6ขอตรวจ

“ฮูหยินรองได้โปรดให้พวกข้าน้อยเข้าไปข้างในเรือนก่อนเถอะขอรับ”

“ข้าเป็นห่วงหลานชายของข้า จะมิยอมให้นังโชคร้ายนี่เข้าไปเด็ดขาด !”

“ฮูหยินรองดูรักใคร่หลานชายตนเองดีเหลือเกินนะเจ้าคะ หากข้ามิรู้จักตระกูลเกาคงคิดว่าผู้ป่วยคือบุตรของฮูหยินรองแล้วเสียอีก”

เซี่ยจินเย่อดสงสัยท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนแทนบิดามารดาที่แท้จริงของนางมิได้จริง ๆ

สตรีผู้นี้ทำให้นางเสียเวลาชีวิตยิ่งนัก

“เจ้าจะหาว่าข้าสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นหรือ เจ้า !”

“มิได้เจ้าค่ะ ข้ามิได้เอ่ยเช่นนั้นเลยสักคำ”

ท่าทีไม่สั่นสะเทือนสักนิดของเซี่ยจินเย่ช่างเป็นเสมือนน้ำมันราดรดบนกองไฟยิ่งนัก ทำให้ฮูหยินรองเกาจุนซีพุ่งเข้ามาหมายจะทำร้ายร่างกายเซี่ยจินเย่อีกรอบ ทว่าหนนี้ถือเป็นโอกาสดีงามของฝ่ายตรงข้าม เซี่ยจินเย่เบี่ยงตัวหลบการจู่โจมของนางอย่างง่ายดายพร้อมกับเบี่ยงตัวเดินลอดผ่านเข้าไปยังเรือนหลังใหญ่ในทันที

“เอาไว้ข้าเสร็จธุระข้างในแล้วเดี๋ยวค่อยมาด่าข้าต่อนะเจ้าคะ ฮูหยินรอง” เซี่ยจินเย่ตั้งใจยิ้มเยาะเย้ยให้อีกฝ่ายที่เสียรู้แก่นางมิอาจขัดขวางนางได้อีกต่อไป ก่อนจะเดินตามบ่าวสาวใช้ที่มายืนคอยอยู่สักพักใหญ่เข้าไปข้างในเรือน

“เจ้า !”

สิ่งแรกหลังจากเซี่ยจินเย่ที่เดินเข้ามาข้างในเรือนเรื่อย ๆ สังเกตได้คือ บรรยากาศเรือนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรลอยคละคลุ้งเต็มอากาศ และกลิ่นยิ่งเข้มข้นมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสาวใช้พานางมายังห้องพักของผู้ป่วยที่กำลังนอนมิได้สติอยู่บนเตียง

ในห้องมีสมาชิกตระกูลเกายืนกันอยู่หลายคน มีฮูหยินใหญ่ มีประมุขของประกูลเกานั่งอยู่บนโต๊ะรับแขกกลางห้อง ที่ข้างเตียงมีหมอยืนอยู่

เซี่ยจินเย่คุ้น ๆ ว่าหมอชราคนนี้นามว่าฮุ่ยเจียง คือหมอที่มีความสัมพันธ์อันดีกับร่างเดิมเพราะชายชรามักเดินทางขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพร บ่อยครั้งที่ต้องผ่านบ้านของพวกนางจึงเคยสนทนาพูดคุยกันเรื่องสมุนไพร หากเป็นเมื่อก่อนร่างนี้มักชอบสอบถามแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับสมุนไพรพิษทั้งหลายนั่นเอง

สีหน้าบิดามารดาทั้งสองของผู้ป่วยแสดงความเป็นกังวลออกมาอย่างชัดเจน ยามได้ยินเสียงเดินของเซี่ยจินเย่พวกเขาต่างหันมามองโดยมิได้นัดหมาย

สองสามีภรรยามองนางโดยมิได้แสดงอาการโกรธแค้นหรือเกลียดอันใดนางที่มีข่าวลือว่าวางยาพิษบุตรชายตนเอง ทว่าพวกเขาก็มิได้มีท่าทียินดีกับการมาของนางเท่าไรนักเช่นกัน

คงเพราะมิได้คาดหวังว่านางจะสามารถรักษาบุตรชายของพวกเขาได้จริง ๆ กระมัง

อืม ก็ยังดีกว่าท่าทีของฮูหยินรองข้างหน้าเรือนละนะ

ความจริงเซี่ยจินเย่ก็ยังมิได้มั่นใจถึงสิบส่วนว่าสามารถรักษาพิษของอีกฝ่ายได้หรือไม่เพราะยังมิได้วินิจฉัยอาการด้วยตนเองเช่นกัน

