บทที่ 2

วันที่ออกจากโรงพยาบาล กู้จือเหนียนเป็นคนมารับฉัน

เขาเปิดประตูรถให้ มือประคองหลังฉันไว้ห่าง ๆ ท่าทางอ่อนโยนและใส่ใจ

หลังจากขึ้นรถแล้ว ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทาง

พอรถมาถึงใต้เขตที่พัก เขาลงจากรถไปยกกระเป๋าเดินทาง

ฉันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นกล่องยาขนาดย่อมสีน้ำตาลเพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะน้ำชา

บนที่วางแขนของโซฟามีผ้าคลุมไหล่ผ้าแคชเมียร์สีเบจพาดอยู่ ซึ่งไม่ใช่ของฉัน

ข้างตู้วางทีวีมีรูปถ่ายขาวดำของกู้จือเหิง พี่ชายคนโตของกู้จือเหนียนตั้งอยู่

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงประตูไม่ขยับไปไหน

กู้จือเหนียนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ข้างหลัง เขาชะงักเล็กน้อย

"ช่วงนี้พี่สะใภ้อาการไม่ค่อยดี กลางคืนชอบชักตื่นขึ้นมา อยู่คนเดียวไม่ได้ ฉันเลยให้เธอมาอยู่ชั่วคราวสักสองสามวัน รอให้อาการเธอคงที่แล้วค่อยย้ายกลับไป"

ฉันไม่ได้ตอบอะไร เดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ทันที

พอผลักประตูที่ปิดไม่สนิทออก ก็เห็นลู่ซากำลังนั่งจัดขวดยาเล็ก ๆ อยู่อยู่ที่ขอบเตียงของฉัน

ที่เท้าของเธอสวมรองเท้าแตะสลิปเปอร์ของฉัน พอเห็นฉันเดินเข้ามาเธอก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

"หว่านหนิง เธอกลับมาแล้วเหรอ"

เธอปรับเสียงให้เบาลง

"ฉันแค่กลัวความมืด อยู่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ จือเหนียนบอกให้ฉันมาอยู่ก่อนสองวัน รอให้อาการดีขึ้นหน่อยก็จะย้ายออกไป คงไม่สร้างความเดือดร้อนให้เธอหรอกนะ"

ฉันมองดูรองเท้าแตะที่เท้าของเธอ

นั่นเป็นรองเท้าพื้นนุ่มที่ฉันเปลี่ยนหลังจากท้อง ซึ่งกู้จือเหนียนเคยพาฉันไปเลือกอยู่นานมาก

ฉันหันไปมองกู้จือเหนียน

"เธอพักห้องนอนใหญ่เหรอ"

กู้จือเหนียนกำลังพิงกรอบประตู สีหน้าดูค่อนข้างลำบากใจ

"ตอนกลางคืนเธอเคยชักตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง ล้มอยู่บนพื้นกว่าจะมีคนมาเจอ ห้องนอนใหญ่อยู่ใกล้ห้องนั่งเล่น มีความเคลื่อนไหวอะไรจะได้ช่วยดูแลง่าย

สองสามวันนี้เธอไปนอนห้องหนังสือก่อนนะ เตียงในห้องหนังสือฉันปูไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"

ในลำคอของฉันเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่

ฉันมีเรื่องที่อยากจะพูดมากมาย แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

ไม่ใช่เพราะไม่กล้าพูด แต่ในวินาทีนั้นฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า เมื่ออยู่ในบ้านหลังนี้ ตำแหน่งของฉันสามารถถูกโยกย้ายได้ตลอดเวลา

ตอนมื้อค่ำ ลู่ซานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและตักซุปให้กู้จือเหนียน

เธอเหลือบตาขึ้นมองฉัน แล้วก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

"หว่านหนิง ฉันรู้ว่าเธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เดิมทีไม่ควรมารบกวนเธอ แต่จือเหนียนเป็นน้องชายคนเดียวของจือเหิง ถ้าเขาไม่ดูแลฉัน ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะไปพึ่งใครอีก"

