7คนไม่แปลกหน้า

บทที่สี่

คนไม่แปลกหน้า

“ท่านหมอฮุ่ยช่วยข้าพลิกตัวคุณชายได้หรือไม่”

“อ๋อ ได้สิ”

เซี่ยจินเย่ทั้งจับคนป่วยไร้สติพลิกตัว จับเปิดเสื้อผ้าโดยมิสนใจธรรมเนียมบุรุษสตรีมิควรใกล้ชิดกัน

หญิงสาวถือคติเป็นหมอต้องมิแบ่งแยกชายหญิง

นั่นอย่างไร ในที่สุดเซี่ยจินเย่ก็สามารถหารอยกัดของเขี้ยวแมงมุมไร้ความรู้สึกได้... อยู่ตรงใต้วงแขนข้างขวา

หากแต่คุณชายผู้นี้ไปโดนแมงมุมชนิดนี้กัดได้อย่างไรกัน

“นี่เป็นรอยแมงมุมพิษกัด คุณชายท่านนี้โดนพิษของแมงมุมไร้ความรู้สึกกัดเป็นแน่”

คนอื่นในห้องที่ตอนแรกคอยเฝ้ามองเซี่ยจินเย่ทำงานอยู่ห่าง ๆ ตื่นตัวขึ้นมาทันใด พวกเขาพากันเดินเข้ามาใกล้เตียงคนป่วยด้วยความหวังที่จะสามารถรักษาบุตรชายให้ฟื้นคืนมาอีกครั้ง

เกือบสองอาทิตย์แล้วที่บุตรชายผู้เคยแข็งแรง เป็นความภาคภูมิใจของเขาสองสามีภรรยาสมาชิกหลักของตระกูลเกา

เกาซีหมิงคือทายาทคนเดียวของพวกเขา ในอนาคตธุรกิจที่กำลังขยับขยายแผ่กระจายทั่วแคว้นจ้าวย่อมต้องฝากผีฝากไข้เจ้าลูกชายมากพรสวรรค์คนนี้ดูแล

หากแต่อยู่ดี ๆ สวรรค์กลับโกรธเคืองพวกเขาหรืออย่างไรมิรู้ทำให้ลูกชายเขาล้มป่วยเพราะถูกพิษกะทันหัน หมอเทวดาที่เชิญมาหลายวันนี้เดินเข้าออกเรือนนี้เป็นว่าเล่นทว่าไม่มีใครมีทางรักษาเลยสักคน

แม้วันนี้มีข้อเสนอจากสตรีผู้อยู่ในข่าวลือไร้ซึ่งชื่อเสียงในด้านดีผู้หนึ่งบอกว่าสามารถช่วยบุตรชายของเขาได้ ใจของสามีภรรยามิได้คาดหวังว่านางจะทำได้อย่างที่เสนอมาเลยสักนิด หากแต่ให้นางได้เข้ามาเพื่อคั่นเวลารอท่านหมอคนถัดไปที่ลูกน้องของตนกำลังพามาต่างหาก

สตรีเป็นหมอนั่นเป็นเรื่องที่ทำใจยอมรับได้ยากอยู่แล้วในแคว้นจ้าว แล้วยิ่งเป็นสตรีที่เกิดในชนบทเล็ก ๆ เพียงแค่ให้พวกนางสามารถอ่านหนังสือออกก็ถือว่าน่าชื่นชมมากแล้ว

ใครจะคิดเล่าว่านางจะสามารถชี้ช่องทางสว่างท่ามกลางความมืดมนได้มากกว่าผู้มีชื่อเสียงคนอื่นเสียอีก

“พิษแมงมุมไร้ความรู้สึก ข้ามิเคยได้ยิน”

“เจ้าค่ะ ไม่แปลก ข้าบังเอิญอ่านตำราสารพัดพิษจากดินแดนไกลโพ้นจึงรู้จักเจ้าค่ะ” เซี่ยจินเย่มิได้บอกความจริงทั้งหมดว่านางรู้จักเพราะในชาติที่แล้วของนางล้ำสมัยกว่าที่นี่มากกว่าเป็นร้อยเท่า เพียงแค่คลิกค้นหาไม่กี่ครั้งก็สามารถศึกษาความรู้ได้จากทั่วทุกมุมโลก