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้อง ก่อนเดินเข้าไปหาท่านหมอชราฮุ่ยเจียงนางหยุดทำความเคารพประมุขตระกูลเกาและฮูหยินใหม่ก่อน

“มิคิดเลยว่านอกจากเจ้ารู้เรื่องพิษแล้วยังมีความรู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วย”

“เป็นเพียงความรู้จากการศึกษาอ่านตำราจำนวนมากเจ้าค่ะท่านหมอฮุ่ย บังเอิญว่าคราวที่แล้วที่ข้าเข้ามาเห็นอาการของคุณชายเกาซีหมิงรู้สึกคุ้นว่าเคยเห็นอาการเหล่านี้ผ่านตาจึงลองกลับไปเปิดตำราดูที่เรือนตน วันนี้ที่มาเพราะคิดว่าตนเองอาจช่วยคุณชายได้บ้างเจ้าค่ะ”

“จริงหรือ ดียิ่ง ข้ากำลังอับจนหนทางอยู่มิน้อย หมอจากทั่วหล้าหลายคนมาตรวจก็พากันส่ายศีรษะล่าถอยกันไปหมด หากมิติดที่ว่าตระกูลเกามีบุญคุณกับข้า ป่านนี้ข้าเองก็คงล่าถอยไปเช่นกัน”

ชายชราผู้นี้เป็นคนตรงไปตรงมาไม่น้อย เซี่ยจินเย่เหลือบตามองสีหน้าของประมุขตระกูลเกากับฮูหยินใหญ่เล็กน้อยก่อนชักสายตากลับมา

พวกเขาจ้องมองนางเขม็งเหมือนกับยังไม่มั่นใจในตัวนาง ทว่าคงเป็นเพราะหมอชราผู้นี้ช่วยพูดให้กระมังจึงยอมให้นางเข้ามาดูอาการ

“ข้าขอตรวจผู้ป่วยได้หรือไม่”

“เอาสิ เดี๋ยวข้ายืนช่วยเหลืออยู่ใกล้ ๆ”

หมอชราฮุ่ยเจียงเบี่ยงตัวหลีกทางให้เซี่ยจินเย่ ทำให้หญิงสาวสามารถเข้าไปใกล้คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงได้

เซี่ยจินเย่กวาดสายตามองคนป่วยโดยละเอียด บุรุษผู้นี้แม้หน้าหมองคล้ำ ริมฝีปากซีด ทว่ายังคงมีเค้าโครงบุรุษรูปงามอยู่มิสร่าง

มือบางเอื้อมออกไปจับชีพจรที่ข้อมือบาง พลิกอวัยวะบางส่วนเพื่อตรวจหาความผิดปกติ ในขณะเดียวกันนางก็เนียนใช้นาฬิกาอัจฉริยะของตนเองสแกนตรวจสอบร่างกายของผู้ป่วยอย่างละเอียดอีกที

โดนวางยาพิษจริงด้วย

เป็นพิษจากแมงมุมไร้ความรู้สึก

พิษนี้พวกหมอเทวดาซึ่งเป็นคนจีนไม่รู้จักก็ไม่แปลกเพราะว่าเป็นพิษจากแมงมุมในป่าลึกซึ่งพบได้ที่ป่าทึบแถบอเมริกาใต้

อเมริกาใต้... หากเป็นยุคนี้คงเรียกว่าดินแดนไกลโพ้นกระมัง

พิษชนิดนี้มิได้ร้ายแรงขนาดโดนปุบตายปับ ทว่ามันเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ทำให้เหยื่อรู้สึกตัวชาไร้เรี่ยวแรงไร้ความรู้สึก มีสติบ้างไม่มีสติบ้าง ทว่าหากปล่อยให้พิษอยู่ในร่างกายนานจนแทรกซึมเข้าสู่หัวใจควบคุมให้หัวใจเต้นช้าลงจนมิสามารถสูบฉีดออกซิเจนเลี้ยงร่างกายได้เพียงพอ ถึงคราวนั้นก็จะตายลงอย่างมิต้องสงสัย

“ท่านหมอฮุ่ยช่วยข้าพลิกตัวคุณชายได้หรือไม่”