8ฮะฮ่า

“ฮะฮ่า”

“หัวเราะทำไมอี้เอ๋อร์เจ็บนะ พวกพี่ชายนิสัยมิดี ท่านแม่บอกว่ามิให้ยุ่งกับพวกคนเกเร”

เด็กน้อยยันมือเพื่อลุกขึ้นยืนทว่ากลับโดนเด็กเกเรผลักลงไปอีกรอบ คราวนี้ทั้งสามคนกระจายตัวล้อมรอบตัวเด็กน้อย สร้างความหวาดหวั่นให้เด็กน้อยผู้โดนรุมยิ่งนัก

อี้เอ๋อร์พยายามมิให้ตัวสั่นเทาแล้วทว่าเขาฝืนตัวเองมิได้ ตัวเขามันสั่นเอง น้ำตาก็เหมือนกัน ท่านแม่บอกว่าเป็นเด็กผู้ชายต้องเข้มแข็ง แต่เวลานี้อี้เอ๋อร์ทำตามคำสอนท่านแม่มิได้เลยสักอย่าง

“ฮึก จะกลับบ้าน จะกลับบ้าน”

อี้เอ๋อร์กอดหนังสือในอ้อมแขนแน่น ปากน้อยพึมพำฟังมิได้ศัพท์

“ไอ้เด็กนี่มิมีบิดา มารดานางมิกล้ามาเอาเรื่องพวกเราหรอก แกล้งมันได้เต็มที่”

“ข้าอยากเตะก้นมันยิ่งนัก”

“ข้าอยากลองตบหน้า ข้ามิเคยตบหน้าใครเลยสักที”

“เอาเลย ๆ”

“ฮึก ฮึก”

เด็กน้อยไม่มีทางหนีจึงได้แต่นั่งกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ มองเด็กชายอายุมากกว่าย่างกรายเข้ามาด้วยใบหน้ารื่นเริง ยิ่งเด็กน้อยร้องพวกนั้นก็ยิ่งหัวเราะเสียงดัง

“ไอ้เด็กมิมีบิดาสั่งสอน”

“อย่าเข้ามานะ โอ๊ย...” แม้เป็นแรงเตะจากเด็กทว่าทำให้เด็กน้อยอายุเพียงสี่หนาวนิด ๆ รู้สึกเจ็บมาก “อี้เอ๋อร์ผิดอะไร ทำไมต้องรังแก ฮึก”

“ผิดที่เจ้ามิมีพ่อ หรืออ่อนแอเช่นนี้จึงโดนพ่อทิ้งเล่า นี่แน่ะ...”

“ฮึก โอ๊ย...”

เด็กน้อยโดนเตะและต่อยอีกหลายครั้งจนเจ็บระบมไปหมด ร่างเล็กค่อย ๆ ล้มนอนลงไปอย่างหมดแรง ทว่าสิ่งหนึ่งที่เด็กน้อยโอบอุ้มปกป้องเป็นอย่างดีแม้กระทั่งตัวเองจะเจ็บปวดขนาดไหนคือหนังสือที่ท่านแม่มอบให้

อี้เอ๋อร์ต้องรักษามันด้วยชีวิต เดี๋ยวท่านแม่เสียใจและร้องไห้เหมือนอี้เอ๋อร์

“เจ้ากอดสิ่งใดไว้ ของเล่นหรือ... เอามาให้ข้า !”

เด็กน้อยส่ายศีรษะรุนแรง เบี่ยงตัวหลบมือของอีกฝ่ายบังหนังสือให้มิดไว้ในอ้อมกอด

“แย่งของเล่นของมันมาให้ข้า”

“ได้เลย”

“จัดให้”

“ไม่นะ ฮึก อี้เอ๋อร์ไม่ให้”

ก่อนที่เด็กเกเรทั้งสามคนจะสามารถแย่งของที่เด็กน้อยกอดแนบอกเอาไว้แน่นได้ มีเสียงตวาดดุเข้มเสียงหนึ่งดังเข้ามาทำให้เด็กทั้งสามสะดุ้ง พากันถอยกรูไปข้างหลังด้วยความหวาดกลัวราวกับเจอปิศาจร้าย

“หยุดนะ ! รุมทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า แม้เป็นเด็กข้าก็มิคิดละเว้นนะ !”

เด็กทั้งสามคนตัวสั่น แข้งขาอ่อนแรงจนพากันทรุดตัวลงคุกเข่าเมื่อหันมาเห็นกลุ่มคนที่มาขัดจังหวะการเล่นสนุกของพวกเขา

คิดว่าเสียงตวาดน่าหวั่นเกรงแล้ว ภาพหนึ่งบุรุษสวมชุดผ้าแพรอย่างดีสีครามเข้มยืนข้างหน้าสุด เบื้องหลังมีบุรุษตัวโตสวมเครื่องแบบทางการยืนเรียงกันเป็นระเบียบแล้วยิ่งน่าหวาดกลัวมากกว่า

“ข้าน้อยมิได้ตั้งใจ”

“ข้าน้อยแค่จะช่วยเจ้าเด็กนั่นจากการล้มขะ ขอรับ”

“ฮึก ๆ แง~”

สุดท้ายเด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เมื่อโดนสายตาโกรธขึ้งตวัดมองแวบเดียวพวกเด็กเกเรทั้งสามก็บ่อน้ำตาแตก ร้องไห้กันจ้าละหวั่น