“ตำราใดหรือ ข้าอยากอ่านบ้าง”

“มันเก่ามากจนตัวอักษรเลือนหายไปหมดแล้วเจ้าค่ะท่านหมอฮุ่ย เอาไว้วันหลังข้าแบ่งปันตำราที่น่าสนใจเล่มอื่นดีหรือไม่”

“ได้สิ ๆ ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าที่เรือนเลยเชียว”

“อะแฮ่ม ๆ” หมอฮุ่ยเจียงตื่นเต้นกับตำราใหม่จนลืมไปว่าเวลานี้ตนเองกำลังอยู่ในช่วงเวลาทำงานตึงเครียด ดีที่เซี่ยจินเย่เหลือบสายตาไปเห็นสีหน้าส่อแววความไม่พอใจของบุรุษวัยกลางคนผู้ซึ่งเป็นประมุขตระกูลเกา

“พิษชนิดนี้เจ้ามีวิธีรักษาหรือไม่”

“บุตรชายของข้าจะหายจากอาการป่วยใช่หรือไม่แม่นางจินเย่”

“เหอะ ท่านประมุข ฮูหยินใหญ่เชื่อหรือว่านางพูดความจริง”

เสียงแหลมแหวกอากาศเข้ามาก่อนตัวเจ้าของเสียง มิใช่ใครที่ไหน เป็นฮูหยินรองจุนซีที่มิรู้ว่าสตรีผู้นี้มีความโกรธแค้นอันใดกับเซี่ยจินเย่มาก่อนหรืออย่างไรจึงได้จิกกัดกันมิปล่อยเช่นนี้

“บางทีนางอาจแสร้งบอกชื่อพิษผิดหรือมั่วก็เป็นได้ ขนาดท่านหมอฮุ่ยมากประสบการณ์มากกว่าสตรีผู้นี้ตั้งกี่สิบปียังบอกว่ามิรู้จัก”

“อะ เอ่อ เจ้ามั่นใจใช่หรือไม่ว่าเป็นพิษชนิดนี้จริง”

“ข้าวิเคราะห์ตามอาการเจ้าค่ะ เขาเข้าข่ายโดนพิษแมงมุมไร้ความรู้สึก หากให้ตามจับตัวแมงมุมในวันนี้ที่ผ่านมาถึงสิบวันเกรงว่าจะมิสามารถพบตัวแมงมุมดังกล่าวได้แล้ว”

ฮูหยินใหญ่ของตระกูลหันมาตั้งคำถามแก่เซี่ยจินเย่อย่างอดฉุกคิดมิได้

เรื่องความเชื่อใจเป็นปัญหาที่เซี่ยจินเย่คาดไว้อยู่แล้วว่าต้องเจอ เพราะในเวลานี้สถานะของนางเปรียบเสมือนหมอเถื่อน

เป็นปัญหาที่มิมีทางแก้ไขเสียด้วยสิ เรื่องนี้เซี่ยจินเย่ทำเต็มที่ได้แค่พูดยืนยันด้วยความจริงใจ พวกเขาจะเชื่อใจหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับพวกญาติของคนไข้ตัดสินใจเอง

การรักษาโรคไม่มีหมอคนไหนมั่นใจว่าคนไข้จะหายได้เต็มสิบส่วนหรอก ทุกอย่างย่อมมีความเสี่ยง

“ท่านพี่ข้ากลัวว่าหากเกิดข้อผิดพลาดอาหมิงอาจสิ้นลมหายใจในวัยเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ ขะ ข้าทำใจมิได้”

เกาเจ๋อฟางรักบุตรชายคนนี้สุดหัวใจ หากลูกรักเป็นอันใดไปเกรงว่านางคงตรอมใจตายตามไปด้วยเป็นแน่

บนใบหน้าเหี่ยวย่นตามอายุของประมุขตระกูลยิ่งยับย่นเข้าไปอีกเมื่อเห็นภรรยาของตนเองร่ำไห้ออกมาอีกครั้งโดยมิอายสายตาคนในและคนนอก

