียงของ ‘ไป๋เวย’ เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน เสียงที่ฉันคุ้นเคยมาตลอดกว่ายี่สิบปี

สีหน้าของเหลียงหลินตึงเครียดขึ้นมาทันที เขารีบใช้ร่างสูงใหญ่ของตัวเองบังฉันไว้ตามสัญชาตญาณ

แต่ไม่ทันแล้ว

ฉินเยี่ยนกับไป๋เวยในชุดแจ็กเก็ตกันลมคู่รักราคาแพง กำลังจูงมือเด็กผู้ชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา มายืนอยู่ตรงปากตรอกพอดี

เมื่อยืนย้อนแสงแดดหน้าวัดต้าเจา ภาพครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนนั้นช่างดูอบอุ่นสมบูรณ์แบบจนแสบตา

วินาทีที่มองเห็นหน้าฉันชัดๆ ขวดน้ำแร่ในมือฉินเยี่ยนก็ร่วงหล่นกระแทกพื้นทันที

น้ำสาดกระเซ็นจนรองเท้าปีนเขาสะอาดสะอ้านของเขาเปียกชุ่ม

“สะ… เสี่ยวเยว่?”

เสียงของเขาสั่นเครือ สายตาตกลงบนชุดทิเบตสุดซอมซ่อของฉัน สลับกับใบหน้าที่โดนรังสียูวีแผดเผาจนลอกเป็นขุย

ส่วนไป๋เวยก็รีบดึงตัวลูกไปหลบอยู่ด้านหลังตามสัญชาตญาณ แล้วหดตัวมุดเข้าหาอ้อมอกของฉินเยี่ยน

“เสี่ยวเยว่ ทำไมสภาพเธอถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้…”

ขอบตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที ทำทีราวกับเป็นกวางน้อยผู้บริสุทธิ์ที่กำลังตื่นตระหนกตกใจ

ไม่มีใครเดินเข้ามาหาฉันเลยสักคน

พวกเขายืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง ก้มมองฉันที่จมปลักอยู่ในกองโคลนตม แววตาของพวกเขามีเพียงความหวาดระแวงอย่างลึกซึ้ง

ฉันมองไปที่ฉินเยี่ยน ผู้ชายคนที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะปกป้องฉันไปตลอดชีวิต