กู้จือเหนียนคีบกับข้าวมาวางในชามของฉัน

"หว่านหนิง พี่สะใภ้เองก็ลำบากมาก เธอตั้งใจพักผ่อนเถอะ เรื่องอื่นเดี๋ยวฉันจัดการเอง จะไม่ทำให้เธอน้อยใจหรอก"

ฉันก้มหน้ามองกับข้าวที่เขาคีบมาให้ในชาม

ทานข้าวเสร็จแล้วฉันก็เดินไปที่ห้องที่เตรียมไว้ให้ลูก

ทันทีที่ผลักประตูเปิดออก ฉันก็รู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ตะกร้าจัดเก็บเสื้อผ้าตัวเล็กและหมวกตรงริมหน้าต่างหายไป

ในห้องมีขาตั้งรูปไม้กับสีอีกสองสามกล่องเพิ่มเข้ามาแทน

บนขาตั้งรูปมีการ์ดแขวนอยู่ใบหนึ่ง เขียนไว้ว่า "บำบัดอารมณ์ คลายเครียดด้วยการวาดภาพ"

ฉันยืนมองขาตั้งรูปอยู่ตรงประตู ก้อนที่จุกอยู่ในลำคอในที่สุดก็ละลายออก

ฉันหันหลังกลับไป กู้จือเหนียนยืนอยู่ตรงทางเดิน

"จิตแพทย์ของพี่สะใภ้แนะนำให้เธอวาดรูปเพื่อคลายเครียด ในบ้านไม่มีห้องว่างห้องอื่นแล้ว..." เขาเอ่ยปาก

ฉันพูดขัดเขา

"นี่คือห้องของลูก"

กู้จือเหนียนชะงักไปสองสามวินาที

"หว่านหนิง ของของลูกฉันเก็บไว้ให้หมดแล้ว ไม่ได้ทิ้งหรอก เธออย่าเพิ่งอารมณ์ขึ้นสิ ร่างกายเธอยังไม่ฟื้นตัวดี รอให้พี่สะใภ้ย้ายออกไป ฉันจะจัดห้องนี้กลับมาให้เหมือนเดิม"

ฉันไม่มีแรงเหลือจะไปทะเลาะกับเขาอีกแล้ว

จู่ ๆ ฉันแค่อยากรู้ขึ้นมาว่า ของใช้เด็กทารกเหล่านั้นถูกเก็บเอาไปไว้ที่ไหน

กลางดึกฉันผลักประตูห้องเก็บของเปิดออก

ในห้องเก็บของไม่เจอทั้งเตียงเด็กและตู้อบฆ่าเชื้อขวดนม

เสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ไม่กี่ชุดที่ฉันพับด้วยตัวเองก็หายไปด้วย เหลือแค่กระดาษป้ายฉลากตกอยู่ก้นกล่องกระดาษ

คนรับใช้เดินตามมาจากข้างหลั "คุณนายคะ ของพวกนั้น... คุณนายเฒ่าบอกว่าเก็บไว้จะยิ่งสะเทือนใจ เลยให้คนส่งไปร่วมงานการกุศลเพื่อขายทอดตลาดในนามของคุณหนูลู่แล้วค่ะ"

ฉันก้มลงหยิบกระดาษป้ายฉลากที่ก้นกล่อง บนนั้นเขียนเดือนและกำหนดคลอดเอาไว้

ฉันมองมันอยู่นานมาก ก่อนจะพับป้ายนั้นกำไว้ในฝ่ามือ

ที่แท้ในบ้านหลังนี้ แม้กระทั่งร่องรอยการเคยมีอยู่ของลูกเธอ ก็ยังต้องยอมหลีกทางให้คนอื่นเหมือนกัน

ฉันปิดประตูห้องเก็บของ

เสียงกลอนประตูลงล็อกเบามาก

แต่หลังจากเสียงนั้นดังขึ้น สิ่งบางอย่างในใจฉันก็ได้ปิดตายตามไปด้วยแล้ว