บทที่ 1

รถโรงพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุ

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงใช้คีมตัดไฮดรอลิกตัดประตูรถฝั่งที่ฉันนั่ง

ฉันก้มหน้ามองใต้เบาะนั่ง นั่นคือเลือดของฉันเอง

ท้องน้อยปวดบิดเป็นพัก ๆ

ฉันใช้สองมือโอบกอดท้องไว้แน่น ลูกวัยเจ็ดเดือนอยู่ในนั้น ฉันไม่รู้ว่าเขายังดิ้นอยู่ไหม

ฉันนอนหมดแรงอยู่บนเปลสนามที่กำลังถูกเข็นส่งเข้าประตูรถ

แพทย์ฉุกเฉินครอบหน้ากากออกซิเจนลงบนหน้าของฉัน ก่อนจะเงยหน้าตะโกนบอกคนข้างนอก

"ญาติอยู่ไหน คนท้องกี่สัปดาห์แล้ว ได้เอาเอกสารฝากครรภ์มาไหม"

เขาค่อมตัวลงใช้ทิชชูเช็ดแผลที่มุมหน้าผากของลู่ซาซึ่งยาวไม่ถึงสองเซนติเมตร

หมอตะโกนถามซ้ำอีกรอบ

กู้จือเหนียนหันหน้ามามองฉันแล้วตอบ

"ยี่สิบเก้าสัปดาห์ครับ...อย่างอื่นผมไม่ค่อยแน่ใจ"

ไม่ค่อยแน่ใจ

ทุกครั้งที่ฉันกลับมาจากตรวจครรภ์ จะใส่รายงานไว้ในลิ้นชักชั้นที่สองของห้องหนังสือ แต่เขาไม่เคยเปิดดูมันเลย

แต่เขากลับจำได้ว่าลู่ซาแพ้ยาอะไร แผลที่เข่าอยู่ข้างไหน หรือชาแก้เครียดควรชงกี่นาที

ตอนที่เปลสนามถูกเข็นออกไป ฉันหันไปมองเขา

เขาไม่ได้ตามมาด้วย

ลู่ซาดึงแขนเขาไว้ และซุกตัวสั่นอยู่ตรงอกของเขา

เขาก้มหน้าลง ใช้ฝ่ามือกดที่ท้ายทอยของเธอไว้

"อย่ามองทางนั้นเลย ไม่เป็นไรหรอก หลับตาเถอะ ผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน"

ก่อนที่ประตูรถจะปิดลง ฉันเห็นเขาประคองลู่ซาขึ้นรถอีกคัน

พอฉันถึงโรงพยาบาลก็ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดทันที

ฉันกัดริมฝีปากแน่นไม่ให้ตัวเองส่งเสียงร้องออกมา แต่น้ำตากลับไหลเอ่อตามขอบหน้ากากลงมา

พยาบาลเคาะประตูอยู่ข้างนอก

"ญาติมาเซ็นชื่อหน่อย! หนังสือยินยอมผ่าคลอดฉุกเฉิน ญาติอยู่ไหม"

ประตูเปิดออก

กู้จือเหนียนเดินเข้ามา ถือปากกาเซ็นชื่อลงในช่องสุดท้าย มือของเขากำลังสั่น

ฉันนึกว่าเขาจะเดินมาหาฉันซะอีก

แต่พอเซ็นชื่อเสร็จเขากลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารับสาย

เขากดเสียงให้ต่ำลง แต่ฉันก็ยังได้ยินอยู่ดี

"พี่สะใภ้ไม่ต้องกลัวครับ เดี๋ยวผลตรวจก็ออกแล้ว ผมให้เสี่ยวโจวอยู่เป็นเพื่อน ผมเซ็นเสร็จแล้วผมจะรีบไปหาทันที"

เมื่อยาชาถูกฉีดเข้าไป ฉันก็ค่อย ๆ หมดสติไป

ฉันไม่รู้ว่าการผ่าตัดนี้ใช้เวลานานเท่าใด

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

เวินถังฟุบอยู่ข้างเตียง ขอบตาแดงก่ำและบวมเป่ง

ประโยคแรกที่ฉันถามคือ "ลูกล่ะ?"

เธอไม่ได้ตอบ

ฉันมองสีหน้าของเธอแล้วหลับตาลง

มีเสียงที่จงใจกดให้ต่ำของแม่สามีดังมาจากนอกประตู

"ซาซา เธออย่าเก็บไปคิดมากเลย จือเหนียนจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอไปนอนก่อนเถอะ ร่างกายของเธอก็สำคัญเหมือนกัน..."

ไม่มีใครพูดถึงลูกของฉันเลย

ราวกับว่าชีวิตที่เติบโตอยู่ในท้องของฉันมานานถึงเจ็ดเดือน คนที่ฉันตั้งชื่อเล่นให้และถักหมวกให้คนนั้น ไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน

ตอนหลังกู้จือเหนียนก็เคยเข้ามาเยี่ยมครั้งหนึ่ง

เขายืนอยู่ที่ปลายเตียง และเงียบไปนานมาก

จากนั้นก็บอกว่า "ฉันให้ทางศูนย์พักฟื้นหลังคลอดจองที่ไว้ก่อนแล้ว เธอรักษาตัวให้ดีเถอะ"

เขาไม่ได้พูดคำว่าขอโทษ

และไม่ได้พูดถึงงานศพของลูกเลย

ฉันไม่ได้ตอบอะไร

วันรุ่งขึ้น เวินถังส่งรูปถ่ายในที่เกิดเหตุจากกล้องหน้ารถของคนที่ขับผ่านไปมาให้ฉันดู

ในรูปแรก กู้จือเหนียนยืนอยู่ข้างประตูรถฝั่งของฉัน มือของเขาวางอยู่บนกรอบประตูที่บิดเบี้ยว

ในรูปที่สอง เขาหันหลังเดินไปที่เบาะหลัง แล้วงัดประตูฝั่งของลู่ซาออก

ฉันก้มหน้าจ้องมองรูปถ่าย ปลายนิ้วกดลงบนกระดาษแน่น

ที่แท้ช่วงเวลานั้นไม่ใช่เพราะไม่ทันเวลา

แต่เป็นเพราะเขาได้เลือกไว้แล้วต่างหาก

ฉันคว่ำรูปถ่ายลงบนเตียงผู้ป่วย ใช้ฝ่ามือกดลงบนท้องน้อยที่ว่างเปล่า ดวงตาแห้งผากจนไม่มีน้ำตาไหลออกมา

นอกห้องผู้ป่วยมีคนพูดเบา ๆ ว่าลู่ซาตกใจมาก

ฉันหลับตาลง แล้วเบนหน้าไปทางด้านที่ไม่มีแสงไฟ

คืนนี้ เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ได้รอกู้จือเหนียนกลับมา