เขาเองก็ลังเลว่าจะตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ต่อชีวิตบุตรชายของตนเองอย่างไรดีเช่นกัน ประมุขตระกูลสบตากับสายตาสงบนิ่ง ท่าทีเยียบเย็นดูภูมิฐานแม้อยู่ในอาภรณ์สีซีดของสตรีอายุน้อยตรงหน้า

“เจ้ามั่นใจว่าสามารถรักษาลูกชายข้าให้หายได้กี่ส่วน”

“ห้าส่วนเจ้าค่ะ” เซี่ยจินเย่ตัดสินใจบอกออกไปตรง ๆ เพราะยามนี้นางรู้ชื่อพิษก็จริงทว่านางยังมิเคยปรุงยาโดยใช้อุปกรณ์ในยุคสมัยนี้เลยสักครั้ง แถมสมุนไพรที่ต้องใช้ทั้งหมดนางก็มิรู้แน่ชัดว่าที่แคว้นแห่งนี้จะมีครบหรือไม่

พอคนในห้องได้ยินคะแนนความมั่นใจของเซี่ยจินเย่พลันเงียบเชียบใบหน้าตึงเครียดขึ้นมาโดยพลัน

“...”

“ฮึก ๆ ท่านพี่ข้ากลัวเจ้าค่ะ”

“ไยจึงน้อยนักเพียงครึ่งหนึ่งเองหรือ ชีวิตบุตรของข้ามิอาจตั้งอยู่บนเส้นด้ายเส้นบางเพียงเท่านี้ได้หรอกนะ”

“ใจเย็นก่อนเถอะท่านประมุขตระกูลเกา” หมอฮุ่ยเจียงก้าวขึ้นมาช่วยคลี่คลายบรรยากาศน่าอึดอัดอย่างทันท่วงที

“พิษนี้มิใช่พิษที่พบโดยทั่วไปพวกท่านเองก็น่าจะทราบดี ข้าให้ความมั่นใจได้เพียงเท่านี้จากใจจริงเจ้าค่ะ”

“พิษนี้ข้าและหมอหลายท่านยังมิเคยพบเห็น นางมิได้มาหลอกพวกท่านกระมัง หากมาหลอกแล้วสิ่งใดคือประโยชน์ที่ได้จากการหลอกครั้งนี้เล่า”

“...”

“อะ เอ่อ จะว่าไปท่านหมอฮุ่ยก็พูดถูกนะเจ้าคะ ท่านพี่สามีเซินรุ่ยเจ้าคะ ข้าว่าลองเชื่อนางดูสักหนก็มิเป็นการเสียหายกระมังเจ้าคะ”

เซี่ยจินเย่หรี่ตามองฮูหยินรองที่อยู่ดี ๆ ก็กลับฝั่งมาช่วยไกล่เกลี่ยข้างนางเสียอย่างนั้น

แปลกยิ่งนักสตรีผู้นี้

ก่อนสลับไปมองสองสามีภรรยาตระกูลสายหลักอย่างพิจารณาในความสัมพันธ์ของพวกเขา

ดูท่าสองตระกูลสายหลักสายรองจะมิได้ปรองดองกันอย่างที่ร่ำลือกันข้างนอกจวนกระมัง

เซี่ยจินเย่กอดอกตั้งใจจับผิดฮูหยินรองอย่างตั้งใจ

“หากนางมิสามารถถอนพิษได้พวกเราก็ใช้ชีวิตของนางสังเวยให้อาหมิงเผื่อสวรรค์จะเมตตาประทานพรให้หลานชายฟื้นขึ้นมา มิรู้ว่าหมอคนถัดไปจะช่วยรักษาได้หรือไม่อีก ข้าละเป็นห่วงอาหมิงยิ่งนักเกรงว่าจะมิทันเวลา”

“...”

สังเวยชีวิตนางหากรักษามิได้... นี่มันตรรกะใดกัน นัยน์ตาของเซี่ยจินเย่เข้มขึ้นอย่างน่ากลัว

“ข้าจะลองเชื่อใจเจ้าดูก็แล้วกัน หากรักษาอาหมิงสำเร็จเจ้าปรารถนาสิ่งใดหากข้าประมุขตระกูลเกาสามารถให้ได้ข้าจะมอบให้เป็นสิ่งตอบแทน ทว่าหากเจ้าทำให้บุตรชายข้าสิ้นชีวี...”