บุรุษแสนน่ากลัวสวมผ้าแพรมองเมินพวกเด็กเกเรทั้งสาม โบกมือหนึ่งทีส่งสัญญาณให้ลูกน้องของตนจัดการสั่งสอนเด็กดื้อแทนตนเองที่เดินมุ่งหน้ามายังเด็กน้อยผู้โดนรังแกอีกทาง

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บหรือไม่”

ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างใจเย็น มือหนายังมิกล้าเอื้อมออกมาช่วยเหลือด้วยเพราะกลัวอีกฝ่ายหวาดกลัวตนเอง

“อี้เอ๋อร์เจ็บ ฮึก ฮือ”

เสียงอู้อี้ตอบกลับมาในขณะดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาเงยหน้าจ้องมองผู้ใหญ่ใจดีที่มาช่วยตนเอง

“เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปทำแผลก่อน มิต้องร้อง เจ้าปลอดภัยแล้ว”

“มิได้ร้องไห้สักหน่อย ฝนตกที่ตาอี้เอ๋อร์เฉย ๆ ฮึก”

“มิได้ร้องก็มิได้ร้อง มาข้าช่วย”

“คิดถึงท่านแม่ ยะ... อยากกลับบ้าน”

“เอาไว้หายเจ็บข้าจะส่งเจ้ากลับ ตอนนี้เชื่อฟังข้าก่อนนะเด็กดี”

“อย่า อย่าแย่งของรักอี้เอ๋อร์นะ ฮึก อี้เอ๋อร์มิให้ ฮึก หนังสือเล่มนี้ท่านแม่ให้อี้เอ๋อร์เพราะอี้เอ๋อร์อยากเป็นผู้ใหญ่หล่อ ๆ ทำงานเก่ง ๆ ในวังเพื่อหาเงินมาเลี้ยงท่านแม่ ช่วยเหลือชาวบ้านทุกข์ยาก ฮึก อี้เอ๋อร์ไม่ให้หรอกนะ”

คงกำลังหมายถึงขุนนางรับใช้ฮ่องเต้ในราชสำนักละสินะ

มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยด้วยความพอใจก่อนจะหายไปเมื่อได้ยินเด็กน้อยในเมืองบ้านนอกเช่นนี้ฝันยิ่งใหญ่ น่าชื่นชมอย่างยิ่ง

มือหนาที่กำลังหยิบของที่เด็กน้อยกอดไว้แน่นชะงักค้าง เขามิได้แย่งเสียหน่อยเพียงแต่เขาเห็นว่าสิ่งนั้นเกะกะจึงจะช่วยถือไว้ให้ก่อนต่างหาก

เฮ้อ ชายหนุ่มถอนหายใจเมื่อตนเองเกือบทำให้เด็กน้อยผู้น่าสงสารตรงหน้ากลัวเข้าไปอีก

“หยางเซียงเจ้ามาอุ้มเด็กน้อยผู้นี้ที”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

“ข้ามิยุ่งแล้ว ลุกเถอะเด็กดี เดี๋ยวเลือดไหลหมดตัวเอา”

“ไม่ไป ท่านแม่สอนว่ามิให้ไปไหนมาไหนกับคนแปลกหน้า อี้เอ๋อร์จะกลับบ้าน ฮึก โอ๊ย...”

“ถูกต้อง แต่พวกข้ามิใช่คนแปลกหน้าแล้วอย่างไรเด็กน้อย ข้าช่วยเจ้าแสดงว่าพวกเราเป็นคนรู้จักกัน”

“...จริงหรือ ทะ ท่านแม่มิเห็นเคยบอกเลยว่าคนแปลกหน้าจะกลายเป็นคนไม่แปลกหน้าเมื่อช่วยอี้เอ๋อร์”

“...”

“อะ เอ่อ ท่านอ๋องจะเอาอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หนุ่มลังเลว่าควรเข้าไปอุ้มเลยหรือให้ยืนรอเด็กน้อยยอมรับก่อนดี ทว่าเมื่อเห็นมือเจ้านายยกขึ้นห้ามจึงค่อย ๆ ถอยหลังออกไปเล็กน้อยอย่างรู้ความ

“แล้วท่านแม่บอกเจ้าว่าคนไม่แปลกหน้าเป็นเช่นไรล่ะเด็กน้อย”

“คนไม่แปลกหน้าคือคนที่อี้เอ๋อร์รู้จักชื่อ”

“เช่นนั้นข้านามว่าเฉินเทียนอี เจ้าล่ะนามว่าอันใด”

“เซี่ยเจ๋ออี้ รู้จักกันแล้วจริงด้วย”

ดวงตาของเด็กน้อยไร้เดียงสาเปล่งประกายราวกับลืมเลือนเหตุการณ์สะเทือนขวัญก่อนหน้าไปหมดสิ้นแล้วเสียอย่างนั้น

“รู้จักกันแล้วจะยอมไปกับข้าได้หรือยัง”

“สัญญานะว่าจะมิรังแกอี้เอ๋อร์เหมือนคนพวกนั้น”

นิ้วก้อยสั่นเทายกขึ้นมาชูรอให้คนไม่แปลกหน้าตรงหน้าเกี่ยวก้อยทำสัญญาลูกผู้ชายอย่างที่ท่านแม่สอน

“สัญญา”