น้ำเสียงดุดันส่งตรงมาที่เซี่ยจินเย่โดยตรง ดีที่นางมีภูมิต้านทานต่อพวกคนมีอำนาจมามากจึงสามารถรักษาสีหน้าท่าทางสงบนิ่งของตนได้

“หากข้าทำเขาตายเพราะความผิดพลาด ข้าจะเดินเข้าไปให้ทางการตัดสินโทษด้วยตัวเองเจ้าค่ะท่านประมุขเกา”

“ดี ข้าจะจำคำเจ้าในวันนี้เอาไว้ !”

“วันนี้ท่านแม่จะทำอาหาร ลั้ลล้า” เซี่ยเจ๋ออี้เดินเตาะแตะ ๆ อยู่บนถนนเล็กสายที่มุ่งออกจากตลาดใหญ่ ศีรษะน้อยโยกเยกไปมาเพราะเจ้าก้อนแป้งน้อยกำลังอารมณ์ดีเมื่อคิดถึงอาหารที่ท่านแม่บอกว่าจะทำให้กิน

ท่านแม่ของอี้เอ๋อร์ดีที่สุด เก่งที่สุด ขนาดอาหารยังทำอร่อยอย่าบอกใครเชียวละ คิก ๆ

เมื่อวานท่านแม่ทำขนมก็อร่อย หลายวันมานี้บ้านของพวกเรามีเงินกินของอร่อยแล้ว

ขณะเดินไปคิดไปอี้เอ๋อร์ก็ปรบมือให้กับท่านแม่ในความคิด ทั้งที่ในอ้อมกอดตนเองมีหนังสือเล่มหนาอยู่เล่มหนึ่งกอดเอาไว้ด้วยความหวงแหน

หนังสือเล่มนี้ท่านแม่เพิ่งซื้อให้เด็กน้อยเมื่อสองวันก่อน อี้เอ๋อร์ชอบตัวหนังสือ แม้ว่าจะอ่านออกยังไม่หมดทุกตัวก็ตามที

ของขวัญชิ้นแรกจากท่านแม่อี้เอ๋อร์ย่อมเห่อเป็นธรรมดา ไปเดินเล่นที่ไหนก็มักพกพาไปด้วยเสมอ

พลั่ก ! ตุ้บ !

“อี้เอ๋อร์เจ็บนะ”

ดวงตากลมโตใสแจ๋วเงยหน้ามองกลุ่มเด็กผู้ชายสามคนอายุแต่ละคนน่าจะมากกว่าอี้เอ๋อร์ทั้งหมด มีคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าสุด น่าจะเป็นคนผลักบ่าเด็กน้อยอย่างแรงจนเด็กน้อยล้มตุ้บ ก้นกระแทกลงมาที่พื้นถนนแข็งโป๊ก

“เกะกะทางเดิน”

“กล้าจ้องหน้าพวกข้าหรือ เจ้าผอมแห้งแรงน้อย เหอะ ข้าแตะนิดเดียวก็ปลิวเสียแล้ว”

“พี่ชายมิได้แตะ พี่ชายผลักอี้เอ๋อร์ต่างหาก อี้เอ๋อร์ไม่รู้ อี้เอ๋อร์ล้มเลย”

“ดูมันดิ ล้มแค่นี้จะร้องไห้แล้ว อ่อนแอยิ่งกว่าสตรี ฮะฮ่า”

“นั่นดิ บุรุษที่ไหนตัวขาวเช่นนี้”

“หรือไอ้เด็กนี่เป็นลูกขุนนางวะ หากมันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องบิดามารดามันเล่าพวกเราจะโดนท่านแม่ตีก้นลายเอาได้นะ”

“ไร้สาระ ไอ้เด็กนี่ข้าเคยเห็นมันอยู่ที่เรือนหลังเก่าติดชายป่านู่น หาใช่ลูกหลานผู้ดีไม่ พวกเรารังแกมันได้เต็มที่เลย มันมิมีบิดาปกป้องด้วยสบายใจได้”

“ดียิ่ง ข้ากำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี”

“อี้เอ๋อร์มิได้จะร้องไห้สักหน่อย ลูกผู้ชายมิร้อง ฮึก ไห้ ง่าย ๆ”